Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Annemarie: Mijn zicht is verslechterd,
maar mijn visie is verbeterd

journaliste

Eline Doldersum

D

Decennia had Hillary Clinton slechts een doel voor ogen: president worden van de Verenigde Staten. Een droom die vandaag als een grote zeepbel uit elkaar is gespat. Ook Annemarie Nodelijk (32) weet hoe het voelt als je grote droom in rook opgaat. Lees hier haar verhaal.

Waar het ene meisje droomt van een carrière als juf of kapster koesterde Annemarie een hele andere droom. Al van jongs af aan wil de gepassioneerde creatieveling niets liever dan een kledingwinkel beginnen. Eentje met zelfontworpen kleding die dan over de toonbank zou vliegen. Zowel in binnen,- als buitenland.

Een hersentumor

Rond haar twintigste is Annemarie hard op weg om haar droom te realiseren. Ze volgt een opleiding aan de modeacademie in Rotterdam en loopt stage bij modeontwerper Daryl van Wouw in New York. Ze assisteert hem bij zijn shows en vervult een grote rol tijdens de Fashionweek. Als ze vervolgens met een berg ervaring begint met afstuderen, slaat het noodlot toe: er wordt bij haar een hersentumor ontdekt.

"Het ging allemaal zo snel. Het ene moment zat ik nog achter mijn naaimachine om mijn collectie af te ronden, het volgende moment lag ik in een ziekenhuisbed om geopereerd te worden aan een tumor in mijn hoofd. Bizar. Ik kon het zelf op dat moment ook allemaal niet bevatten en had ook totaal geen idee wat mij te wachten stond."

Collectie afronden

Ondanks haar slechte gezondheid lukt het Annemarie niet om haar collectie los te laten. "Maandenlang had ik in alle hectiek gewerkt om iets moois te maken van mijn eindexamen en dat wordt dan in een keer uit je handen gerukt. Na mijn operatie heb ik ook meteen gebeld of iemand mijn naaimachine kon brengen. Ik lag immers toch de hele dag in dat ziekenhuisbed om te herstellen. Dan kon ik toch net zo goed mijn collectie afmaken?"

Dat ze deze collectie misschien wel nooit meer kan voltooien, blijkt al snel. "Door een overvloed aan vocht in mijn hersenen, is een oogzenuw bekneld geraakt waardoor mijn zicht heel langzaam achteruit ging. Zo ver dat ik op den duur met mijn rechteroog helemaal niets meer zag en met mijn linkeroog nog maar een fractie. Ik was kapot van verdriet. Wat betekende dit voor mijn toekomst en voor mijn modecarrière?"

In rook op

Dat ze haar toekomstbeeld moest bijstellen realiseerde Annemarie zich. Maar dat ze haar carrière moest laten varen was een enorme klap. "Mijn arts deed niet eens moeite om het subtiel te brengen. Ze zei letterlijk 'Een baan in de mode kun je nu wel vergeten'. Haar woorden galmden na in mijn hoofd. Mijn droom ging in rook op. In luttele seconden, daar in die steriele ziekenhuiskamer. Hop, weg..."

"Ik had het gevoel dat de grond onder mijn voeten vandaan zakte en kon alleen nog maar huilen. Ik stond huilend op en ging huilend weer naar bed. Vooral toen ik mijn onafgemaakte collectie zag staan, brak ik. Ik wilde niets liever dan achter mijn naaimachine kruipen en mijn collectie afmaken, maar het kon niet meer. Het was voorbij en er was niets wat ik eraan kon veranderen. Dat gaf zo'n verdriet."

Achter mijn naaimachine gezet

Met behulp van vrienden en familie weet Annemarie zich na verloop van tijd toch weer te herpakken. "Mijn beste vrienden, Annie's Angels zoals ik ze noem, hebben mij er echt doorheen gesleurd. Ik kon ze niet alleen middenin de nacht bellen, zij hebben er ook voor gezorgd dat ik mijn modedroom nooit heb laten varen. Ze hebben mij altijd gestimuleerd om door te gaan!"

"Vlak na mijn revalidatie werd ik achter mijn naaimachine gezet. 'Niet opgeven, gewoon proberen', zeiden ze. Doodeng vond ik het. Toch viel het honderd procent mee en ben ik inmiddels weer volop aan het ontwerpen geslagen. Natuurlijk is het wel anders dan voorheen. Zo heb ik meer licht nodig, teken ik met een stift om mijn ontwerpen goed te kunnen zien en duurt het langer om een draad door het oog van de naald te halen. Maar het lukt me nog steeds!"

 

Uit die negatieve spiraal

"Ik zou mensen als Hillary dan ook adviseren om zich te focussen op de positieve dingen. Focus op de mensen die op je hebben gestemd, die wel in je geloven en het beste met je voor hebben. Door je te bedwelmen met positiviteit kom je vanzelf uit die negatieve spiraal. Schrijf ook alles op wat je als positief ervaart. Als je er dan even doorheen zit, kun je hier altijd op terugvallen. Mij heeft het in ieder geval enorm geholpen!"

Bijna tien jaar na de operatie is Annemarie weer terug in de running. "In Rotterdam heb ik een winkel waar ik zelfgemaakte tassen, sieraden en accessoires verkoop en stagiaires opleid. Daar geniet ik intens van. Het is zo fijn om - ondanks mijn beperking - weer zo intensief met mijn passie bezig te zijn. Want ik zal je eerlijk zeggen: ik heb heel lang gedacht dat het nooit meer zou gebeuren."

Liefde voor dansen

Naast haar liefde voor mode heeft Annemarie ook een passie voor salsadansen. "Als ik op de dansvloer sta, kan ik weer even mijn oude ik zijn. Zonder beperkingen. Dat is ook de reden dat ik een aantal jaar geleden ben gestart met de danscursus Blinde liefde voor salsa. Daarmee leer ik andere blinden en slechtzienden dansen. Als ze dan met een grote glimlach over de dansvloer zwieren, kan mijn dag niet meer stuk. Daar krijg ik zoveel energie van!"

"Natuurlijk heb ik mijn toekomstperspectief moeten bijstellen, maar een baan in de modebranche zit er gewoon niet meer in. Ik kan niet een hele dag knallen, een nacht doorhalen tijdens een modeshow en in zeer korte tijd een complete collectie ontwerpen. Maar dat betekent niet dat ik onwijs geniet van wat ik nu doe. Ik zeg altijd maar 'Mijn zicht is verslechterd, maar mijn visie is verbeterd.'"

Jij op VROUW.NL

Had jij ook een grote droom die, net als bij Hillary en Annemarie, uiteen is gespat? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier!