Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tilda Timmers
Verhalen achter het nieuws

'Na mijn bevalling, kreeg ik
bizarre dwanggedachten'

Vivienne Groenewoud

N

Na de geboorte van haar dochtertje, nu drie jaar geleden, kreeg Tilda Timmers (35) extreme huilbuien. Dat er meer aan de hand was dan de gebruikelijke kraamtranen, werd al snel duidelijk. 

Tilda: "Natuurlijk houd je rekening met ‘kraamtranen’, maar bij mij ging het verder. Ik huilde de hele dag en was extreem bang dat mijn dochter iets zou overkomen. Dit uitte zich in allerlei bizarre dwanggedachten."

Onwillekeurige gedachte

"Je kunt het vergelijken met het gevoel dat je hebt als je op een perron staat en er een trein aan komt. De meeste mensen kennen het wel, zo’n onwillekeurige gedachte: 'Wat als ik ervoor zou springen?' Zulke dingen dacht ik dus de hele dag, maar dan in relatie tot mijn dochtertje."

"Uiteindelijk raapte ik al mijn moed bij elkaar om mijn angsten aan te kaarten bij mijn man. 'Volgens mij verdient onze dochter een betere moeder', begon ik voorzichtig. Ik merkte dat hij ontzettend schrok van wat ik zei, dus ik durfde niet verder te gaan. 'Ik los het zelf wel op', dacht ik."

Niet meer naar buiten

"De schaamte was zo groot dat ik me steeds verder isoleerde. Het liefst ging ik helemaal niet meer naar buiten. Uiteindelijk was het mijn beste vriendin die aan de bel trok: 'Wat is er toch met je?' vroeg ze. 'Je bent jezelf niet meer!'"

"Ik besefte zelf ook dat het zo niet langer ging. Uiteindelijk heb ik de psycholoog gebeld die me had geholpen nadat mijn oma was overleden toen ik 22 weken zwanger was. Mijn oma was als een moeder voor me, dus dat had er flink ingehakt."

Rare gedachten

"Schoorvoetend vertelde ik dat ik snel hulp nodig had. Dat ik rare gedachten had die me bang maakten. Toen ze zei dat ik niet gek werd, maar dat deze intrusies - zoals zulke dwanggedachten genoemd worden - een normale reactie zijn van onze hersens op extreme verantwoordelijkheid, was dat een ongelooflijke opluchting."

"'Dus eigenlijk ben ik juist een goede moeder?' dacht ik. Als ik aan dat moment terugdenk, krijg ik nog steeds een brok in mijn keel. Met behulp van wekelijkse sessies bij mijn psycholoog, en doordat ik me in mindfulness heb verdiept, ging het daarna snel beter met me."

Denkbeeldig mandje

"Wanneer ik nu een intrusie of negatieve gedachte heb, stop ik die in een denkbeeldig mandje en laat ik hem wegdrijven. Dat klinkt misschien zweverig, maar het is eigenlijk heel praktisch."

"Op die manier zeg je tegen jezelf dat je niets met zo’n gedachte hoeft te doen. Je hoeft er zelfs niets van te vinden. Ze zijn er, maar daarna laat je ze gewoon los."

Zo heftig

"Ik vond het bizar dat niemand mij had verteld dat het moederschap zo heftig zou zijn. Daarom heb ik een blog op Facebook geschreven over mijn ervaringen. Daar kreeg ik zo veel reacties op dat ik dacht: 'Hier wil ik iets mee doen'." 

"Ik wilde andere moeders helpen en dat resulteerde in een eigen coachingspraktijk. Ik geef nu begeleiding aan ‘moeders zonder roze wolk’ en ik heb een boek geschreven over mijn ervaringen. Als ik eraan kan bijdragen dat het taboe hierop wordt doorbroken, heb ik mijn doel bereikt."

Jij op VROUW.nl

Herken jij je in het verhaal van Tilda? En wil je erover vertellen?

Dan kan dat hier!