Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Thirza
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

De dochter van Patricia
heeft al 5 jaar anorexia

journaliste

Eline Doldersum

H

Het verhaal van Emma staat nog op het netvlies gebrand van Patricia. Haar dochter Thirza (20) lijdt al vijf jaar aan anorexia en de angst dat haar dochter, net als Emma, eraan overlijdt is groter dan ooit.

"Vier maanden geleden werd ik gebeld door de anorexiakliniek waar mijn dochter op dat moment verbleef. Ik mocht haar komen ophalen. Uit een recente hartmeting bleek dat Thirza bungelde op het randje van de dood. Ze konden niets meer voor haar doen..."

Pesten

"Haar eetstoornis begon zo'n vijf jaar geleden. Heel sluipend. Zo besloot Thirza minder te snoepen. In eerste instantie zocht ik daar niets achter. Iedereen snoept toch weleens een tijdje wat minder? Bovendien was Thirza dol op eten, dus anorexia was het laatste waaraan ik dacht."

"Totdat ze op een dag thuiskwam en zei: 'Mam, ik stop met eten!' Ik sloeg steil achterover, had tótaal geen idee waar dat vandaan kwam. Pas na een aantal gesprekken bleek dat ze het op de basisschool én de druk van het continue presteren in haar examenjaar niet aankon. Het was allemaal te veel."

Moeder Patricia

20 kilo lichter

"Stoppen met eten is natuurlijk niet de oplossing, maar maak dat een puber, die totaal geen vertrouwen meer heeft in zichzelf, maar eens wijs. In eerste instantie werd ik boos en verbond ik consequenties aan haar gedrag. Maar toen ze na twee maanden nog steeds vrijwel niets at en 20 kilo lichter was, raakte ik toch wel in paniek." 

"De huisarts en kinderarts adviseerden beiden een opname in een anorexiakliniek. Maar toen stuitten we op wachttijden. Die zijn bij het merendeel van de klinieken zó lang. Vaak moet je maanden wachten, terwijl die kinderen meteen hulp nodig hebben."

Schijfjes komkommer

"Dat wachten is voor Thirza echt funest geweest. Ze ging in die wachtperiode zo hard achteruit. Op den duur at ze nog maar vijf schijfjes komkommer per dag. Dat houdt natuurlijk niemand vol. Ze werd met ernstige gezondheidsproblemen opgenomen in het ziekenhuis waar ze sondevoeding kreeg om weer aan te sterken."

"Dat was voor Thirza echt de hel. Voor mensen met anorexia is voedsel vergif. Op het moment dat ze die sondevoeding kreeg werd ze helemaal hysterisch. 'Ik wil dood, ik wil dood', schreeuwde ze terwijl ze in bed wild om zich heen sloeg. Geloof me: dat gaat echt door merg en been. Het is zo vreselijk om je dochter zo te zien lijden en niets te kunnen doen..."

Thirza voor de anorexia

Op straat gezet

"Na haar ziekenhuisopname ging Thirza naar een anorexiakliniek in Amsterdam. Het begin van vijf jaar behandelingen in tientallen klinieken. Niets hielp. Thirza ging nóg verder achteruit. De groepstherapieën, dwangbehandelingen én het feit dat ze elke keer weer onbehandeld op straat werd gezet hebben haar eetprobleem vergroot."

"Overal bleven ze gefocust op haar ondergewicht en haar eetpatroon maar nergens hebben ze écht geprobeerd om met haar in gesprek te gaan, naar haar te luisteren. Want na vijf jaar weet ik inmiddels dat het bij anorexia helemaal niet draait om niet eten, maar om een veel groter achterliggend probleem. Alleen dát probleem hebben ze nergens aan de kaak weten te stellen."

Randje van de dood

"Haar laatste opname was een kleine vier maanden geleden. Ik werd 's avonds laat gebeld door de kliniek met de mededeling dat ik Thirza mocht komen ophalen. Ze werd iedere week aan de monitor gelegd omdat haar hartactiviteit heel laag was, maar die avond was ze er zo slecht aan toe dat ze haar - op advies van een cardioloog - hebben laten gaan. Ze konden niets meer voor haar betekenen."

"Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Mijn doodzieke dochter werd gewoon naar huis gestuurd. Wat moest ik doen? Dat moest ik zelf maar uitvogelen. Compleet in paniek heb ik haar door doktoren laten nakijken, ik was zó bang haar te verliezen. Uiteindelijk bleek het wel te vallen; ze was er slecht aan toe, maar doodgaan zou ze 'nog' niet."

Twee keer per week eten

"We zijn de wanhoop op dit moment echt nabij. Thirza heeft het gros van de klinieken in Nederland gehad, maar er is niemand die haar kan en wil behandelen. Inmiddels gaat ze weer met een rotgang achteruit. De kilo's, die ze was aangekomen in de kliniek, vliegen eraf. Ze weegt inmiddels al geen 40 kilo meer en eten? Dat doet ze maar twee keer in de week. Daar teert ze dan de rest van de week op."

"Tóch werkt ze zich ook nog iedere dag in het zweet. Van traplopen, fietsen tot buikspieren: vanaf 's ochtends half zes tot begin van de middag móet ze bewegen. Het liefst zet ik haar op een stoel en houd ik haar vast, maar ze is 20. Dat gaat gewoon niet. Het enige wat ik kan is toekijken. Toekijken hoe mijn dochter achteruit holt. Dat doet zoveel verdriet."

Blijven vechten

"Ik ken de verhalen van meisjes als Emma, die uiteindelijk overleed. Ik ben iedere dag bang dat ook Thirza op een dag overlijdt. Na vijf jaar knokken weet ik ook niet meer waar ik het zoeken moet. Wat we nog kunnen. Al geven we de hoop niet op. Het is en blijft toch mijn dochter en daar blijf ik voor door het vuur gaan."

"We hebben haar inmiddels ingeschreven voor een behandelcentrum in de buurt. We hopen, opnieuw, met heel ons hart dat zij daar Thirza kunnen helpen. Dat ze haar kunnen verlossen van dit monster, want dat is het: een afschuwelijk monster. Dat ze weer kan genieten van het leven, want dat is wat ze het liefste wil."

Jij op VROUW.nl

Heb jij, net als Patricia, ook een verhaal  te vertellen?

Dan kan dat hier!