Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Ik zei: Jongens,
mama heeft kanker

Maren Verbunt

T

Toen Jorien Oosterwijk (48) te horen kreeg dat de agressieve vorm van borstkanker in een vergevorderd stadium zat, stortte haar wereld in. Eén dag later riep ze haar zoontjes van toen 8 en 6 bij zich. Je kinderen vertellen dat je kanker hebt, hoe doe je dat? Jorien deelt haar verhaal met VROUW. 

"Mijn man en ik waren het er al snel over eens dat we het de jongens zo spoedig mogelijk moesten vertellen", vertelt Jorien. Een dag later zat het gezin bij elkaar. "We hadden ons voorgenomen om zo eerlijk mogelijk te blijven en hen niet te overstelpen met informatie."

Pepernoot

"Ik hield het kort en zei: 'Jongens, mama is ziek. Ze heeft kanker en dat zit in haar borst.' Terwijl de tranen over mijn wangen stroomden bleef het aan hun kant stil."

"Huilen deden ze niet, ze waren heel rustig. Rens (6) onderbrak de stilte en zei: 'Wie wil er nog een pepernoot?' Hij begreep dat iedereen verdrietig was en probeerde ons op te vrolijken. De oudste, Kars (8), zei niet zoveel. Ik drukte hem op het hart dat hij alles aan ons mocht vragen."

Tekening

"Toen vroeg hij: 'Hoe komt dat dan mama? En geeft kanker ook af?' Ik heb hem overal rustig antwoord op gegeven. Ik vertelde dat kanker niet besmettelijk is en dat er hele goede dokters zijn die mama gingen helpen. Dat stelde hem gerust. En op school maakte hij een lieve tekening, met als titel 'Beste ziekenhuis van de wereld'."

Ook de maanden daarop beantwoordde Jorien al hun vragen. En in een dagboek hield ze alles bij. "Ik vertelde waarom ik vaak moe was en legde uit dat ze mijn borst eraf gingen halen. Op een dag kwam Kars thuis en riep 'Mam, mijn vriendje heeft gevraagd of je dood gaat. Is dat zo? Ga je dood?'"

"Een 'nee' kon ik hem niet geven. Ik moest eerlijk blijven", vertelt Jorien. "Ik wilde niet tegen ze liegen. Dus antwoordde ik dat ik dat niet wist, maar dat ik wel mijn best ging doen om beter te worden."

Eerlijk 

Jorien en haar man probeerden het gewone leven voor hun kinderen te laten doorgaan. ''Mijn moeder had op dat moment eierstokkanker. Maar voor mijn zoons wilde ik dat alles zo normaal mogelijk bleef. Ik heb zelfs een keer een chemotherapie verplaatst zodat we toch met zijn allen Sinterklaas konden vieren.'' 

Na chemotherapie, een borstamputatie en bestraling werd Jorien beter verklaard. "De jongens zijn inmiddels 14 en 16. Ze herinneren zich niet heel veel, alleen dat ik kaal was en vaak moe. Ik denk dat het belangrijk is om zo eerlijk mogelijk te blijven tegenover je kinderen, en ze niet te overladen met informatie. Ik ben blij dat we het zo hebben aangepakt."

En, wat vind jij? Laat je horen!