Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Tetra Images
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files 62
‘Ella, je gaat nu níet naar de barman!’

E

Ella (41) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar gelukkig getrouwd. Ella is thuis van haar weekend weg en het lukt haar niet de barman uit haar hoofd te krijgen.

Vier dagen na ons trainingsweekend werken Lize en ik weer samen in de salon. “Heb je het Jeff verteld?” is het eerste wat Lize vraagt als ik ’s morgens vroeg binnenkom.

Ik zie de nieuwsgierige blikken van onze collega’s en trek Lize snel mee naar achteren. “Kan dat niet een beetje subtieler? Niet iedereen hier hoeft te weten wat er afgelopen weekend is gebeurd!”

Lize heeft gelijk

Ze blijft me aankijken en zegt niks. “Nee, ik heb Jeff nog niks verteld, ik kon het niet. Hij was zo lief voor me toen ik thuiskwam. Hij had zelfs met de kinderen een taart gebakken. Een taart! Ik wist niet eens dat hij dat kon.”

Lize zucht even en pakt mijn hand. “Ben je alweer vergeten wat je tegen mij hebt gezegd zondag? Dat je geen geheimen wil, omdat hij wel eerlijk is geweest over dat gedoe met Jackie?”

Bang

Ik weet dat Lize gelijk heeft en ik wil ook heel graag eerlijk zijn tegen Jeff. Ik heb een hekel aan liegen, maar toen ik destijds met Marvin omging, vond Jeff dat helemaal niks. Ik ben echt bang dat hij boos wordt als hij hoort dat de barman bij me langs is geweest in het hotel.

“Ik ga het hem echt nog wel vertellen, ik moet alleen nog even het juiste moment vinden.”

Geen appjes

Aan het einde van de dag check ik vermoeid voor de zoveelste keer mijn telefoon, maar ik heb precies nul berichten. Ik zucht diep en smijt mijn telefoon weer in mijn tas. “Slecht nieuws?” vraagt Lize achter me. “Zeg maar geen nieuws”, zeg ik terug.

“Ik heb de barman zondag en dinsdag nog appjes gestuurd, maar ik heb helemaal niks meer van hem gehoord. Helemaal niks! Noppes! Nada! Hij is weggegaan uit het hotel en ik heb nooit meer wat van hem vernomen. Dat is toch raar?”

Lize haalt haar schouders op. “Waarom raar? Jullie hebben toch niks afgesproken of zo? En je bent naar hem altijd vrij duidelijk geweest dat je getrouwd bent toch? Bovendien heeft hij een vriendin, weet je nog?” Ik kijk mijn bazin lang aan.

“Ja, dat weet ik nog. En het slaat ook nergens op, maar ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd. Ik moet de hele tijd alleen maar aan hem denken, aan zijn lach, zijn ogen, zijn handen. Ik lijk wel een bakvis.” Lize schiet in de lach. “Inderdaad! Normaal doen jij, hup ga naar huis, naar je gezin!”

‛El, luister je wel?’

Twintig minuten later schuif ik thuis aan tafel. De kinderen praten door elkaar heen, terwijl Jeff mijn bord vol schept. Zonder iets te zeggen, begin ik te eten. “El, Ella! Luister je wel?” Ik schrik op uit mijn gedachten, drie paar ogen kijken me vragend aan.

“Sorry, wat zei je?” Jeff zucht. “Ik zei niks. Max was je aan het vertellen over het voetbaltoernooi op school.” Snel probeer ik mezelf te herpakken door aandachtig te luisteren naar mijn zoon. In mijn ooghoek zie ik hoe Jeff zijn hoofd schudt.

Liegen

Jeff zit achter zijn laptop te werken als ik weer beneden kom nadat ik de kinderen op bed heb gelegd. “Ik ga nog even weg, ben zo terug.” Jeff kijkt verbaasd op. “Waar ga je naartoe dan?” Ik wil hem niet vertellen waar ik heenga, daarom lieg ik over een vestje dat ik heb geleend van mijn zus en ik nog even terug moet brengen.

Voordat ik op mijn fiets stap, lees ik nog een keer het berichtje dat de barman me net gestuurd heeft. Ik voel de adrenaline gieren door mijn lijf en mijn hart bonst in mijn keel. Heel snel race ik onze straat uit, richting de stad.

Berichtje van de barman

Op de fiets bel ik Lize, in paniek vertel ik haar over het berichtje dat de barman me heeft gestuurd. "Rustig, doe eens rustig joh!" roept ze door de telefoon. "Je moet nu niet naar hem toe gaan hoor, dat maakt het alleen maar erger.”

Ik trap hard door, terwijl ik hijg dat ik nu niet thuis kan blijven. “Dat snap ik ook wel, maar je gaat nu niet naar hém toe. Waar ben je? Kom hierheen. Echt, kom hierheen, dan hebben we het erover.”