Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Sharon met haar zoontje Phéron
Foto: Sharon Gajadin
Verhalen achter het nieuws

Na een voldragen zwangerschap ging het mis:
We hoorden zijn hartje niet meer

redacteur

Indra Jager

A

Afgelopen week kwam het schokkende nieuws naar buiten dat Ellemieke Vermolen haar derde zoontje na een voldragen zwangerschap vlak voor de bevalling is verloren. Sharon Gajadin begrijpt heel goed waar zij nu doorheen gaat. Na een voorspoedige, voldragen zwangerschap werd ook haar zoontje 'stil' geboren.

"De zwangerschap verliep eigenlijk heel voorspoedig. Het was onze eerste baby en we genoten intens. Er waren dan ook helemaal geen signalen dat er iets niet goed was met ons kindje, tot ik in de uitgerekende week weeën kreeg waarvan er één wel 12 minuten aanhield."

Halsoverkop naar het ziekenhuis

"Omdat ik thuis wilde bevallen, was ik niet in het ziekenhuis en belde mijn man toch maar de verloskundige omdat hij het niet vertrouwde. Tot onze grote schrik kon zij met de doptone geen hartslag vinden."

"De verloskundige nam direct initiatief om naar het ziekenhuis te gaan voor een echo. Toen voelde ik eigenlijk wel dat het niet goed zat, want het hartje was anders altijd direct hoorbaar. Maar ondanks de schok ging ik er niet vanuit dat ons kindje was overleden, 'De doptone zal wel defect zijn', dacht ik."

"Halsoverkop zijn we de auto ingestapt en naar het ziekenhuis geracet. Daar werden we ontvangen in de verloskamer. De sfeer was klinisch en de kamer donker. De gynaecoloog stond al klaar met een echoapparaat en bekeek Phéron. Ik zag een stille blik in haar ogen en hoorde haar zeggen: 'Het hartje klopt niet meer'."

Heel gezond geleefd

"We hadden geen indicatie gehad tijdens de zwangerschap. Daarnaast heb ik gezond geleefd al die maanden, dus ik hield dit niet voor mogelijk. Ik dacht: 'De techniek laat ons in de steek'. Ik vroeg daarom om een ander echoapparaat, maar die gaf hetzelfde verschrikkelijke nieuws."

"We moesten leren leven met het feit dat ons kindje was overleden. Volgens de gynaecoloog konden we het beste naar huis gaan tot de weeën frequenter zouden komen. Zo kon ik nog wel op een natuurlijke manier bevallen. Dan loop je het ziekenhuis uit en niemand ziet je verdriet: je bent hoogzwanger, maar het leven in je is er niet meer...

In shock

"Trillend zat ik in de auto, ik was in shock. Eenmaal thuis moest ik wachten tot de weeën doorzetten, maar dat ging eigenlijk niet. Ik besefte wat er aan de hand is, maar aan de andere kant ook weer niet. Zo dacht ik nog dat ik ging bevallen en ons lieve zoontje mocht verwelkomen in ons leven, zo stond mijn wereld op zijn kop." 

"Ons geliefde kindje was dood. Terwijl mijn man bezig was met het verdriet om het verlies, dacht ik alleen aan de bevalling en de ontmoeting. Ik had al snel een besluit genomen: ik wilde Phéron een mooie bevalling geven. Dat verdiende hij, want ik heb hem 9 maanden gedragen en zijn liefde mogen voelen."

Op mijn zij

"Het besef dat hij was overleden, kwam al snel. Vlak voor de bevalling moest ik op mijn zij gaan liggen en toen voelde ik het lichaampje in mijn buik plat opzij vallen. Toen dacht ik: 'Jij bent er echt niet meer.' Door de weeën krijg je spanning op je buik en lijkt het af en toe alsof er iets beweegt, maar nu voelde ik echt dat Phéron er niet meer was."

"De bevalling was prachtig. Dat klinkt heel gek, maar ik had heel sterk het gevoel dat ik van elke minuut bewust wilde genieten. Ook al was hij er niet meer, alles wat ik met hem mee mocht maken, zou een waardevolle herinnering vormen. Ook het geboorteproces. Het ging allemaal heel natuurlijk, ik hoefde ook niet ingeleid te worden."

Hoop

"Toch is het heel anders om van een levenloze baby te bevallen. Inmiddels hebben wij - tot ons grote geluk - een tweede kindje gekregen en kan ik het plaatsen. Een kindje dat overleden is, werkt niet mee tijdens een bevalling. Het is daardoor moeilijker om te bevallen van een kindje dat al is overleden."

"Natuurlijk had ik ook hoop dat het nog goed zou komen. Stiekem dacht ik 'Stel dat hij nog wél ademt en beweegt en iedereen het gewoon fout had'. Tijdens de bevalling heb ik me hier niet op gefocust, maar toen Phéron geboren werd, heb ik het wel even gehoopt."

Doodsoorzaak

Toen ik zwanger was van ons tweede kindje heb ik veel aan Phéron gedacht en ook wat er met hem is gebeurd. In de eerste zwangerschap was ik helemaal onbevangen en genoot ik ontzettend, terwijl ik tijdens mijn tweede zwangerschap overal op lette." 

"Als iets niet goed voelde, belde ik meteen het ziekenhuis. Vooral omdat bij Phéron geen doodsoorzaak is gevonden. Je weet gewoon niet wat er in je buik gebeurt en wij hebben dat helaas aan den lijve ondervonden."

Kusjes geven

"Ik zou aan moeders die hetzelfde meemaken, zoals Ellemieke, willen meegeven dat je vooral je hart moet volgen. Besef goed dat dit de enige week van je hele leven is dat je met je kindje bent. Doe dus alles wat je wil doen: knuffelen, foto’s maken, kusjes geven, aanraken."

Om mensen bij dit proces te helpen, zijn Sharon en haar man 'Stichting Phéron' begonnen. Hier begeleiden ze mensen in het proces na het verlies van hun baby​, zodat de ouders zich volledig kunnen focussen op het afscheid en het maken van herinneringen.

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook, net als Sharon, een bijzonder verhaal te vertellen?

Dan kan dat hier!