Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Els (53) werd jarenlang gepest
door haar collega's

journaliste

Eline Doldersum

J

Jarenlang werd Els (53) gepest door haar collega's. Het ging zo ver dat ze met een burn-out in de ziektewet terechtkwam. "Op een gegeven moment durfde ik niet eens meer naar mijn werk."

Collega's die elkaar het werkleven zuur maken? Het gebeurt vaker dan je denkt. Vorig jaar werden maar liefst 1,2 miljoen Nederlanders slachtoffer van pesterijen op de werkvloer. Met een nieuwe campagne wil minister en vice-premier Lodewijk Asscher hieraan definitief een einde maken. 

Seksuele intimidatie

Els weet als geen ander hoe het is om slachtoffer te zijn van pesterijen. Zij werd drie jaar lang gepest. "Het begon allemaal redelijk onschuldig. Met een baan bij een groot postbedrijf had ik vrijwel alleen maar mannelijke collega's. Collega's die het grappig vonden om opmerkingen te maken over mijn grote borsten."

"In het begin liet ik het gaan. 'Mannenhumor' dacht ik. Maar op den duur ging het mij steeds meer tegenstaan. Van continu staren, kreungeluiden tot seksueel getinte opmerkingen: ze bleven maar doorgaan. Ik vond het vreselijk! Op een gegeven moment was het zo erg dat ik niet eens meer naar binnen durfde. Puur uit angst."

Aan de bel trekken

Als Els merkt dat ze steeds meer last krijgt van de seksueel getinte opmerkingen, besluit ze er - op advies van een psycholoog - iets van te zeggen. "Ik vond het heel eng, maar heb alle moed verzameld en mijn collega's aangesproken op hun gedrag. Zonder resultaat. Ze lachten mij vierkant uit en ook aan de seksuele intimidatie kwam geen eind."

Om toch een punt te zetten achter de pesterijen, besluit Els naar haar leidinggevende te stappen. "Ik móest wel. Ik kon niet eens meer normaal functioneren op de werkvloer. Gewoon omdat ik niet wist wat mij te wachten stond. Gelukkig pakte mijn baas het heel goed op, maakte hij een officiële melding en sprak hij een hartig woordje met de aanstichters. Daarna werd het gelukkig minder."

Dwars liggen

Al was het wel van zeer korte duur; de pesterijen werden zelfs erger. "Ik was de boeman, ik had die mannen verlinkt bij de grote baas. Als ik nu terugkijk, dan is het pesten toen pas écht begonnen. Een groepje mannelijke collega's deed er sindsdien werkelijk alles aan om mij én mijn werk dwars te liggen."

"Van het verstoppen van mijn post, het dwarsbomen van mijn auto tot het volbouwen van plekken in het bedrijf waar ik moest zijn: ze bedachten iedere keer wel weer iets nieuws. Heel vervelend aangezien alles bij een postbedrijf op tijd gaat en ik dus voortdurend te laat was en mijn werk niet naar behoren kon doen."

"Je staat zo machteloos, want ik kon er wel iets van zeggen, maar ze trokken zich er toch niets van aan. Er zijn dan ook vaak momenten geweest waarop ik huilend in de auto heb gezeten. Ik wilde alleen maar een klein beetje respect van mijn collega's, maar in plaats daarvan was ik elke dag weer het pispaaltje. Drie jaar lang."

Leidinggevenden

"Natuurlijk zijn er in die drie jaar wel momenten geweest waarop ik opnieuw aan de bel heb getrokken, maar er werd niets aan gedaan. De oogkleppen werden opgezet. Helemaal door mijn leidinggevenden. 'Dan had je maar niet in een mannenwereld moeten gaan werken', is wat mijn nieuwe baas zei toen ik opnieuw een klacht wilde indienen."

"Daar moest ik het mee doen. Dat was misschien nog wel het ergste: dat ze het allemaal hebben gezien, maar dat niemand iets heeft gedaan. En geloof mij: als je de leidinggevende niet achter je hebt staan, dan ga je het pestprobleem gewoon écht niet oplossen. Je kunt nooit opboksen tegen collega's die samenspannen."

Burn-out

Als op den duur niemand meer tegen Els praat, besluit ze haar boeltje te pakken. "Ik werd gewoon doodgezwegen. Door het hele bedrijf. Niemand durfde meer met mij te praten. Gewoon omdat ze bang waren om dan zélf het slachtoffer te worden van de pesterijen. Ik was zelf ook helemaal op. Ik kon niet meer en belandde met een burn-out in de ziektewet."

Het kost Els meer dan een jaar om zichzelf weer terug te vinden. "Je zelfvertrouwen wordt zo aangetast. Je gaat er gewoon compleet aan onderdoor. Gelukkig is het mij wel gelukt en heb ik na die nare periode wel weer een leuke baan gevonden, met fijne collega's. Al hoop ik wel dat ik met mijn verhaal werkgevers en werknemers wakker schud, want dit mag gewoon nergens gebeuren!"

JIJ OP VROUW.NL

Heb jij, net als Els, een soortgelijk werkverhaal? 

Laat dan hier jouw gegevens en verhaal achter!

En, wat vind jij? Laat je horen!