Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

regenbooggezin, meeroudergezin
Verhalen achter het nieuws

Sara heeft een regenbooggezin:
We doen alles 50/50

journalist

Maaike Schaap

S

Sara Coster (51) was 35 en wilde heel graag een kindje, maar had geen partner. Uiteindelijk zocht ze een homostel om een co-ouderschap aan te gaan. Met Simon en Luca klikte het meteen. Inmiddels hebben ze twee zoons van 9 en 11 en doen ze alles 50/50. Sara: "Dat hele co-ouderschap voelde kort na de geboorte van onze oudste zoon ineens als een slecht plan."

Sara’s gezin is een voorbeeld van een regenboog,- of meeroudergezin. Gisteren diende de Staatscommissie Herijking Ouderschap een advies in aan minister Ard van der Steur. Een kind mag nu volgens de wet niet meer dan twee juridische ouders hebben. In het advies wordt aangeraden de wet te wijzigen. Op die manier wordt het mogelijk dat meer dan twee mensen het ouderlijk gezag over een kind kunnen krijgen en het kunnen erkennen. 

Niet in mijn eentje

"Ik heb altijd gedacht dat ik op mijn 34e wel moeder zou zijn van twee kinderen, maar een dag na mijn 35e verjaardag drong het ineens tot mij door: zonder een partner gaat dat niet gebeuren. Ik ben op het balkon gaan zitten en ben er eens goed over na gaan denken. Is die kinderwens echt aanwezig? Ja. Heb ik genoeg tijd om Mr. Right te vinden? Waarschijnlijk niet. Is mijn kinderwens groot genoeg om voor een plan B te kiezen? Absoluut!"

"Ik wist meteen dat ik een kindje krijgen en opvoeden niet in mijn eentje wilde doen en ging daarom op zoek naar een homostel met een kinderwens. Via de website Meer dan Gewenst kwam ik uiteindelijk in contact met Simon en Luca."

Co-ouderschap

"Ik had geen eisenpakket waaraan de toekomstige vaders van mijn kinderen moesten voldoen. Ik zocht een stel met wie ik een klik zou hebben, mensen met wie ik de kinderen liefdevol en goed groot zou kunnen brengen en die het ook zagen zitten om voor co-ouderschap te kiezen en die de tijd, de zorg en de beslissingen gelijkwaardig wilden delen. Want: zij zijn net zo goed vader als ik moeder."

"Met Simon en Luca voelde ik meteen die klik. Na vijf minuten kroop er een tinteling door mijn lijf; misschien worden dit wel de vaders van mijn kinderen. Natuurlijk moet je dan nog ontzettend veel met elkaar bespreken, maar het goede gevoel bleef. Het zat bij ons vanaf het begin af aan goed. Wij zouden een gezin gaan worden!"

Het ouderlijk gezag

"We bespraken van alles. Waar gaan we wonen en hoe ver wonen we bij elkaar vandaan, hoe doen we het met de financiën, hoe verdelen we de tijd, hoe denken we over de opvoeding… Maar ook wie gaat het kindje erkennen en wie krijgt het ouderlijk gezag?"

"We konden we er niet voor kiezen om allebei de vaders het ouderlijk gezag te geven. De Nederlandse wet laat dat niet toe. Degene die dus niet kan erkennen en het ouderlijk gezag niet krijgt, heeft niet dezelfde rechten als de wettelijke vader. Zo kan hij geen zorg- of ouderschapsverlof opnemen, heeft hij geen schenkingsrecht en krijgt hij niet automatisch het gezag over het kind als er iets met de gezaghebbende ouders gebeurt."

Drie miskramen

"Voordat Lorenzo geboren werd, kreeg ik drie miskramen. Tweeënhalf jaar nadat we het traject ingesprongen zijn, kreeg ik Lorenzo. Ik vond het zo’n wondertje. Ik had een mensje in mijn armen, mijn mensje. De hormonen gierden door mijn lijf. Ik wilde dit jongetje met helemaal niemand delen. Mijn hele lijf zei 'Je bent van mij!' Dat hele co-ouderschap voelde ineens als een slecht plan."

"Maar toen de hormoonwolk opgetrokken was, werkten we met zijn drieën langzaam naar een 50/50-verhouding toe. Het ging ontzettend goed en het begon te kriebelen: het zou zo leuk zijn om Lorenzo nog een broertje of zusje te kunnen geven. We probeerden het opnieuw en binnen korte tijd was ik zwanger van zijn broertje Claudio."

Alles 50/50

"In de praktijk doen we alles 50/50. Onze zoons zijn nu 11 en 9 en wonen de ene helft van de week bij hun vaders en de andere helft van de week bij mij. Toen ze 1 en 2 waren, ben ik naar een woning schuin tegenover Simon en Luca verhuisd. Nu kunnen ze dus zo de straat oversteken als ze van hun ene huis naar hun andere gaan of als ze iets zijn vergeten."

"Ze vinden het de gewoonste zaak van de wereld dat ze twee vaders en een moeder hebben en dat ze in twee huizen wonen. Het lijkt Lorenzo bijvoorbeeld ontzettend saai als je maar in één huis woont. En ook voor hun klasgenootjes is er niets geks aan. 'Oh je hebt twee vaders en een moeder? Oké. Zullen we naar buiten gaan?' Heerlijk."

Zoveel mogelijk in overleg

"Nu de jongens ouder worden, passen we ons vooral aan aan hun agenda’s en overleggen we wie wat doet. Het kan best zijn dat een van ons Lorenzo naar een sportevenement brengt en de ander hem weer ophaalt. Verjaardagen vieren we samen, evenals de feestdagen. Vakanties doen we soms samen, soms apart. Beslissen over vraagstukken, zoals de mobiele telefoon - mag hij wel of niet mee naar zijn slaapkamer, wat doen we als de telefoon stukgaat - doen we ook zoveel mogelijk in overleg."

"Kortom: ik ben ontzettend gelukkig met ons co-oudergezin. We zijn een gezin dat woont in twee huizen. Ik prijs mezelf nog dagelijks rijk dat het heeft mogen lukken, we hebben twee gezonde jongens en alles gaat goed. Wat wil ik nog meer?"

Sara is schrijfster van 'De wens en de vaders' en is kinderwenscoach. Ze geeft workshops en lezingen en coacht mensen die single, lesbisch, homo of bi zijn en een kinderwens hebben. Foto: Talitha Hoppe