Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Zus Mirjam mist Bart de Graaff nog elke dag
Verhalen achter het nieuws

Bart de Graaff zou vandaag 50 zijn geworden:
'Ik mis hem nog elke dag'

journaliste

Daphne van Rossum

V

Vandaag op 16 april zou Bart de Graaff 50 zijn geworden. De tv-held Bart overleed 15 jaar geleden op 35-jarige leeftijd aan de gevolgen van zijn nierziekte.  Zijn drie jaar jongere zus Mirjam de Graaff (47) denkt nog elke dag aan haar grote, kleine broer. “Ik mis hem zelfs als ik tv kijk. Dan denk ik ‘dat had Bart beter gekund’.”

Mirjam treedt nog steeds in de voersporen van haar zo geliefde broer, ze komt Bart als het ware nog elke dag ‘tegen’ in haar werk: “Ik werk net als hij deed bij BNN en bij de Bart Foundation, die we na zijn dood hebben opgericht. Tevens ben ik ambassadeur van de Nierstichting. In de Bart Foundation werk ik samen met een van zijn beste vrienden, dat is heel erg fijn. Ook zijn voormalige rechterhand Hans Hoog zie ik veel.”

Thuis is Mirjam ook veel met Bart bezig: “Ik mis het dat ik niet aan mijn eigen kinderen kan laten zien, hoe leuk Bart was. Ik kan over hem vertellen, maar het zou geweldig zijn om hem echt een keer te laten zien. Mijn kinderen zijn nu 9, 11 en 13 en hebben hun oom nooit gekend. Dat vind ik echt heel spijtig.”

Eigen Beeld

Spreekbeurt over Bart in de klas

“Toch leeft Bart ook in hun voort. Mijn dochter van 9 hield laatst een spreekbeurt over Bart in de klas. Toen liet ze de video ‘Baksteen’ zien. We kijken hier weleens de ‘Teringtubbies’ maar dat was een beetje te heftig voor in de klas.”

“Ik ben ook op een ander manier met hem bezig. Ik ben bijvoorbeeld ambassadeur geworden van de Nierstichting om anderen te wijzen op de gevaren van zout. Thuis let ik er bijvoorbeeld altijd op dat we niet te zout eten. Ik kook groente, pasta en rijst zonder zout en doe alleen zout op een eitje of een frietje. Ik weet hoe slecht het voor je is. Ik probeer mijn kinderen daar ook bewust van te maken. Gelukkig was de nierziekte die Bart had niet erfelijk, toch proberen we zo gezond mogelijk te leven.”

'Bart had een Prednisonhoofd'

“Mijn kinderen lijken qua uiterlijk niet op Bart, maar hij is dan ook fysiek nooit geworden wie hij had kunnen zijn. Hij was klein door zijn ziekte en slikte zoveel pillen. Hij had daardoor bijvoorbeeld een Prednisonhoofd. Je zag duidelijk dat hij medicijnen slikte.”

Het missen komt en gaat in vlagen, vertelt ze: “Soms zet mijn man Peter Jan Smit me weleens op de bank. Dan draait hij het liedje ‘Stil in mij’. Dan is het tijd voor verdriet, vindt hij. Soms kan ik ernaar luisteren, soms moet ik ontzettend huilen. Peter Jan heeft Bart nog gekend, we waren allemaal vrienden. Dat maakt het fijn. We kunnen heel goed de herinneringen delen.”

'Met Bart kon je vreselijk lachen'

“Het leukste vond ik als Bart en ik in de auto terugreden na een tv-optreden of als we samen op reis waren. Dan kon hij altijd zo lief in slaap vallen in de auto. Ook sliepen we altijd samen in één kamer. Ons contact was gewoon heel goed. Ik weet niet beter dan dat Bart altijd overal mee naartoe ging. "

"Als ik met mijn vriendinnen naar de film ging, nam ik Bart mee. Mijn vriendinnen waren en aan gewend. Voor mij was het vanzelfsprekend. Hij was ziek en had minder vrienden. Het was ook altijd gezellig met hem. Hij was heel vrolijk. Je kon vreselijk met hem lachen. Hij had een heel goed gevoel voor humor en was enorm ad rem. Ik heb van hem geleerd dat het glas altijd halfvol is.”

'Het verdriet is zo groot'

“Mijn moeder heeft het er nog steeds zwaar mee. We hebben het er vaak over, maar niet iedere keer omdat je het ook niet altijd op wil rakelen. Het verdriet is zo groot, ik omzeil het weleens. Het moet vreselijk zijn voor een ouder om een kind te verliezen. Ik denk dat je daar nooit overheen komt. Ze heeft het verdriet ook weleens omschreven als de paniek die je voelt als je je kind kwijtraakt in een winkel. Maar dan dat dat gevoel aanhoudt. Het slijt nooit. Het verdriet is voor mij een put met een deksel erop. Soms gaat de deksel heel even open, dan branden de tranen achter mijn ogen. Het ligt altijd aan de oppervlakte.”

Mirjam de Graaff loopt samen met haar moeder van 74 op 22 april 5 kilometer voor een wandelevent van de Nierstichting. Meer informatie kun je hier vinden.