Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Wilma leeft op straat en is dakloos
Verhalen achter het nieuws

Hoe Wilma's familie wordt
geteisterd door misbruik

journalist

Marion van Es

I

Incest loopt als een rode draad door het leven van Wilma (55). Vermoedelijk is er in haar familie zelfs al generaties lang sprake van misbruik. Tot haar grote frustratie is Wilma er vooralsnog niet in geslaagd om dat te doorbreken. "Mijn laatste hoop is dat dit stopt bij mijn kleinkinderen." Het boek Wilma - Een leven geleden, over haar veelbewogen leven, ligt nu in de winkel.

Zelfs voor het gemiddelde soap-personage is Wilma's leven bijna ongeloofwaardig; ze zwierf jarenlang door Nederland, werkte in de prostitutie, was verslaafd aan harddrugs en werd van kleins af aan seksueel misbruikt door haar vader en broers. 

Van haar vijf kinderen werden er vier eveneens slachtoffer. En dan heeft ze ook nog sterke vermoedens dat haar tien jaar oudere zus in werkelijkheid haar biologische moeder is...

Levensverhaal

Auteur Hugo Verkley ontmoette Wilma enkele jaren geleden toen hij zestien dak, en thuislozen interviewde voor zijn boek Straatgeheimen. Omdat hij gegrepen werd door Wilma's tragische levensverhaal vroeg hij haar om samen nóg een boek te schrijven. Wilma - Een leven geleden ligt nu in de winkel.

Ze is hem er eeuwig dankbaar voor. "Hugo was de eerste die een luisterend oor bood", vertelt ze. "De eerste die niet over me oordeelde of met een behandelplan kwam. Al zolang ik me kan herinneren heb ik hulpverleners om me heen en toch is er nooit iemand geweest die naar me luisterde."

Thijs Rooimans

Opvanglocatie

Wilma zit op de tweezitsbank van haar kleine kamer in een opvanglocatie in Utrecht. Sinds een halfjaar woont ze bij het Leger des Heils, in afwachting van haar eigen chaletje dat in april klaar is.

"Gisteren belden ze om te vragen hoe ik mijn badkamer en keuken wil hebben", glundert ze. Ze kan niet wachten tot ze eindelijk een 'normaal' leven kan gaan leiden. Al betwijfelt ze of dat wel voor haar wel is weggelegd.

Teveel shit

"Ik weet ook niet of ik het nog wel kan", zegt ze. "Teveel shit op mijn nek gehad. En het zal nooit klaar zijn, ik moet het gevecht met mijn lijf nog aan. Ik heb syfilis, spierreuma en een hernia, kom vrijwel zeker in een rolstoel terecht. Zodra dat gebeurt, stap ik eruit. Geen ziel die me tegenhoudt. Maar voor ik mijn ogen mag sluiten, wil ik nog even genieten van mijn kleinkinderen."

Ze doelt op de zoon en het nog ongeboren tweede kind van haar jongste dochter (22). Alleen met haar jongste twee kinderen heeft Wilma nog contact. "De oudste drie hebben daar geen behoefte aan, ze waren klein toen ze uit huis werden geplaatst." 

Op een veilige plek

"Ik heb alles gedaan om ervoor te zorgen dat ze op een veilige plek terechtkwamen, nu hebben ze mij niet meer nodig. Maar zij zijn wel de reden dat ik dit boek wilde schrijven. Als ik er straks niet meer ben en ze hebben vragen, staan de antwoorden hierin."

Of ze zichzelf een goede moeder vindt? Er wellen tranen op in haar ogen. "Als dat zo was, had ik ze nog wel om me heen gehad. Ik had er meer moeten zijn. Juist omdat ik zelf slachtoffer ben van incest, had ik moeten zien dat de oudste drie werden misbruikt door hun vader. Blijkbaar had ik oogkleppen op. Als je bepaalde dingen van huis uit hebt meegekregen, ga je ze misschien zo gewoon vinden dat je het niet meer ziet."

Vicieuze cirkel

Wilma was zich altijd bewust van de vicieuze cirkel waar ze zich in bevond. Het gebeurt vaker dat incest van de ene op de andere generatie wordt doorgegeven. Ze ziet haar ouders en broers daarom ook meer als mede-slachtoffers dan als daders. "Het was mijn taak om de cirkel te doorbreken, om mijn kinderen uit de buurt te houden van slechte mensen. Dat dat niet gelukt is, neem ik mezelf kwalijk."

Al is ze ook van mening dat de hulpverlening heeft gefaald. "Ik voelde gewoon dat de kennis waar mijn jongste zoon en dochter regelmatig over de vloer kwamen niet te vertrouwen was", legt ze uit. "Ik heb talloze keren Jeugdzorg gevraagd of ze het wilden uitzoeken." 

Geen bewijs

"Die vonden geen bewijs en zeiden dat het juist fijn was dat de kinderen een vaderfiguur hadden. Pas toen ze 18 was, biechtte mijn dochter op wat die man met haar had gedaan. Eerder durfde ze het niet te vertellen, uit angst dat ik die klap niet te boven zou komen en weer aan de drugs zou gaan."

Haar ogen spugen vuur. "Ze probeerde mij te beschermen, maar het hoort andersom! Nu is mijn enige hoop nog dat dit stopt bij mijn kleinkinderen. Met de kleintjes van mijn oudste zoon gaat het naar mijn weten heel goed. En mijn jongste dochter gaat naar school en zit in therapie. Ze is op de goede weg."

Hulpverleners

Wilma wil dat andere slachtoffers van misbruik niet dezelfde fout maken als zij. "Blijf hulp zoeken, ook al lijkt het alsof niemand luistert. Uiteindelijk kom je de goede tegen", is haar advies. "Tegen hulpverleners wil ik zeggen 'Neem eerst de tijd om iemand te leren kennen voor je een behandelplan opstelt. Ga een stukje samen fietsen of een ijsje eten, zorg dat je vertrouwen kweekt. Anders werkt het niet'."

Alhoewel Wilma al jaren van haar drugsverslaving af is, bleef de prostitutie altijd lonken. "Als je rond moet komen van 45 euro per week en er is een mogelijkheid om makkelijk geld te verdienen, is de keuze simpel. Voor mij was het een knop omzetten en ga je gang maar. Maar nu heb ik voor het eerst het gevoel dat het niet meer nodig is."

Ze geeft al voorlichting op scholen en hoopt dat het door haar boek mogelijk wordt om daar in de toekomst haar eigen boterham mee te verdienen. "Geen uitkering meer hoeven ontvangen, leven zonder hulp, oma zijn. Het heeft 55 jaar geduurd, maar ik ben er klaar voor."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een aangrijpend levensverhaal dat je met ons wilt delen?

Dan kan dat hier!