Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte | Martin Baurraud
Tussendoortjes

Heb je ook last
van een Diva vriendin?

I

Iedereen kent wel iemand met de gezondheidsobsessie van Cameron Diaz. Of het gevoel voor drama van Demi Moore. Zo’n vriendin die altijd ‘iets heeft’ en alles naar haar hand zet. Journalist Puck van den Heuvel weet er wel raad mee.

Mariah Carey ‘doet geen trappen’. Jessica Alba kan alleen wonen in een volledig ecologische omgeving. En Ariana Grande laat zich dragen als de lust om zelf te lopen haar vergaan is. Ik mag altijd graag lezen over de divakuren van beroemdheden.

Serieus, dat je zo machtig bent dat een hotel een hele suite inclusief badkamer verbouwt tot een perzikkleurig dan wel roomwit paradijs, zoals Barbra Streisand en Jennifer Lopez voor elkaar krijgen, dat is toch puur goud in aanstelleritis? 

Koffiepad-allergie

Vlak echter mijn vriendinnen niet uit, eveneens uitgerust met een inner diva. Ik heb er één die zo’n uniek sneeuwvlokje is dat ze alleen voorin in de auto kan zitten, ‘want anders word ik wagenziek’.

Ik ken haar al twintig jaar en zelfs toen ze stomdronken ondersteboven op de achterbank hing na een zeer geslaagd concert van Frank Boeijen was ze nog niet wagenziek, dus ik neem het met een korreltje zout.

Net als haar zeer wispelturige allergieën: “Nee, schat, voor mij geen koffie, ik kan niet tegen pads.” Waar ze wel goed tegen kan, is aandacht krijgen en geef toe: een koffiepad-allergie smeekt om doorvragen. 

Het PHPD-syndroom

Sneeuwvlokje is heel close met de vriendin die lijdt aan het PHPD-syndroom, ook bekend als Pijntje Hier Pijntje Daar. Heel ergerlijk als je zin hebt samen iets spannends te gaan doen. “Nee, het gaat niet,” zegt PHPD quasi-gebroken. “Ik ben niet lekker. Vast mijn schildklier. En ik wil het niet forceren.

Ik kan alleen afspreken als je naar mij komt. Neem je dan wel wat lekkers mee? Maar geen bonbons met fruit, hè? Daar kan ik niet tegen, dat gaat zo gisten in mijn maag.” 

Nog een graadje meer diva is ‘uitputting’, Hollywoods voor ‘te veel gedronken, gesnoven en gefeest’. Dat valt in mijn kring gelukkig reuze mee, maar ik heb wel een Demi Moore die al eens naar de huisartsenpost moest worden gebracht met een vermeende hartaanval.

Met dank aan online bestelde metabolismeboosters, weggespoeld met Red Bull light. Allemaal om in een skinny jeans te kunnen passen. Drama! Het leverde wekenlang gespreksstof op, vooral met de vrouwelijke Gordon in ons clubje, die elke ontmoeting opent met: “Wat mij nu weer is overkomen!”. Om vervolgens hartstikke fris en fruitig uit te weiden: elk dipje is meteen een depressie, elk puistje een potentiële tumor.

Het is in ieder geval altijd Heel Erg. En per definitie erger dan wat de ander heeft. 

Instagram-narcist

Op feestjes zet ik Gordon, Demi en PHPD altijd bij elkaar, zodat ze heerlijk tegen elkaar kunnen opbieden met het ingebeelde leed in hun leven. Legendarisch moment: dat mijn Gordonette tegen een man verzuchtte dat ze ook zo’n last had van haar prostaat. Gelukkig kwam ze zelf ook bijna niet meer bij. En zij zijn nog best te pruimen.

Waar ik echt jeukbulten van krijg, is van de Cameron Diaz onder mijn vriendinnen. Nog niet zo lang geleden was het een leuke meid die na een avond doorzakken feestelijk zei ‘trek in een vette bek’ te hebben en dan alle snackplekken wist die om half drie nog open waren.

Tegenwoordig is het zo’n Instagram-narcist die haar foto’s van avocado smoothies en wilde quinoa gepaard laat gaan met vele hartjes, #goedbezig! Als ze komt eten, krijg ik een lijst met haar do’s en don’ts van dat moment. Een bloemlezing uit de meest recente: geen suiker, koffie, soja, thee, gluten, alcohol, vlees of zuivel, geen nachtschades, wel kruisbloemige groenten. Kool, dus. Samen met broccoli en spruiten volgens haar ‘een levensverrijkende combi’. 

Hypergevoelig

Nu wil ik best iets koken wat a) totaal niet verzadigt en b) ontzettend winderig maakt, als ze er verder maar haar mond over zou houden. Maar nee, ze trekt bezorgd mijn kasten open, noemt de Milka die me door deadlines, mantelzorgcrises en het leven in het algemeen sleept ‘pure heroïne’ en gaat ervoor zitten om me een college ‘hartige havermout als ontbijt’ te geven.

Hoogst irritant, een vriendin die zich opwerpt als je persoonlijke lifestylegoeroe. En dan merkt ze nog even fijntjes op dat ze tegenwoordig ‘zulke heerlijk lange spieren’ heeft. “Ik zou niet meer zonder kunnen,” zegt ze in diepe ernst. “Het heeft mijn leven totaal veranderd. Serieus, zou jij ook eens moeten gaan doen, pilates. Voor je gezondheid.” (Lees: ik vind je veel te dik!)

“Gewoon elke dag om half vijf opstaan en je dan overgeven aan een workout, je verdient het! Voel eens aan mijn buik. Hard, hè? Dat is mijn core. Iedereen zou die moeten trainen. Je hele lijf staat en valt erbij. En bij micronutriënten. Ik heb een pot bij me voor je. Ik kan aan je zien dat je niet genoeg micronutriënten binnenkrijgt.”

Toch knap. Mijn huisarts heeft daar nog ouderwets bloedonderzoek voor nodig. Maar mijn Cameron ziet het. Zoals ze ook heel veel voelt. Of ze 20 gram is afgevallen, of haar bloedsuikerspiegel ‘nerveus’ is, of haar zintuigen ‘uit balans’ raken door haar omgeving. “Ik ben hypergevoelig sinds ik zo gezond leef, ik pik echt alle negatieve vibraties op,” zei ze met een zorgelijke blik op mij.

Dit was nadat ik Parmezaanse kaas over mijn pasta had gestrooid. En het was niet eens volkorenpasta. Gelukkig zat onze Gwyneth Paltrow ook aan tafel. Die is inmiddels geheel genezen van haar vegan raw food-fase sinds ze bij de dokter zat omdat ze niet meer ongesteld werd en zo down was, ‘terwijl ik toch supergezond leef’.

De goede man schreef haar stamppot, roomboter en sneetjes brood met aardbeienjam voor en presto: na een week lachten haar ogen als vanouds en na zes weken had ze weer tampons nodig. Ecologische, natuurlijk, ‘want iets anders verdraag ik niet’. 

Een leven als verhaallijn

Ik luister mee als ze adressen uitwisselen van hun favoriete ‘afvalchinezen’, eet alle bitterballen op waar zij te fijngevoelig voor zijn en vraag me af waarom sommige vrouwen de behoefte voelen om interessant te doen en waarom we het van vriendinnen allemaal nog pikken ook.

Het theatrale is van alle tijden, stelt Irene Levine, professor aan New York University, gespecialiseerd in vriendschappen en auteur van Best friends forever. “In elke sociale cirkel zitten introverte en extraverte mensen en als er daarnaast voldoende herkenning is, gaat dat prima. Dan vul je elkaar aan en kun je het samen leuk hebben.”

Wat volgens haar redelijk nieuw is, is het groeiende exhibitionisme in vriendschappen. Vroeger ging je uit eten en kletste je bij, nu moet dat gepaard gaan met selfies, foto’s van de gerechten en posts hoe enig je het wel niet hebt. Vind je dat niet zo belangrijk, dan kun je het gevoel krijgen dat alle heisa om de afspraak heen belangrijker is dan het contact zelf.

Dan word je als het ware een figurant om de diva extra te laten stralen. “Als dat je dwarszit,” zegt Levine, “is het zaak dat te bespreken om de vriendschap gezond te houden.”

Nu is vrijwel iedereen dol op de aandacht en bevestiging waar een diva op draait, maar wat de gemiddelde vriendinnendiva vooral vormt, is de tijdgeest. De belangstelling voor sterren heeft het idee in de wereld gebracht dat je alleen meetelt als je bijzonder bent, of je zo voordoet.

Realityshows versterkten dat beeld door normale mensen op een voetstuk te plaatsen. Niet bikkel Khloé is de ster van de Kardashians, maar dramaqueen Kim, die met een nijnagel al naar de plastisch chirurg wil. Onbewust heeft zoiets invloed: het verwende prinsesje krijgt de meeste aandacht.

Wat meespeelt is dat een week opnamen wordt ingedikt tot 45 minuten highlights. Wat de indruk wekt dat je eigen leven ook een verhaallijn zou moeten zijn met louter hoogtepunten. De realiteit is veel saaier, zodat sommige mensen gaan overcompenseren. Met pijntjes en kwaaltjes, met nukken en grillen, met zogenaamde allergieën, met hun afwijkende lifestyle, kortom met alles wat ze maar een beetje bijzonder maakt. 

Corrigerende maatregelen

Hoever je daarin meegaat, bepaal je onderling. Dat iemand zich een beetje mag uitleven, getuigt op zich van acceptatie en goodwill. Zo iemand voelt zich in de vriendengroep blijkbaar veilig genoeg om die kant te laten zien. Als iemand altijd als enige het hoogste woord heeft of alles naar haar hand probeert te zetten, zijn corrigerende maatregelen gewenst. ‘Doe even normaal, joh,’ is in de meeste gevallen afdoende.

Blijft de diva in kwestie aandacht claimen met een denkbeeldige glutenintolerantie, heldervoelendheid, mysterieuze kwalen of aanstelleritis omtrent zitplaatsen, dan is negeren en over iets anders beginnen een reuze efficiënte manier om haar stil te leggen. Natuurlijk zal ze er opnieuw over beginnen of misschien mokken, pruilen of zuchten, maar als je gewoon opgewekt over die divastreken heen kletst, gaat zo’n vriendin heus weer gezellig meedoen. 

Rest me nog een schuldbekentenis. Ik spreek hier uit ervaring, want ik ben geen haar beter dan mijn vriendinnen. Mijn inner diva wil alleen afspreken in restaurants met parkeergelegenheid, omdat ik geen zin heb in parkeerstress. Ik zou inderdaad met het openbaar vervoer kunnen komen, maar daar kan ik dus niet tegen.

Niet dat ik per se bezwaren heb tegen trein, metro en bus, maar wel tegen het ernaartoe lopen en het feit dat andere mensen er ook gebruik van maken. Eigenlijk zo’n beetje het hele openbare aspect, zeg maar. Dus neem ik altijd de auto. Ook voor korte stukjes. En als ik geen auto tot mijn beschikking heb, neem ik een taxi.

Vinden mijn vriendinnen belachelijk decadent. Het leverde dan ook bijna een breuk op toen zij tijdens een tripje niets dan gezonde wandelingen door Berlijn maakten, terwijl ik in mijn beste schoolduits converseerde met taxichauffeurs. Ik moest steeds heel lang wachten tot zij eindelijk waren gearriveerd, ik miste de grappen die ze onderweg hadden gemaakt.

En ben uiteindelijk morrend met hen meegegaan in de metro. Waar ik echt ontzettend allergisch voor ben. Maar toch net even iets minder dan voor me buitengesloten voelen. 

Gerelateerde onderwerpen