Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Ina Hut
Verhalen achter het nieuws

Ina werd klokkenluider
en betaalde een hoge prijs

journalist

Marjolein de Jong

G

Gisteren berichtte de NOS dat het Huis voor klokkenluiders verrast was door het forse aantal aanmeldingen. Maar wat ís klokkenluiden eigenlijk? VROUW sprak met klokkenluider Ina Hut. "Dit onrecht was zo groot dat mijn eigen belang totaal ondergeschikt was."

In 2009 trok Ina aan de bel over misstanden in de adoptiewereld, onder andere in China. Zij was destijds directeur van het grootste adoptiebureau in Nederland. De oorzaak? Chinese kinderen zouden vaak niet te vondeling worden gelegd, maar eigenlijk zonder medeweten van de ouders verkocht worden voor adoptiedoeleinden. Ina: "Een kind werd door handelaren gebracht naar het kindertehuis dat het meest betaalde, om vervolgens naar Nederland 'geadopteerd' te worden."

Zuivere adopties

Wanneer Ina onderzoek naar de achtergrond van Chinese adoptiekinderen wil doen, wordt zij tegengehouden door het ministerie van Justitie. Op straffe dat de adoptievergunning van haar organisatie zou worden afgepakt.

"Ik moest van het ministerie garant staan dat de adopties zuiver waren, maar toen ik dat wilde onderzoeken werd ik tegengewerkt door datzelfde ministerie." Ina meent dat de economische en diplomatieke belangen zwaarder wogen dan het belang van het kind.

Naar de media

Omdat Ina tegengewerkt werd door het ministerie en de misstanden in de wereld van interlandelijke adoptie structureel van aard waren, stapte zij naar de media. "Er restte mij geen andere optie." 

"Ik móest de ogen van het Nederlandse publiek openen en de vraag naar adoptiekinderen verminderen. Dit onrecht was zo groot dat het totaal ondergeschikt was aan mijn eigen belang - ook al ging het ten koste van mezelf."

Fragment van televisieprogramma 'Netwerk 'waarin Ina aan de bel trekt. 

Koude kleren

De keuze ging Ina niet in de koude kleren zitten. "Ook in de wereld van adoptie creëert de vraag naar kinderen aanbod. Maar toen ik mijn functie publiekelijk neerlegde met als reden het verziekte systeem, kreeg ik heel veel modder over mij heen. Ik werd overspoeld met negatieve reacties, zowel van mijn directe collega’s als uit de adoptiewereld."

"Voor mijn gevoel stond ik er nagenoeg alleen voor. Ik had maar een paar mensen die mij steunden. Wat mij het meest pijn heeft gedaan is dat mijn integriteit te grabbel werd gegooid, dat sommige mensen mij gewoonweg niet geloofden. Terwijl ik wist dat dit de waarheid was en dat ik moreel gezien het juiste deed! Bizar als je niet van je eigen overheid op aan kunt." 

"Voordat ik de noodklok luidde was ik al 18 kilo afgevallen door stress en spanning. Ik kon mij niet meer verenigen met de interlandelijke adoptie; dat vrat aan mij. Het ging ten koste van mijn mentale en fysieke welzijn."

Overleden tijdens geboorte

Ina stapte in de wereld van de adoptie vanuit een intrinsieke motivatie. "Mijn eerste kindje overleed tijdens de geboorte. Dat was een directe aanleiding om een carrière-switch te maken; ik verruilde een mooie positie in het managementteam van Universiteit Nyenrode voor de goede doelen wereld."

"Ik wilde de wereld een stukje beter maken. Om er vervolgens achter te komen hoe verziekt de wereld achter interlandelijke adoptie is. Dat was een enorme teleurstelling. Daarnaast had het een enorme impact op mijn gezin. Zo werd zelfs mijn zoon er, op het schoolplein, op aangesproken."

Mensenhandel

Veel klokkenluiders vergaat het nadien niet goed. Ina is een uitzondering. Zij is inmiddels directeur van CoMensha (Coördinatiecentrum Mensenhandel, red.). Ze legt uit: "Ik heb in mijn leven veel meegemaakt, zoals het verlies van mijn kindje. Daardoor heb ik geleerd veerkrachtig te zijn."

"En ik kijk vooral naar de positieve kanten van het leven. Ik ben dankbaar met wat ik heb, zoals mijn gezin. Maar ook voor het feit dat ik nu directeur van CoMensha ben en samen met collega’s en ketenpartners de strijd tegen mensenhandel kan voeren."

In de spiegel

Ze zou het zelfs zo weer doen. "Absoluut. Het was een groot offer, maar ik weet dat ik het goede heb gedaan. Ik zou er niet mee kunnen leven als ik mezelf niet in de spiegel zou kunnen aankijken. Integriteit is voor mij heel belangrijk, zo niet het belangrijkste."

Destijds bestond het Huis voor klokkenluiders nog niet. Ina: "Ik vraag me af hoe veilig je daar echt bent. Helemaal met het bericht dat er een AIVD’er gedetacheerd zat. Het moet honderd procent los van de overheid staan en het verhaal moet echt binnenshuis blijven. Ik ben sceptisch, maar ik geef ze het voordeel van de twijfel."

Los van de overheid

Arjen Wilbers, woordvoerder van het Huis voor klokkenluiders, garandeert die veiligheid wel degelijk: "Alle informatie ligt bij ons veilig in een grote kluis - niemand kan daarbij. Wij begeleiden de klokkenluiders in het proces van het melden, maar ook daarna blijven we aan de zijlijn staan door psychologische begeleiding te bieden. Dit alles staat compleet los van de overheid."

Uiteindelijk trok pas vorig jaar, dus zeven jaar nadat Ina aan de bel trok, de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming (RSJ) dezelfde conclusie. Geadviseerd werd om vooral in te zetten op het bouwen aan jeugdbescherming in landen van herkomst en direct te stoppen met adopties uit o.a. China en Amerika.

Met de enorme daling van het aantal aanvragen voor adoptie, de veranderde opinie van het Nederlandse publiek en met het rapport van de RSJ kreeg Ina eindelijk erkenning. "Dat voelt voor mij als zo’n winst. Het is dus allemaal niet voor niets geweest!"

Jij op VROUW.nl

Ben jij, net als Ina, klokkenluider geweest? Of sta je op het punt dat 'te worden'?

Vertel het dan hier!