Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Nina Blom
Verhalen achter het nieuws

Nina werd jarenlang doodziek
gemaakt door haar moeder

journaliste

Hanna Gillissen

T

Tientallen ouders worden onterecht verdacht van het opzettelijk ziek maken van hun kind, zegt Vera Hooglugt van Belangenvereniging Intensieve Kindzorg (Bvikz). Nina Blom (42) overkwam het echter wel degelijk; haar moeder had Münchhausen by proxy waardoor ze veertien jaar in een nachtmerrie leefde. Gelukkig greep uiteindelijk een arts in en kon ze net op tijd uit huis worden geplaatst. Nina: "Je hebt buikpijn, we moeten naar de dokter."

"Mijn moeder overleed in januari 2016. Ik had niet verwacht dat haar dood zoveel onrust zou geven. Het besef dat ik nooit liefde van mijn moeder had gekregen, kwam heel rauw binnen. Ik groeide op in een ogenschijnlijk normaal gezin met een vader, moeder en drie jaar oudere zus. Maar liefde heb ik nooit gekend."

Epilepsie

"Mijn jeugd stond in het teken van ziekenhuisbezoeken. Eerst was het mijn moeder die steeds moest worden opgenomen. Toen ik 3 was, zat mijn zus opeens ruim een jaar in een kindertehuis. Volgens mijn moeder omdat ze epilepsie had. Toen ze terugkwam werden haar prachtige, lange haren afgeknipt. 'Ze krijgt medicijnen waar haar haren van uitvallen', beweerde mijn moeder. Ik vond dat zo erg."

"Vanaf mijn vijfde richtte mijn moeder zich meer op mij. Ik was vrolijk, druk en mondig. Dat kon mijn moeder niet uitstaan, ik mocht geen blij, gezond kind zijn. Ze zei steeds: 'Je hebt buikpijn, we moeten naar de dokter.' Als ik dan tegen hem zei dat ik geen buikpijn had, maakte ze thuis mijn speelgoed kapot. Later mishandelde ze me ook, bond ze me vast en werd ik geslagen." 

Reuma

"Ik kreeg nare, inwendige darmonderzoeken. En er kwam steeds iets bij. Ik had een verkeerde lichaamshouding en zou steeds keelontsteking hebben. Ik ging altijd tegen haar in, maar dan zei ze: 'Je moedertje weet wat het beste voor jou is.' Mijn vader? Die was altijd aan het werk. Hij was wel bij sommige gesprekken met artsen en moet dingen hebben gehoord die niet klopten, maar hij bleef achter mijn moeder staan."

"Hoe ouder ik werd, hoe verder ze ging. Ik zou reuma hebben, al wezen onderzoeken niets uit. Ik werd zestien keer opgenomen in zeven verschillende ziekenhuizen. Als het ene ziekenhuis niks kon vinden, gingen we naar het volgende. We verhuisden vaak." 

Lieve buurvrouw

"Er was niemand in onze omgeving die aan de bel trok. Mijn moeder hield het contact met familie vaak af. Ik heb wel goede herinneringen aan een lieve buurvrouw, maar opeens stopte dat contact. Ik denk dat ze kriegel werd van al die ziektes van ons." 

"Ik was een jaar of 9 toen mijn moeder bedacht dat ik een spierziekte moest hebben. Vanaf dat moment werd ik rolstoelpatiënt. Ik werd thuisgehouden van school en mocht niet meer bewegen. Deed ik dat wel, dan werd ze ontzettend kwaad. En als je heel lang ligt of zit, word je zwak. Uiteindelijk kon ik écht niet meer lopen."

Twee jaar in bed

"Bijna twee jaar lang heb ik 24 uur per dag in bed gelegen, thuis of in het ziekenhuis. Een ontzettend eenzame periode. Ik was verwijderd van iedereen. Mijn moeder was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan. Op een gegeven moment dacht ik ook zelf: 'Ik heb niet lang meer...'"

"Mijn moeder was zo met mij bezig dat ze mijn zus verwaarloosde. Haar werd verteld dat ik dood zou gaan. Dus werd mijn zus afstandelijk naar mij toe. Ik dacht: 'Ze haat me omdat ik alle aandacht krijg.' Mijn moeder had me dat verteld. In werkelijkheid was ze juist verdrietig en probeerde ze afscheid van me te nemen..."

Sondevoeding

"Op het laatst kreeg ik sondevoeding en had ik een blaaskatheter. Mijn moeder diende me negen soorten medicijnen toe, waaronder een middel tegen epilepsie, een slaapmiddel en zelfs een euthanasiemiddel. Die zijn later allemaal in mijn bloed aangetroffen."

"Ik werd door haar zo ziek gemaakt dat ik maagbloedingen had. Dat ik het heb overleefd, is dankzij dokter Vrienten. Deze kinderarts had mijn moeder door. Hij heeft alle dossiers uit de ziekenhuizen opgevraagd - een hele stapel - en heeft een vertrouwensarts geraadpleegd."

Kinderbescherming

"Samen constateerden ze: dit is Münchhausen by Proxy, een syndroom waarbij de moeder haar kind ziek maakt om zelf aandacht te krijgen. Nog diezelfde middag werd ik door de Kinderbescherming, politie en ambulancebroeders weggehaald. Mijn moeder moest ter plekke alle medicijnen afgeven. Het was echt kantje boord… een week langer en ik had niet meer geleefd."

"Mijn 17-jarige zus was op dat moment twee dagen met haar vriendje aan het kamperen. Achteraf snap ik niet waarom zij niet ook uit huis is geplaatst. Ik heb bij de kinderrechter aangegeven dat ik me grote zorgen om haar maakte. Er is een uitnodiging gestuurd om op gesprek te komen, maar die hebben mijn ouders onderschept."

Cameratoezicht

"Mijn ouders werden voor een halfjaar geschorst uit de ouderlijke macht. Ze mochten me wel bezoeken in het ziekenhuis, met cameratoezicht. Onlangs heb ik de beelden gezien waarop ik roep: 'Ik ben niet ziek, ik kan weer leren lopen!'

"Je ziet mijn moeder woest kijken, terwijl ze fluistert: 'Je weet toch wat ik heb gezegd? Je wil dood.' En mijn vader sist: 'Als jij zulke rare taal uitspreekt, trek ik mijn handen van je af, ben je mijn kind niet meer.' Heel pijnlijk.

Leefgroep

"In overleg met het ziekenhuis werd besloten dat het contact met mijn ouders zou stoppen. Dat ik daarmee ook mijn zus niet meer zag, vond ik vreselijk. Mijn ouders deden alsof ik er niet meer was, alle sporen van mij werden uitgewist, mijn naam werd niet meer genoemd." 

"Ik ben bijna tien maanden in het ziekenhuis gebleven. Kon alleen nog mijn hoofd bewegen. Maar ik leerde weer lopen en eten. Ik kwam in een leefgroep te wonen en ging na zes jaar eindelijk weer naar school. Ik vond het geweldig én doodeng, wist niet hoe ik me moest gedragen. Over wat er met mij was gebeurd, sprak ik niet."

"Toen ik bijna 27 was, stortte ik in. Ik studeerde toen af aan de kunstacademie en had net een relatie met mijn huidige vriend. Alles wat ik had verdrongen kwam eruit. Ik werd angstig, durfde niet meer naar buiten. Mijn vriend heeft me gedwongen om psychische hulp te zoeken." 

Boek

"Vijf jaar lang kreeg ik drie keer in de week therapie, en langzamerhand begon ik te begrijpen wat er allemaal is gebeurd. Een paar jaar geleden heb ik een boek geschreven over mijn jeugd. Toen mijn ouders het onder ogen kregen, stuurden ze een brief van vijf kantjes." 

Het begon met: 'Je weet dat het niet waar is.' Het is me niet gelukt om verder te lezen. Dankzij het boek kreeg ik wel mijn zus terug, ze had contact gezocht via mijn uitgeverij. Na achttien jaar zagen we elkaar weer, zo bijzonder!" 

Euthanasiepillen

"We voelden ons allebei schuldig: ik omdat ik was gered en zij niet, zij omdat ze erachter kwam dat de pillen die ze van mijn moeder moest verbrijzelen - en die mij beter zouden maken - euthanasiepillen waren."

"Ik kan nog steeds niet werken. Omdat ik me lichamelijk niet goed heb ontwikkeld, heb ik vaak pijn, en door de posttraumatische stressstoornis raak ik snel overprikkeld. Toch voel ik me geen slachtoffer. Ik kan heel veel wél."

"Ik ben vrijwilliger, heb de Stichting Overlevers Münchhausen by Proxy opgericht en geef lezingen. Het is een kleine troost dat ik anderen kan helpen met mijn verhaal."

Geen kinderen

"Ik heb besloten geen kinderen te krijgen. Een moeilijke keuze, maar ik durf zelf al niet eens naar een dokter te gaan, wat als mijn kind ziek wordt? Het belangrijkste is dat ik mijn vriend heb. Hij steunt mij als ik het zwaar heb. Mijn moeder zei vaak: 'Je bent een verschrikkelijk kind!’ Dat nare stempel raak ik maar moeilijk kwijt."

"Waarschijnlijk is mijn moeder overleden door eigen toedoen; ze maakte ook zichzelf ziek. Maar zeker weten doen we het niet. Met mijn vader wil ik geen contact meer. Hij is er nog steeds van overtuigd dat ze heel goed voor ons zijn geweest." 

Het mooiste

"Ondanks alles heb ik kaarsjes gebrand voor mijn moeder. Iets wat zo kil en heftig is, moet je warm afsluiten, anders raak je verbitterd en dat wil ik niet. Ik weet dat mijn moeder behalve dader ook slachtoffer is; ze heeft een slechte jeugd gehad, net als mijn vader." 

"Na mijn moeders dood troostte mijn vriend mij: 'Je hebt van je moeder nooit te horen gekregen dat je gewenst was. Maar ik ben heel blij dat je bent geboren.' Dat is het mooiste dat iemand ooit tegen me heeft gezegd."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een bijzonder verhaal dat je wilt vertellen?

Dan kan dat hier!