Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Hollandse Hoogte | Caiaimage
Tussen de lakens

Nannette’s man valt op mannen:
‘Toch kruipen we soms bij elkaar in bed’

journaliste

Hester Zitvast

I

In de rubriek ‛Tussen de lakens’ vertellen vrouwen over hun seksleven. Dit verhaal komt van Nannette (47). Haar man Joris (48) is enkele jaren geleden uit de kast gekomen. Tegenwoordig leven ze als vrienden en slapen ze apart. “We zijn voor de kinderen nog bij elkaar, maar ook omdat we nog steeds heel veel van elkaar houden. Niet iedereen begrijpt dat.”

Maatjes

Ik weet nog dat ik destijds de beruchte Ik Vertrek-aflevering keek met Martien en Erica en dacht: dit zijn wij! Ik heb het onbewust altijd al geweten. Joris is heel zacht, heel vrouwelijk en zo ontzettend lief. We waren vanaf het begin van onze relatie echt maatjes.

Het hoort niet

En dat zijn we nog steeds. De vonken hebben er dan wel nooit vanaf gespat in bed, we hebben het altijd heel goed gehad samen. Er is geen onderwerp waar we niet over kunnen praten samen. En we lachen zo verschrikkelijk veel...

Ik vroeg het hem wel eens, op een moment dat ik dat durfde: “Val jij niet gewoon op mannen?” Dat ontkende hij dan steevast of hij lachte het weg. Joris is opgegroeid in een behoorlijk gelovig gezin; hij kreeg van huis uit mee dat een man bij een vrouw hoort en zeker niet bij een andere man. Dat werd onnatuurlijk genoemd. Die opvoeding heeft hem gevormd. Hij wist al veel langer dat hij op mannen viel, maar dat hoorde niet, zo vond hij zelf ook.

Stapelgek op elkaar

Ik leerde Joris kennen op mijn werk. We hadden meteen een enorme klik, maar écht heel erg goed. Joris trok al na een maand daten bij mij in en we hebben in het begin op zich wel regelmatig seks met elkaar gehad.

Toch stelde het nooit veel voor. Er was geen spanning, het was ronduit saai. Ik had niet veel vergelijkingsmateriaal, dus ik maakte me er niet zo druk over. We deden het, daar ging het om. Maar boven alles; we waren stapelgek op elkaar.

Down en lusteloos

We kregen twee kinderen - inmiddels pubers - en leidden een heel normaal leven. Mijn vriendinnen vroegen wel eens of Joris niet gay was. Ik zei dan dat ik ook wel zag dat hij wat vrouwelijk was, maar ik verdedigde hem. Zijn karakter was juist heel fijn! 

Mijn vriendinnen waren ook allemaal dol op hem, hij had altijd alle tijd voor een goed gesprek met ze. En Joris is ook heel complimenteus, zonder dat het opdringerig flirterig is.

Vier jaar geleden werd hij steeds stiller. Hij was down, lusteloos. De huisarts constateerde een depressie en Joris ging in therapie. Ik voelde aan alles dat dit wel eens het moment zou kunnen zijn waarop hij uit de kast kwam. En dat gebeurde inderdaad.

“Ik moet je iets vertellen,” zei hij op een avond. Ik heb hem omhelsd en alleen maar gezegd dat ik het al wist. We hebben samen heel lang gehuild.

Veel verdriet

Het is voor Joris een enorme opluchting dat het hoge woord er nu uit is. Maar het gaf ook veel verdriet, want hij wilde helemaal niet weg bij mij en de kinderen. Ik moet er ook niet aan denken dat ik zonder hem verder moet. We hebben een compromis gesloten. Joris date met mannen en mag ook om me heen kijken.

Als we iemand tegenkomen van wie we echt gaan houden, kijken we wel hoe we de volgende stap nemen. Dit is voor de kinderen het fijnst. We hebben geen ruzie. Ze weten ervan. Kinderen zijn ongelooflijk flexibel en ik heb respect hoe die van ons ermee omgaan. “We houden van je zoals je bent, pap,” zeiden ze allebei. Het was ontzettend emotioneel.

Verraden en schuldig

Ik vertel het nu vrij makkelijk, maar er is natuurlijk heel veel verdriet bij komen kijken. Ik heb me op een bepaalde manier wel verraden gevoeld. En Joris voelde zich heel schuldig. Niet iedereen in onze omgeving begrijpt het. Dat Joris gay is zien ze ook wel, maar dat ik bij hem blijf, vinden ze maar raar.

We slapen niet meer in één kamer, dat kon ik niet meer. Maar heel soms kruipen we toch nog even bij elkaar in bed. Alleen om te knuffelen. De liefde zit zo diep. We vertellen elkaar over onze dates en hebben daar dan de grootste lol om.

Ik ben niet jaloers. Het valt tot nu toe best mee hoe vaak we uit zijn geweest. Ik ben de ware nog niet tegengekomen en bij Joris is het ook nog niet veel verder gekomen dan een gezellig avondje uit. We zien wel waar dit schip strandt. En wat anderen denken, interesseert me niet zoveel. Joris en ik zijn gelukkig met elkaar, maar wel op een bijzondere manier.

Jij op Vrouw

Wil jij ook jouw ‛Tussen de lakens-verhaal’ vertellen?

Dat kan hier.