Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

vrouw ziek in bed
Verhalen achter het nieuws

'De abortuspil?
Echt een heel heftige ingreep!'

D

De abortuspil ligt wederom onder vuur: als het aan een groep artsen, seksuologen en een abortusarts ligt, moet er er meer duidelijkheid komen over de verstrekking van de omstreden pil. Zij dagvaarden nu het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport om die verheldering af te dwingen. VROUW sprak met Judith*, die aan den lijve ondervond dat een abortuspil niet simpel een kwestie is van hap, slik, weg.

Net 33 was ik toen ik erachter kwam dat ik zwanger was van mijn ex, die mij maandenlang had voorgelogen en bedrogen. Ik was in shock en het enige wat ik kon denken was 'Ik wil dit niet, niet van hem'. Anderhalf uur na de positieve test zat ik bij de huisarts en weer een kwartier later liep ik met het telefoonnummer van de abortuskliniek de praktijk uit.

Vijf weken zwanger

Volgens de huisarts had ik geluk, ik was waarschijnlijk nog maar vijf weken zwanger en kon deze zwangerschap dus 'makkelijk' afbreken met de abortuspil. Dat het een van de heftigste dingen ooit zou worden, kon ik toen niet vermoeden.

Thuis belde ik de abortuskliniek. Ik kon zes dagen later pas komen, vanwege weekend en feestdagen. Zes dagen vond ik lang, maar het gaf me wel de tijd om goed na te denken. Een aantal dagen heb ik zelfs gedacht dat ik het wilde houden, ik woog alle mogelijkheden af. Maar uiteindelijk voelde ik toch heel sterk dat ik dit niet wilde. Drie dagen voordat ik naar de kliniek moest was het duidelijk: het moet weg.

Vriendelijk en rustig

Ik zag erg op tegen de afspraak bij de abortuskliniek. Wat zouden ze daar wel niet van me denken? Zouden ze me dom vinden omdat ik al 33 was en ongewenst zwanger? Zouden ze veroordelend zijn? Mij belerend toespreken? Zou ik in een wachtkamer zitten tussen allemaal tienermeisjes? Zou ik afkeurende blikken krijgen?

Niets van dat al. In de kliniek werden mijn beste vriendin en ik hartelijk ontvangen bij de receptie, in een apart hokje moest ik formulieren invullen en de dames achter de receptie waren vriendelijk en rustig. Na het invullen werden we coor een verpleegster meegenomen naar boven. Mijn vriendin moest wachten op de gang en ik kreeg een uitgebreide intake met de verpleegster.

Geen domme sukkel

Ze liet mij mijn verhaal doen, vroeg waarom ik dit niet wilde houden, besprak met mij de zwangerschap en eventueel andere opties dan abortus. Tijdens dit gesprek werd ik rustig. De verpleegster was geduldig, liet me uitpraten, stelde zich begripvol op en was helemaal niet veroordelend of belerend.

Ze vertelde me dat ik overkwam als een slimme dame die een weloverwogen keuze had gemaakt. Dit stelde me helemaal gerust en ik voelde me direct geen domme sukkel meer die per ongeluk zwanger was geraakt.

Zonder nadenken

Na de intake kwam mijn vriendin erbij en werd ons uitgebreid verteld wat de procedure inhield. Eerst zou ik een echo krijgen. Nadat de zwangerschap en de duur hiervan definitief vastgesteld zouden zijn moest ik onder toeziend oog van de verpleegster een pil innemen die mijn zwangerschap en de hormonen zouden afremmen, de vrucht zou dan niet meer verder groeien. Vervolgens zou ik vier pillen mee krijgen die thuis 24 tot 48 uur later vaginaal moesten worden ingebracht waarna de miskraam werd opgewekt.

Op de echo bleek dat ik 6 weken zwanger was. Opeens was het heel echt, mijn vriendin en ik keken naar de rijstkorrel op de echo en ik merkte dat ik niks voelde. Niks anders dan 'Die rijstkorrel moet weg, laat dit alsjeblieft geen baby worden'. De pil die ik kreeg van de verpleegster slikte ik zonder nadenken door.

Bloedingen en diarree

Twee dagen later bracht ik ’s morgens vroeg vier tabletten misotrol in, daarna zou het ongeveer drie uur duren voordat de ‘miskraam’ zou beginnen. Eerst voelde ik niks, na drie uur begonnen mijn darmen wat te rommelen en daarna werd het heel snel veel erger. Ik kon drie uur lang niet van het toilet komen, vanwege de misotrol liep ik aan alle kanten leeg. Bloedingen van voren, diarree van achteren.

Ik voelde me zo ellendig. Ik vervloekte mezelf, ik vervloekte de anticonceptiepil die niet had gewerkt en natuurlijk vervloekte ik mijn ex. In de kliniek hadden ze gezegd dat de pijn zou lijken op heftige menstruatiekramp en dat je er koortsig van kunt worden, het was daarom verstandig om iemand in de buurt te hebben.

Zoveel buikpijn

Mijn vriendin zat bij mij thuis te werken en vertelde me dat ze me nog nooit zo had horen kermen. Drie uur lang zat ik met een emmer (want inmiddels moest ik ook overgeven) kreunend, huilend en bibberend op het toilet. Ik had in mijn leven nog nooit zoveel buikpijn gehad en wist niet meer hoe ik moest zitten of staan.

Na vier uur probeerde ik op te staan, volgens mijn vriendin was ik inmiddels groen en ik ging zowat tegen de vlakte. Nadat mijn vriendin me aanraadde een zetpil te nemen ben ik in een diepe slaap gevallen van anderhalf uur. Na die slaap was het ergste voorbij, maar hield ik nog wel dagenlang pijn in mijn buik en heb ik zeker nog twee weken last gehad van bloedingen.

Geen seconde spijt

Drie weken later ging ik voor nacontrole naar de kliniek, daar konden ze me vertellen dat ik inderdaad niet meer zwanger was. Ik was opgelucht, nu was het echt voorbij. Aan de verpleegster vertelde ik dat het me heel erg was tegengevallen, dat ik in mijn leven nog nooit zoveel pijn had gehad.

Ze gaf toe dat het vaak heftiger ervaren wordt dan van tevoren wordt gedacht. Ook vroeg ze me uitvoerig hoe ik me voelde, of ik nog achter mijn keuze stond en hoe ik terugkeek op alles. Ondanks dat de pijn me enorm was tegengevallen kon ik haar vertellen dat ik geen seconde spijt had. Nu, bijna een jaar later, is dat overigens nog steeds zo.

Tijd voor nazorg

Wat ik met mijn verhaal wil zeggen is dat een abortus, of het nu met een pil gebeurt of via curettage, echt een heel heftige ingreep is. Ik hoop zoiets nooit meer mee te maken. Ik ben heel dankbaar voor de goede begeleiding die ik gehad heb ik de kliniek, voor en na de behandeling. Er is uitgebreid de tijd voor mij genomen om met mij te praten, de echo te maken en er was tijd voor nazorg.

Ik vraag me af of een huisarts dit ook allemaal kan doen en dit net zo uitgebreid met mij had kunnen aanpakken. Ik vraag me ook af of we er niet te makkelijk over denken, en of de drempel voor een abortus op deze manier niet steeds lager wordt, of dat men steeds lakser omgaat met anticonceptie. Als je straks bij de huisarts een pil kunt halen waarmee je je zwangerschap ongedaan kunt maken, wordt het ons vrouwen wel steeds ‘makkelijker’ gemaakt.

 

Een abortus met een abortuspil, overtijdbehandeling in dit geval, is een heftige ingreep, daar moeten we niet laconiek over doen. Je bent minimaal een paar dagen uit de running en je lichaam krijgt een behoorlijke opdonder. Daarnaast doet het psychisch ook wat met je, dus het is - naar mijn mening - heel goed dat deze behandeling via de kliniek gaat en niet via de huisarts.

*Judith is niet haar echte naam

Gerelateerde onderwerpen

En, wat vind jij? Laat je horen!