Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Bracha Heintz
Foto: Corné van der Stelt
Verhalen achter het nieuws

Bracha (54): Er werden hakenkruizen
in onze voordeur gekerfd

journaliste

Rianne Sepers

D

De Tweede Wereldoorlog kwam, samen met de Holocaust, 71 jaar geleden ten einde. Toch rust deze oorlog nog steeds op de schouders van Bracha Heintz (54). Want, hoe is het om in deze tijd joods te zijn? Bracha is getrouwd met rabbijn Arjeh en moeder van elf kinderen (in de leeftijd van 8 tot 32 jaar). Ze geeft joodse en Hebreeuwse les.

"Ik ben anders opgegroeid dan andere kinderen in de jaren zestig. Mijn ouders hebben de oorlog meegemaakt en hadden moeite lief te hebben. Een oorlogstrauma is een zware last op je schouders, het belemmert je in je ontwikkeling, in je relaties. Zelf heb ik ook moeite moeten doen om dat los te laten."

Zuiver

"Een joodse man trouwen was voor mij heel belangrijk. En ik zou het bijzonder jammer vinden als mijn kinderen een niet-joodse partner zouden kiezen. Als joden gemengd trouwen, zijn er uiteindelijk geen zuiver joodse nazaten meer en dat maakt ons volk kapot. Het in stand houden van het jodendom is onze raison d’être. Joods zijn zit diep in mijn hart; het is een manier van leven, denken, doen, spreken. Het gaat om normen en waarden waaraan je je houdt.

Naar Israël vertrekken is wat veel Nederlandse joden nu doen. Er zijn buiten Amsterdam bijna geen joodse winkels of joodse scholen meer. In andere landen zijn er veel grotere joodse gemeenschappen. Daar is het dus ook makkelijker een partner te vinden. Zelf zou ik heel graag in Israël wonen, daar voel ik me meer thuis dan in Nederland."

Bedreigd

"Het antisemitisme neemt de laatste tijd toe. Mijn dochter kan niet altijd buiten spelen op school, en als ze ’s morgens het gebouw in wil, moet ze langs een bewaker met een geweer. Mijn man kan niet in alle wijken veilig over straat en wordt sowieso vaak nageroepen. 'Kankerjood!' schreeuwen ze naar hem, of ze maken de Hitlergroet. In onze houten voordeur zijn hakenkruizen gekerfd."

"Dat is bedreigend, maar joods zijn is nu eenmaal niet zonder risico. Voor ons dreigt levensgevaar. Dat is al millennia lang zo. De media geven een vertekend beeld van het jodendom, van Israël. Altijd is Israël de boosdoener, maar wij verdedigen ons slechts, zijn nog nooit een oorlog zelf begonnen."

"Dat beeld moet veranderen. Op scholen zou beter onderwezen moeten worden in wat het is om joods te zijn, en in de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Het zou niet nodig moeten zijn dat veel joden de synagoge vermijden uit angst voor aanslagen."

 

En, wat vind jij? Laat je horen!