Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

De dochter van Christa pleegde euthanasie:
Ik dacht dat de wereld verging

journaliste

Eline Doldersum

D

De dochter van Christa Jongkind pleegde in 2008 euthanasie. Ter gelegenheid van de Week van de euthanasie blikt Christa terug op die junidag waarop haar bijzondere dochter de zon niet meer zou zien ondergaan. "Dat besef deed onbeschrijfelijk veel pijn."  

"Het was een mooie zomermiddag in juni, de dag waarop Sigrid uitslag zou krijgen van de onderzoeken. Nog steeds zie ik haar over het tuinpad lopen. Met een strak gezicht, lijkbleek. Ik wist meteen dat het niet goed was. Ze kwam binnen, keek mij aan met betraande ogen en zei: 'Mam, de kanker is terug. Ze kunnen niets meer voor mij doen'."

Een slechte film

"Ik dacht dat de wereld verging, zo'n pijn deed het. 'Meisje, meisje, waarom mijn kindje', huilde ik terwijl ik haar in mijn armen sloot. Minutenlang hebben we zo gestaan. Het voelde alsof ik in een slechte film was beland, alsof het allemaal niet echt was. Maar dat was het wel. Ik zou mijn kind kwijtraken."

"Ik besefte het nog niet of ons huis stroomde vol met mensen. Dierbaren die Sigrid meteen had gebeld om het slechte nieuws te vertellen. Met nog maar een paar weken te leven, wilde Sigrid intens genieten van haar laatste tijd en niet continue bezig zijn met afscheid nemen." 

Tumor in haar buik

"Deze dag was voor haar het afscheid en zo voelde het voor ons ook. Op die dag kwam er een einde aan alle hoop. Sigrid was 26 toen er een tumor in haar buik werd ontdekt. Nadat ze een aantal maanden 'schoon' was geweest, was de kanker terug en we wisten: als dat zou gebeuren, was het afgelopen. Dat was het nu, dit was het einde. Het voelt ook alsof ze op deze dag is overleden." 

"Diezelfde nacht was Sigrid zo intens verdrietig. Ze heeft geschreeuwd, gegild en gehuild. 'Mama, ik wil nog helemaal niet dood', snikte ze. Dat verdriet en die pijn gingen door merg en been. Al duurde het bij Sigrid niet lang. De volgende dag kwam ze beneden en zei: 'Dat moest er even uit. Nu wil ik genieten van mijn laatste weken'. En dat heeft ze gedaan, volop."

Euthanasie

"Dat was echt typisch Sigrid. Ze stond zo positief in het leven en kon ook intens genieten van het leven. Zo was ze dol op de natuur, was graag in het gezelschap van haar dierbaren en vond het heerlijk om voor mensen te zorgen. Ze maakte zich ook altijd zorgen om iedereen. Zelfs toen ze bijna overleed was ze nog druk met hoe iedereen met haar dood zou omgaan. Ze was bijzonder."

"Al gauw kwam euthanasie ter sprake. Sigrid wilde niet lijden en eindigen als een kasplantje, ze wilde waardig sterven en zou daarom op 20 juni, de langste dag van het jaar, euthanasie plegen. Heel voorzichtig vroeg ze hoe ik daarover dacht."

De zon zien ondergaan

"Natuurlijk vond ik het moeilijk, maar het feit dat ik haar kwijt zou raken was nog veel moeilijker. Ik heb haar gezegd dat het haar leven is, haar ziekte en haar keuze en dat ik achter haar zou staan, wat ze ook zou besluiten. Dat gaf haar rust. Ze koos voor euthanasie."

"20 juni was dé dag, een vreemde dag. Op het moment dat ik 's ochtends uit mijn bed stapte, wist ik al dat Sigrid de zon niet meer zou zien ondergaan. Dat besef deed onbeschrijfelijk veel pijn. Al heb ik mijn verdriet op deze dag weggestopt. Ik deed alles op de automatische piloot, voor Sigrid. Ik wilde dat ze rustig zou inslapen. Mijn verdriet zou later wel komen."

Fakkels en roze rozen

"Sigrid had ons gevraagd om op haar sterfdag fakkels in de tuin te zetten, zodat ze 'boven' zouden weten waar ze haar moesten halen. Dat hebben we gedaan. Net zoals we haar bed omringd hebben met roze rozen. Daar was ze zo dol op."

"Sigrid had op deze dag nog iets heel bijzonders geregeld voor mij en mijn man. Ze had drie kettinkjes gekocht met daaraan een hartje dat je kon openen. In elk hartje ging een plukje haar van Sigrid, mijn man en mij. Zo zouden we altijd bij elkaar blijven. Dat hartje draag ik nu nog steeds."

Afscheid van je kind

"Daarna was het zover: we moesten afscheid van elkaar nemen. Dat is een van de moeilijkste dingen die ik gedaan heb. Want hoe neem je afscheid van je kind? Dat is zo moeilijk. We gaven elkaar een dikke kus, spraken elkaar nog een keer toe en vlak daarna kwam de huisarts binnen. 'Het is goed zo', zei Sigrid geruststellend. Hij bracht Sigrid langzaam in slaap en nog geen seconde na de tweede injectie sliep ze vredig in."

"Vlak na haar dood veranderde het gezicht van Sigrid compleet. De pijn en het verdriet verdween en haar oude, rustige gezicht was weer terug. Dit was Sigrid, onze bijzondere dochter. We hadden allemaal gedacht dat we in tranen zouden uitbarsten, maar in plaats daarvan werden we overvallen door rust. Het was goed zo; Sigrid had rust." 

Sigrid's Garden

"Sigrid had mij tijdens een van onze laatste gesprekken toevertrouwd dat ze bang was dat mensen haar zouden vergeten. Iedereen was nog zo jong, ze zouden zo de draad weer oppakken. Dat deed mij zoveel verdriet, dat ik na haar overlijden het gevoel had dat ik dat moest voorkomen, voor haar."

"Dit gevoel in combinatie met Sigrids zorgzaamheid en het gemis van lotgenoten tijdens haar ziekte, bracht haar vader en mij op het idee om een ruimte te creëren voor lotgenoten waar ze ervaringen kunnen delen, terecht kunnen voor afleiding of een praatje. Nog geen half jaar later werd in Emmen inloophuis Sigrid's Garden werkelijkheid.

Bijna negen jaar later, bestaat Sigrid's Garden nog altijd. "Het is bijzonder dat Sigrid met haar geweldige persoonlijkheid op deze manier toch nog voortleeft. Dat is waar wij het allemaal voor doen. En ze had het geweldig gevonden."

Jij op VROUW.nl

Wil jij, net als Christa, ook vertellen over jouw dappere kind?

Dan kan dat hier!

En, wat vind jij? Laat je horen!