Anita de Haan was extreem misselijk tijdens de zwangerschap, ze bleek HG te hebben.
Verhalen achter het nieuws

'Ze vroegen
of ik dit kind wel wilde'

journaliste

Daphne van Rossum

B

Bijna iedereen die weleens zwanger is geweest, weet dat zwangerschapsmisselijkheid erbij kan horen. Maar moet je 40 à 50 keer per dag overgeven en zelfs worden opgenomen in het ziekenhuis, dan heb je waarschijnlijk Hyperemesis Gravidarum (HG). HG is een vrij onbekende aandoening die op weinig begrip van de omgeving kan rekenen. Dit weet helaas ook Anita de Haan (34), uit eigen ervaring.

Anita (34) beviel bijna drie jaar geleden van haar zoontje Yerne en was 36 weken lang ontzettend misselijk. Ze kreeg van alles te horen. Zoals dat het ‘tussen haar oren zat’ en ‘dat ze zich aanstelde’. Ze hield zo'n grote klap over aan het onbegrip hierover, dat ze na haar zwangerschap psychische hulp moest zoeken: “Ik geef dit interview omdat ik wil dat er meer bekend wordt over HG. Ik wist ook niet dat het bestond.”

Om zwanger te worden was er wat kunst- en vliegwerk nodig bij Anita: “Ik had blaasjes op mijn eierstokken, dit heet ook wel PCOS. Daardoor had ik geen eisprong en kon ik dus ook niet zwanger worden. Ik ben daarvoor behandeld en raakte in 2013 - na drie jaar - tóch in verwachting. Eerst had ik dit niet zo in de gaten, maar al snel werd ik misselijk. Ik dacht in het begin nog: 'ik heb het te druk gehad: ik heb een griepje onder leden’, ik schonk er op dat moment verder geen aandacht aan.”

'Ik rook van alles'

“Na zes weken deed ik een test en bleek ik zwanger te zijn. Ik was natuurlijk dolblij omdat het zoveel moeite had gekost, maar was ook echt heel misselijk. Ik rook van alles. Zelfs de dingen die ik normaal niet rook, bijvoorbeeld dat er vlees in de koelkast lag."

Van al die geuren moest ze kokhalzen. "Met 8 weken zwangerschap begon het overgeven. Ik dacht ’het hoort erbij’. Je hoort vaker verhalen van vrouwen die erg misselijk zijn, maar het werd bij mij wel steeds erger. Met 10 weken moest ik al zo'n 30 à 40 keer per dag braken. Het ging dag en nacht door. Alles wat ik at en dronk kwam eruit. Op een gegeven moment probeerde ik me te vermannen en stapte ik met een kotszakje bij een vriendin in de auto om te gaan shoppen. Zij zei: ‘dit is niet normaal, Anita’. Ik bleef maar overgeven. Ook kon ik niet meer plassen, omdat ik geen vocht meer kon binnenhouden.”

'Ik bleek hartstikke uitgedroogd te zijn'

“Mijn man belde de verloskundige en die wilde eerst niet komen omdat zij vond dat het ‘normaal’ was. Toen de verloskundige uiteindelijk toch kwam en een test bij me deed, bleek ik hartstikke uitgedroogd te zijn. Daar schrok ze wel van. Toen ik 11 weken zwanger was, kwam ik voor het eerst in het ziekenhuis terecht.

Toen heb ik 10 dagen aan het infuus gelegen; ik had maar liefst 14 zakken van 1 liter vocht nodig om er weer een beetje bovenop te komen. De artsen zeiden dat de misselijkheid en het overgeven na 12 weken minder zou worden, dat het na die tijd op zou houden. Ik ben naar huis gegaan en ging ook weer aan het werk. Mijn collega's stuurden me echter na één week alweer naar huis, omdat ik maar bleef overgeven. Ik werd weer aan het infuus gelegd. Uiteindelijk ben ik in 8 maanden tijd zelfs 9 keer opgenomen geweest in het ziekenhuis.”

'Er werd gevraagd of ik dit kind wel wilde'

“Er werden vreselijke vragen gesteld door artsen, zelfs of ik dit kind wel wilde en of ik me niet aanstelde. Ik dacht het niet! Mijn keel was er helemaal kapot van. Ik heb van week 16 tot week 26 sondevoeding gehad, omdat ik teveel was afgevallen. Ik kreeg steeds te horen dat ik moest eten. Ik wilde wel, maar het smaakte me niet en kwam er toch weer uit.”

“Na week 26 ging het iets beter. Toen was het 'nog maar' 1 of 2 keer per dag spugen. Helaas kreeg ik ook nog een zwangerschapsvergiftiging erbij in de laatste 2 weken.”

'Ik weet nu dat ik niet de de enige was' 

"In die tijd heb ook de facebook-site van Stichting ZEHG ontdekt. Hier vond ik meer vrouwen met de zelfde zwangerschapsziekte, daar heb ik veel aan gehad. Tips, maar vooral ook veel begrip. Hierdoor wist ik dat ik niet de enige was en voelde me daardoor minder alleen."

“Een half uur na de bevalling voelde ik het al uit mijn tenen wegtrekken. Ik ben om 20 over 11 bevallen' en om 12 uur hoorde ik het karretje met eten. Ik heb beschuit met muisjes en 4 stukken brood gegeten. En 's avonds heb ik genoten van het avondeten én zelfs nog taart, want ik was die dag jarig. Het smaakte me heerlijk.”

“Gelukkig heb ik er lichamelijk er niks aan overgehouden, maar psychisch is dit helaas wel het geval. Ik ben als aansteller betiteld, zelfs door vrienden."

'Ik weet niet of ik tweede zwangerschap aandurf'

“Daar wat mij is overkomen, weet ik niet of ik een tweede zwangerschap aandurf. Ik ben niet voldoende serieus genomen en heb geen goede medicatie gehad. Eén keer wilde het ziekenhuis me zelfs niet opnemen. Toen heeft mijn partner me achtergelaten, omdat het écht niet meer ging en ze op die manier wel moesten. Ik weet dat de kans op herhaling heel erg groot is, dus dat is een groot risico. Dat maakt de beslissing voor nog een kind vrij lastig voor mij.”      

Wat is HG precies?

We belden met de Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum (ZEHG) met de vraag wat HG precies is: "Elk jaar zijn er zo’n 180 duizend vrouwen zwanger in Nederland, veel van die vrouwen merken het eerst dat ze HG hebben, doordat ze misselijk worden. In tegenstelling tot de normale ochtendmisselijkheid is er bij 2% van de zwangerschappen sprake van Hyperemesis Gravidarum (HG).

Vrouwen met HG zijn vaak onophoudelijk misselijk en het braken kan toenemen tot vaak tientallen keren per dag. Eten en drinken gaat zeer moeizaam, dit kan leiden tot uitdroging en ondervoeding met direct gevaar voor moeder en baby. Vaak is behandeling in het ziekenhuis noodzakelijk. Hyperemesis Gravidarum kan voorkomen in verschillende gradaties, van een non-stop overheersende misselijkheid en daardoor enorm beperkt zijn in het doen en laten tot 50x per dag overgeven en daardoor uitdrogen en ondervoed raken met alle risico’s die hierbij horen.

Uitputtingsslag

Bij alle gradaties is Hyperemesis Gravidarum een uitputtingsslag te noemen op zowel lichamelijk als geestelijk niveau; het leven van de vrouw in kwestie wordt vreselijk beperkt.  Vrouwen met HG stuiten daarbij ook nog vaak op onbegrip zowel door medici als in hun omgeving, dit maakt het dragen van de loodzware zwangerschap nog moeilijker. 

Stichting Zwangerschapsmisselijkheid en Hyperemesis Gravidarum (ZEHG) stelt zich als doel de bekendheid rond HG te vergroten en vrouwen met HG en hun omgeving te ondersteunen. Meer info over HG vind je op: www.zehg.nl. Ook is er een besloten praatgroep op Facebook, waar vrouwen die HG hebben (gehad) ervaringen delen."