Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Als je zusje er niet meer is:
Ik mis haar aanwezigheid

journaliste

Daphne van Rossum

V

Vandaag is het Nationale broer- en zusdag. Maar wat als je zusje er niet meer is? Filmmaker Ingrid Kamerling maakte na de zelfmoord van haar zusje Vivian (24) de aangrijpende documentaire In het hoofd van mijn zusje dat in première ging op het Nederlands Filmfestival. 

Voor Ingrid was het belangrijk om antwoorden te krijgen na de plotselinge dood van haar zus, nu zes jaar geleden: "Ik heb met veel mensen om haar heen gesproken, wel zo’n dertig à veertig, onder wie vrienden en hun ouders, maar ook haar werkgever. Ik voelde ook de behoefte om haar leven te registreren: haar kamer, gebruiksvoorwerpen. Er verdwijnt veel als iemand overlijdt. Ik dacht tijdens het filmen 'het is waardevol materiaal'."

Het verhaal van haar zus kan volgens Ingrid Kamerling in een breder maatschappelijk perspectief geplaatst worden. Uit cijfers van het CBS blijkt dat het aantal zelfdodingen onder jonge mensen (20-25) sinds 2010 toeneemt. In deze groep is zelfdoding doodsoorzaak nummer 1. Ingrid: "Veel van haar vrienden worstelden ook, net als mijn zus."

Perfectionistisch

"Ik heb me erover verbaasd, ze was niet de enige! Ze waren afgestudeerd. Dan moet je het ineens zelf doen. Krijg je de verantwoordelijkheid over je eigen leven. Ik zag het bij meer mensen; de lat ligt hoog. Je gaat niet gewoon rustig solliciteren, je wilt het gelijk goed doen. Mijn zus was perfectionistisch, ze was somber, piekerde en sliep slecht. De crisis was toen net in gang gezet. Het was iets in haar karakter in combinatie met de omstandigheden, waardoor het te veel voor haar moet zijn geworden."

Puzzelstukjes

"In haar zoektocht zijn voor Ingrid steeds meer puzzelstukjes op z’n plaats gevallen: ik denk dat ze gevoelig was voor maatschappelijke druk. Dat ze iemand was die zich veel van haar omgeving aantrok. Sommige mensen leggen die zaken misschien iets makkelijker naast zich neer. En als je weer tien jaar ouder bent – zoals ik nu – kun je het ook iets beter relativeren."

"Als je jezelf zo vast denkt en piekert, kan het uitzichtloos lijken voor je. Wat ik wil benadrukken, is dat er hulp is. Dat je geholpen kunt worden. Wij waren dat aan het opstarten, maar het gaat niet zo snel en soms zijn de problemen ook moeilijk te herkennen. Aan de buitenkant kun je soms niet zo goed aflezen hoe iemand zich echt voelt."

'Niet de enige'

Nu hoopt Ingrid dat mensen de film zien en zich herkennen. "Dat mensen met psychische klachten denken 'ik ben niet de enige'. Dat ze zich minder zullen schamen. Je bent niet alleen, je kunt hulp zoeken. Die mogelijkheid is er als je geen uitweg ziet. Er is ook een hulplijn. Bel 113. Ik herinner me ook de mooie dingen, ondanks hoe het eindigde was Vivian veel meer dan dat nare einde."  

Fijne band

Ingrid denkt dan ook met veel warmte terug aan de fijne band die ze had met haar zus: "Ik mis haar aanwezigheid. Zij in de buurt. Het zou zo leuk zijn als we dingen konden delen, die ik nu doe. Vivian was heel ondernemend en sociaal. Het was iemand die je makkelijk mee kon nemen. Ze vond het leuk om dingen te doen, was avontuurlijk. We konden goed samen op vakantie gaan. Ik ben vijf jaar ouder, maar dat leeftijdsverschil viel helemaal weg naarmate we ouder werden. Ik herkende haar 'drive'."

Ode

"De film is dan ook een ode aan haar. Haar dood heeft me ook met de neus op de feiten gedrukt. Ik leef nu veel meer vanuit mijn hart. Doe dingen omdat ik het belangrijk vind, niet omdat het goed is voor mijn carrière. Ben aan het werk vanuit mijn hart. Kijk beter naar wat mij voldoening geeft."