Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Willemijn: Ik hoop dat ze
mijn zoon nooit meer vrijlaten

journaliste

Eline Doldersum

D

De zoon van weduwe Willemijn was begin twintig toen hij veranderde van een lieve, vrolijke jongen in een argwanende tiran. Pas tien jaar later werd bij hem de officiële diagnose gesteld; schizofrenie.

"Als kind was mijn zoon een hele vrolijke, sportieve jongen. Heel lief ook. Iemand die je graag om je heen had. Dat veranderde toen bij hem rond zijn puberteit de ziekte van Crohn werd ontdekt. Die jongen had zoveel pijn. Zat elke dag schreeuwend op de wc. Om de pijn enigszins te verzachten kreeg hij medicijnen."

Grote paniek

"In eerste instantie dacht ik dan ook dat de medicijnen in combinatie met zijn wietgebruik de oorzaak waren van zijn waanbeelden. Altijd had hij het gevoel dat ze hem op de hielen zaten. Soms belde hij mij middenin de nacht op omdat er twintig mannen voor de deur zouden staan om hem in elkaar te timmeren."

"Ook kan ik me nog goed herinneren dat hij rond zijn twintigste op vakantie ging naar de Dominicaanse Republiek. Compleet in paniek belde hij op; hij kon het vliegtuig niet in want er stonden acht psychiaters klaar om hem op te sluiten. Hij is dat vliegtuig ook echt niet ingestapt. Zo zeker was hij ervan."

Goed mis

"Ik besefte dat er iets vreselijks mis was met mijn zoon, maar hoe vaak ik hem ook naar de huisarts bracht, elke keer kwam hij zonder diagnose weer thuis. Het was een hele normale jongen. Niets mee aan de hand. Maar ondertussen ging het wel bergafwaarts met hem."

"Door de waanbeelden werd hij ook steeds agressiever. Als hij het idee had dat er in de laptop afluisterapparatuur zat, sloeg hij 'm kapot. Bovendien sprong hij ook steeds vaker uit het niets compleet uit zijn vel. Eén keer was het zo erg dat mijn dochter en ik op onze blote voeten het huis uit zijn gevlucht."

Bang voor mijn zoon

"Ik was gewoon bang voor mijn eigen kind. Maandenlang liep ik op mijn tenen. Ik deed alles wat hij mij vroeg. Vond hij het avondeten niet lekker, dan ging ik meteen naar de supermarkt om iets anders te halen. Allemaal om te voorkomen dat hij niet zou ontploffen. Dat hij rustig zou blijven."

"Hem het huis uitzetten kon ik niet over mijn hart verkrijgen, maar in de loop der jaren werd hij wel meerdere malen opgenomen. Daar werd ook de officiële diagnose gesteld; schizofrenie. Enerzijds een enorme opluchting omdat we eindelijk wisten wat er mis was, anderzijds niet zomaar een diagnose."

Aangifte

"Altijd heb ik het voor hem opgenomen, totdat hij op een dag opgefokt op mijn stoep stond. Hij vloog mij naar de keel omdat ik mijn autosleutel niet wilde geven. Hij kneep, totdat ik geen lucht meer kreeg. Gelukkig belden de buren de politie. Hij is in de boeien geslagen en ik deed aangifte."

"Het was één van de moeilijkste dingen die ik heb gedaan in mijn leven. Het is toch je kind die je aangeeft bij de politie. Maar ik moest nu voor mezelf kiezen. Het was tijd om de navelstreng door te knippen; vlak na die aangifte verbrak ik het contact. Net als mijn dochter die haar broer die aanval nog steeds niet heeft vergeven."

Afscheid nemen

"Na een gevangenisstraf van een jaar, verblijft hij nu in een tbs-kliniek. Vorig jaar zomer zocht ik hem voor het eerst op. Dat was zo gek. Ik wist dat het mijn kind was die tegenover me zat, maar toch voelde het niet meer zo. Hij is niet meer de jongen die hij altijd was. Hij heeft een goed hart, maar is knettergek."

"Diep van binnen hoop ik dan ook dat ze hem nooit meer vrijlaten. Hij is een gevaar voor de samenleving. Als hij ooit vrijkomt en zijn medicijnen niet slikt, weet ik zeker dat hij in een psychose in staat is om mij te vermoorden. Daar heeft hij zo vaak mee gedreigd, het zou mij niet verbazen."

Over mijn schouder

"Tijdens een bezoek zegt hij weleens 'Ik denk dat ik mezelf voor de trein gooi mama'. Het enige wat ik op dat moment kan zeggen, is dat ik hoop dat hij dan zijn rust vindt. Dat klinkt misschien afschuwelijk, maar zolang hij nog rondloopt op deze wereld, heb ik geen rust. Zal ik altijd over mijn schouder blijven kijken."

"Als ik terugkijk op de afgelopen jaren kan ik niet bevatten wat er is gebeurd. Wat we als gezin hebben meegemaakt. Ik hoop dan ook dat ik - door mijn verhaal te vertellen - in contact kan komen met andere ouders die in hetzelfde schuitje zitten. Die mij écht begrijpen. Dat zou mij zo goed doen!"

Prachtige kleindochter

"Het verdriet om mijn zoon zal altijd blijven. En hoewel ik mijn rust nog niet heb gevonden, kijk ik langzaam weer vooruit. Ik heb een hele sterke band met mijn dochter en ben inmiddels oma van een prachtige kleindochter. Zij zijn mijn geluk. Daar wil ik nu volop van genieten."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook, net als Willemijn, vertellen over de aparte band met je kind?

Dan kan dat hier!

En, wat vind jij? Laat je horen!