Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

'Zonder die second opinion
was ik er niet meer geweest'

journaliste

Eline Doldersum

B

Bijna de helft van de mensen die vraagt om een second opinion krijgt een andere diagnose, blijkt uit cijfers van de Patiëntenfederatie. Sjoukje van der Wal-Post (54) kan hierover meepraten. Zonder haar second opinion had ze nu niet meer geleefd.

Twee jaar geleden kreeg Sjoukje de diagnose longkanker. Een diagnose die het leven van de Friese moeder op zijn kop zette. "Er werd mij verteld dat ze niets meer voor mij konden betekenen aangezien het een onhandelbare vorm was. Ik zou nog maximaal twee jaar hebben."

Second opinion

Sjoukje was kapot van verdriet, maar besloot het niet te laten zitten bij de diagnose in het plaatselijke streekziekenhuis. "Iets in mij zei dat ik actie móest ondernemen. Het voelde niet goed om mijn lot in de handen van één arts te leggen. Wat als hij ernaast zat? Er misschien toch nog een behandeling mogelijk zou zijn? Ik móest het proberen."

Sjoukje dook het internet op, belandde na lang speuren bij een gespecialiseerde arts in het Universitair Medisch Centrum Groningen en vroeg een second opinion aan. "Wat had ik te verliezen? Het was óf doodgaan óf me door een andere arts nogmaals laten onderzoeken. Voor mij was de keus héél snel gemaakt."

Nieuwe hoop

Haar behandeld arts in het streekziekenhuis hielp Sjoukje weliswaar met de aanvraag van de second opinion, maar waarschuwde wel dat ze ook in Groningen niets voor haar zouden kunnen betekenen. "Mocht er inderdaad geen behandeling meer mogelijk zijn geweest, dan had ik er in ieder geval wél alles aan gedaan. Voor mezelf, maar ook voor mijn dochter."

Toch bleek er in Groningen wel degelijk een behandeling mogelijk. "Ik herinner mij nog goed dat de arts zei dat hij mij niet zomaar zou laten doodgaan. Zo'n ontroerend moment; ineens was er weer hoop. Ik kan niet uitleggen wat dat met me deed."

Leven en dood

Genezen zal Sjoukje niet meer, maar dankzij de immuuntherapie in het ziekenhuis in Groningen leeft ze nog. "Het is een nieuwe behandelingsvorm en wonderbaarlijk genoeg sloeg het bij mij meteen aan. De tumoren in mijn lichaam zijn geslonken en zelfs gestopt met groeien. Geweldig nieuws natuurlijk."

"Helemaal als je je bedenkt dat ik zonder die second opinion waarschijnlijk nu al niet meer had geleefd. Dat spookt nog regelmatig door mijn hoofd. Het bewijst maar weer hoe belangrijk het is om op je gevoel te vertrouwen, voor jezelf op te komen als iets niet goed voelt. Je ziet; er hangt nogal wat af van zo'n diagnose."

Doorverwijzen

Desondanks neemt Sjoukje het streekziekenhuis niets kwalijk. "In eerste instantie was ik wel heel boos, maar door het gesprek met de arts in Groningen kwam ik tot de conclusie dat ze in Friesland alles hebben gedaan wat ze konden. Deze vorm van behandelen is nog zó nieuw; die therapie passen ze nog bijna nergens toe."

"Al neemt dat niet weg dat hij mij natuurlijk wel had kunnen doorverwijzen naar een ander ziekenhuis. Of hij niet geweten heeft dat de immuuntherapie al werd ingezet óf mijn geen valse hoop heeft willen geven; ik weet het niet. Het maakt ook niet meer uit; ik word behandeld, het slaat aan. Dát is wat er voor mij nu echt toe doet."

Tikkende tijdbom 

Voor het eerst in twee jaar kan Sjoukje weer volop genieten van het leven. "Feit blijft dat ik met een tikkende tijdbom rondloop, maar wanneer die tijdbom zal afgaan, weet niemand. Ik ben nu al geruime tijd onder behandeling en ik moet zeggen dat ik me écht goed voel. Ik blijf optimistisch en hoop dat ik op deze manier heel oud mag worden."

"Ik ben heel dankbaar dat ik deze behandeling twee jaar geleden heb gevonden, dat ik er nog mag zijn. Daar geniet ik elke dag zó intens van. Ik zou iedereen die twijfelt aan een diagnose dan ook écht op het hart willen drukken om te kiezen voor een second opinion. Je ziet maar weer: het kan het verschil zijn tussen leven en dood."