Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: EyeEm GmbH
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files 59: ‘Kom
vanavond hierheen’

E

Ella (41) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar gelukkig getrouwd. Ella heeft geen idee van wie de ballonnen en bloemen op haar hotelkamer zijn.

Als ik door de gang terugloop naar mijn kamer, voel ik een hand op mijn schouder. Ik spring bijna een meter in de lucht van schrik. “Weet je zeker dat je geen interesse hebt?” Woest kijk ik in de ogen van Felix. “Mijn hemel, hoeveel ‘nee’ heb jij nodig? Ik heb echt geen interesse! Waren die ballonnen en bloemen soms van jou?” 

Felix kijkt me niet begrijpend aan en schudt zijn hoofd. “Oké, gelukkig, want nogmaals, en voor de laatste keer: ik heb geen interesse.” Zonder hem nog een kans te geven iets te zeggen, loop ik snel door naar mijn kamer.

Barman

Mijn telefoon ligt op mijn bed. Ik heb twee gemiste oproepen van de barman. Als ik zijn naam op mijn scherm zie, krijg ik het meteen warm. Zonder na te denken, bel ik hem terug. Hij neemt direct op. “Schoonheid! Was je blij met de verrassing? Je houdt toch wel van rozen?”  Verbaasd staar ik naar de ballonnen in mijn kamer.

“Waren die van jou? Wat? Hoe wist je dat ik hier was dan?” De barman vertelt me hoe hij sinds de avond van mijn verjaardag niet meer gestopt is met aan me te denken. Via een zoektocht op sociale media is hij uiteindelijk terechtgekomen bij de kapsalon en daar hebben ze de gegevens van het hotel gegeven.

“Jemig wat heb je een moeite gedaan...” mompel ik door de telefoon. “Het was geen moeite, ik móest je vinden. Toen ik hoorde dat je in een hotel zat, wilde ik niets liever dan je verrassen.”

Kom hierheen

“Kom hierheen. Kom vanavond hierheen.” Ik hoor het mezelf zeggen en heb er al meteen spijt van. “Dat lijkt me fantastisch. Je ziet me wel verschijnen.” Nog voordat ik iets kan terugzeggen, hangt hij al op. Mijn hoofd begint te tollen. Wat heb ik gezegd? Wat doe ik? Ik kijk naar mezelf in de spiegel en begin te giechelen. In bad neem ik uitgebreid de tijd om mezelf te scheren en te scrubben. 

Na het bad stuur ik Lize een appje dat ik vanavond niet bij het diner en de borrel ben, omdat ik me niet zo lekker voel. Haar aanbod om samen in bed een filmpje te kijken, sla ik af. ‘On my way, ben er over 45 minuten!’ Ik staar naar het appje van de barman en begin nerveus te trillen.

Uit de minibar pak ik het kleine flesje cava en zonder na te denken, drink ik de bubbels rechtstreeks uit de fles en plof neer op bed.

Kletsen

Niet veel later gaat mijn telefoon. Jeff. “Hoi, ik wilde net weggaan. Alles goed?” Ik probeer zo neutraal mogelijk te klinken. “Hai, de kinderen wilden even met je kletsen.” Ik kijk naar de berg kleding op mijn bed en op de wekker. Ik heb nog een half uur en ben nog niet aangekleed.

“Ik heb nu geen tijd, Jeff. Ik moet me nog omkleden en het avondprogramma begint nu. Ik bel morgenochtend, goed?” Jeff zucht. “Oké, ik zal het doorgeven. Ben je er al achter hoe die ballonnen en bloemen op je kamer terecht zijn gekomen?”

Trillende handen

Nadat ik tegen Jeff lieg dat de bloemen op de verkeerde kamer bezorgd waren, hangt hij op. Tussen de kledingstapel op mijn bed kan ik niet de outfit vinden die ik aan wil voor de barman. Ik heb geen idee waar ik aan begin en wat er straks staat te gebeuren, maar wel dat ik dat niet mijn afgedragen lichtgrijze katoenen slip wil doen.

In de badkamer föhn ik mijn haar en maak ik mezelf op alsof ik een avond ga stappen. Tevreden kijk ik naar mezelf in de spiegel als niet veel later op de deur wordt geklopt. Ik voel hoe mijn benen beginnen te shaken en trek het ceintuur van de hotelbadjas iets strakker aan.

Ik heb geen tijd meer gehad om iets anders aan te trekken, werp nog één blik in de spiegel en open met trillende handen de deur van mijn kamer.