Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Keulen
Verhalen achter het nieuws

VROUW journalist werd slachtoffer aanranding
'Ik keer in gedachten terug naar die gore graaiende handen'

journaliste

Daphne van Rossum

H

"Het is alsof je in een slechte film terecht bent gekomen", vertelde één van de slachtoffers van de massa-aanranding in Keulen. Dat de dreun nog heel lang voortduurt weet ik uit eigen ervaring. In mijn studententijd werd ook ik slachtoffer van aanranding door een groep jongens. Niet geheel toevallig ook nog met oud & nieuw. Ik kan je vertellen, dit is iets wat je een leven lang met je meedraagt. Wat je nooit vergeet, wat je tekent.

Het was oud & nieuw. Een koude, gladde nacht. Ik was naar een feestje geweest en fietste naar huis. Omdat het net had gesneeuwd was er maar één spoor in het fietspad dat ik geconcentreerd volgde. Ik reed zo hard mogelijk door, rillend in mijn iets te dunne feestjas. Ik was er bijna. Om de hoek van mijn huis liep een groep jongens op het fietspad, ik fietste recht op ze af. Kon niet uitwijken door het pak sneeuw. Voelde al nattigheid. 

Ze wensten me luidruchtig een gelukkig nieuwjaar, hielden me staande door het pad te blokkeren en mijn fiets te pakken. De stemming sloeg om, werd grimmig. Ik voelde overal handen. Raakte in paniek. Vooral het feit dat deze groep als één man leek te opereren maakte me angstig. Niemand zei iets als 'kappen, nou jongens'.

Het leek alsof ze het al veel vaker hadden gedaan, de handelingen waren geroutineerd. Ik dacht dat ze me de portiek in zouden sleuren. Dat mijn laatste uurtje had geslagen. Eén jonge vrouw tegen vijf mannen. Wat moet je? Ik gilde, maar de straat was stil. De huizen donker. Het was laat. De laatste feestvierders hadden de lichtjes al uitgedaan.

Rampzalig

Daarna ben ik nooit meer zo laat nog op pad gegaan. Nee, dat hebben 'ze' me wel afgeleerd. Na deze rampzalig verlopen feestnacht ben ik nooit meer alleen naar huis gefietst. Ik heb een godsvermogen aan taxi's uit gegeven nadat ik uitging, of bleef bij een vriendin slapen. Zodra het kon, heb ik een auto gekocht, omdat ik ook voor mijn werk vaak op pad was. Niet zelden in de avonden.

Het verandert je leven zoiets. In één klap raak je je onschuld kwijt. Het gevoel veilig te zijn in je eigen straat, in je eigen stad in je eigen wereld. Ik heb me nooit meer fijn gevoeld in die buurt, ook nu nog als ik door die straat rijd, krijg ik de rillingen. Zoveel jaar later nog. Je wordt je bewust van je kwetsbaarheid.

Ik denk nog vaak aan het stel dat plots opdook aan de overkant. Daarom schrokken de jongens en lieten ze me gaan. Wat was er gebeurd als deze mensen daar niet hadden gelopen? Ik moet er niet aan denken. Ze hebben misschien wel mijn leven gered, maar me in ieder geval behoed voor erger. Wie jullie ook zijn. Dank dat jullie op dat moment daar waren. Omstanders kunnen het verschil maken.

De barbaarse massa-aanranding brengt emoties bij mij terug. Ik slaap slecht deze dagen. Keer in gedachten 's nachts vaak terug naar die stille besneeuwde straat, naar die gore graaiende handen. Dat burgemeester Reker van Keulen pleit dat dames beter een armlengte afstand kunnen houden van agressieve en alcoholische mannen vind ik een diepe belediging voor vrouwen. Alsof je als slachtoffer je gedrag aan moet passen. Het is een klap in het gezicht van vrouwen die dit is overkomen, alsof de suggestie wordt gewekt dat je er zelf iets aan kunt doen.

Ballen

Minstens 107 vrouwen zijn misbruikt en beroofd. Honderdenzeven vrouwen zullen dit een leven lang met zich meedragen. Die kerels lachen zich de ballen uit de broek. De pakkans is zeer gering. Ze hebben hun lolletje gehad, nog een centje op de koop toe geroofd en het land staat op zijn kop ook nog. Wie maakt ze wat? Seksueel geweld tegen vrouwen is niet nieuw, maar nooit eerder in Europa op deze schaal vertoond in een land met vrede. Ik houd mijn hart vast voor de toekomst van onze dochters.

 

En, wat vind jij? Laat je horen!