Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Natascha van Weezel
Foto: Corné van der Stelt
Verhalen achter het nieuws

Natascha (28) is joods:
Ik ben niet bang. Wel verdrietig

journaliste

Rianne Sepers

V

Vandaag herdenken we de slachtoffers die tijdens de Tweede Wereldoorlog om het leven kwamen. Bijna zes miljoen van deze slachtoffers waren joods. Maar hoe is het tegenwoordig om joods te zijn in Nederland? Publicist en documentairemaker Natascha van Weezel (28) vertelt haar verhaal. 

"71 jaar bevrijd klinkt lang, maar dat is het niet. Mijn ene oma zat twee jaar lang ondergedoken in een piepklein kamertje, kwam nooit buiten. Mijn andere opa en oma vluchtten te voet naar Zwitserland. De rest van hun familie is vermoord. Zulke bizarre verhalen… En dat alleen maar omdat ze joods waren. Ze deden niets verkeerd."

Middenweg

"Zelf heb ik een haat-liefdeverhouding met het jodendom. Er zijn momenten geweest dat ik er volledig in opging, dat ik dacht dat het joods-zijn mijn hele identiteit was. Op andere momenten wilde ik er niets van weten. Niet van de oorlog, niet van alle shit in Israël. Nu weet ik dat er een middenweg is."

"Religieus ben ik niet, maar wel joods. Het jodendom is ook een cultuur, een volk. Mijn opa en oma zijn ultraorthodox opgevoed, maar lieten het geloof na de oorlog achter zich. Van huis uit heb ik wel de tradities meegekregen. We luisterden naar Jiddische muziek, de kasten stonden vol joodse boeken en ik ging naar joodse les."

Goeie jood

"In Israël wil ik op dit moment niet wonen. Ik ben het totaal niet eens met de politiek ten opzichte van de Palestijnen, vind het verschrikkelijk wat daar gebeurt. Toch moet ik me vaak verdedigen. Mensen denken dat als je joods bent, je ook pro-Israël bent. Als ik zeg van niet, hoor ik: 'O, jij bent dus een goeie jood.' Dat doet pijn. Binnen de joodse gemeenschap ben ik een landverrader als ik afstand neem van Israël. En hier in Nederland ben ik 'de jood'. Ik doe het dus nooit goed."

"Er is antisemitisme omdat de joden een succesvolle minderheid zijn. Minderheden zijn altijd een makkelijke zondebok. En dat we succesvol zijn, is gewoon zo. Als gemeenschap zijn we hoog opgeleid, geciviliseerd, geïntegreerd. Voor velen zijn we raar. Ook ik. Als kind wist ik al dat ik een vreemde eend in de bijt was. Dat voel je wel als al je vriendinnetjes thuis een kerstboom hebben en jij niet."

"Dat er gevaar dreigt voor joden is nu publiek, maar voor mij is dat niets nieuws. Toen ik als meisje naar joodse les ging stond er al bewaking voor de deur. Dat is 22 jaar geleden. Maar ik ben niet bang. Wel verdrietig, want wat doen wij nou fout? Ik leef gewoon mijn leven, meer niet."

 

En, wat vind jij? Laat je horen!