Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Camera Press Ltd
The Polyamorie Files

The Polyamorie Files 68:
‘Mijn hele lijf reageert op hem’

E

Ella (41) en Jeff (41) hebben twee kinderen en zijn ruim 14 jaar gelukkig getrouwd. Na haar avontuur met de barman zegt Jeff dat hij Ella meer vrij zal laten, zo lang ze maar niet liegt.

Sinds ons korte gesprekje van afgelopen week is Jeff vrolijk en opgewekt. Blijkbaar hebben we nu een soort van open relatie, of hoe ik het ook moet noemen. In de praktijk blijkt dat er eigenlijk niet zoveel is veranderd. Jeff is nog steeds met Jackie en mij en ik ben vooral nog steeds met Jeff bezig.

Misschien is hij veranderd

Mijn zus kijkt me lang aan als ik haar vertel wat er allemaal met de barman is gebeurd en over Jeffs reactie. “Dus Jeff is niet boos omdat je met een andere vent in bed hebt gelegen, maar wel omdat je tegen hem hebt gelogen?”

Ik knik. “Ja, dat had ik ook niet verwacht, ik dacht vooral dat hij boos zou zijn om alles, maar blijkbaar boeit het hem niet dat ik wat met een ander doe.”

Sara denkt even na. “Dat geloof ik niet El. We kennen Jeff nu al zo lang, ik kan me niet voorstellen dat hij niet jaloers is of dat hij opeens niet meer zo bezitterig is.”

Ik haal mijn schouders op. “Toch is het blijkbaar zo. Misschien is hij veranderd de afgelopen tijd. Ik ben in ieder geval blij dat hij nu weet wat er is gebeurd en dat ik daar niet over hoef te liegen.”

De volgende ronde

“En verder? Wat ga je nu verder doen?” Ik haal mijn wenkbrauwen op en kijk mijn zus niet-begrijpend aan. Ze pakt haar glas vast en duwt me in mijn zij. “Nou? Wat ga je doen? Ga je nog naar die barman? Ga je voor de volgende ronde?”

Met moeite probeer ik mijn lach in te houden. Ik denk terug aan de nacht in het hotel en voel hoe mijn lijf meteen begint te tintelen. “Ik weet het niet, het lijkt me beter van niet. Bovendien heb ik hem behoorlijk laten zitten.”

Ik vertel Sara over alle berichtjes die de barman me heeft gestuurd en dat hij weg is bij zijn vriendin. En vooral hoe ik daarna al zijn oproepen en berichten heb genegeerd.

“Dat is echt heel onaardig,” roept ze verontwaardigd. “Ik weet het,” zeg ik. ‟Ik schaam me ook een beetje, maar ik wist even niet wat ik met de situatie aan moest.”

Ik keer om

Op de fiets terug naar huis blijf ik denken aan wat Sara heeft gezegd en dwalen mijn gedachten af naar de barman. Opeens voel ik een steekje in mijn maag als ik bedenk hoe kil ik hem heb afgewimpeld. Ik vraag me af of hij nog steeds in het appartementje boven de kroeg zit, of dat hij inmiddels weer terug is naar zijn vriendin.

Zonder nog langer na te denken, keer ik om. Het is nog vroeg, ik hoef nog niet naar huis. Ik fiets naar het plein en zet mijn fiets tegen een muurtje. In het appartement lijkt alles donker, ik tuur naar binnen maar ontdek geen teken van leven. Ik twijfel even of ik hem moet bellen, misschien is hij wel aan het werk.

Hij duwt me tegen de muur

Net als ik weer weg wil gaan, voel ik opeens een arm op mijn schouder. Van schrik slaak ik een kreet en val ik bijna om. De barman vangt me op, alweer. “Kom je voor mij? Jou had ik niet meer verwacht.”

Zijn knalblauwe ogen knijpt hij samen. “Ja, nee, ik weet het niet. Ik wilde weten hoe het met je gaat,” ik hoor mezelf stamelen en bedenk dat ik eigenlijk helemaal niet weet wat ik hier nu kwam doen.

Hij zucht en kijkt me lang aan. Ik heb zin om mijn armen om hem heen te slaan, ik wil hem zoenen, mijn hele lijf reageert op hem. Maar desondanks blijf ik aan de grond genageld staan, ik weet niet wat ik moet doen.

“Ik ben zo blij om je te zien Ella, ik heb je zo gemist.” Voordat ik het weet, duwt hij me tegen de muur en staan we innig te zoenen.