Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Hollandse Hoogte
Verhalen achter het nieuws

'Daar vond ik de baby,
de lijntjes speed lagen nog op tafel’

journalist

Marjolein de Jong

A

Als politieagent zie je onvoorstelbaar veel leed. Je zou denken dat je er gaandeweg immuun voor wordt. Maar dat sommige zaken veel indruk maken en je jaren later nog bezighouden, vertelt Annemarie*. Zij vond een verslaafde baby van 2 maanden oud.

Annemarie had al eens kennisgemaakt met de moeder in kwestie. “We hadden haar en haar enkele weken oude baby al op de radar staan. De moeder was namelijk verslaafd en ook de baby kwam verslaafd ter wereld. Hierom woonden de twee begeleid.”

GHB

“Toen er enkele weken daarna een melding binnenkwam dat de moeder met een overdosis GHB aan de kant van de weg gevonden was, waren mijn gedachten direct bij haar kindje. Ik snelde naar het huis waarvan ik wist dat zij zich er regelmatig bevond en schrok van wat ik daar aantrof.”

“Daar lag de baby, nog geen twee maanden oud, tussen drugsgebruikers die met weggedraaide ogen aan het trippen waren. De lijntjes speed lagen nog op tafel. Eén van de aanwezigen probeerde half van de kaart nog een flesje te maken. Waarschijnlijk met goede bedoelingen, maar het voelde zó verkeerd een baby in deze setting te zien. Het raakt mij echt in mijn hart.”

Geen incident

Hoe bizar dit verhaal ook klinkt, het is helaas geen incident. “We krijgen vaker meldingen waar sprake is van alcohol- of drugsmisbruik en waar kinderen het slachtoffer zijn. Vaak worden kinderen in deze gezinnen al met 1-0 achterstand geboren. Soms zie ik verslaafde moeders en vraag ik me verdrietig af wat er van het kind terecht moet komen.”

“Ik vind dat je als ouder je verantwoordelijkheid moet nemen. Een kind komt onschuldig ter wereld en als ouder heb je de plicht de zorg op je te nemen. Hoe vaak ik ook heb gezien hoe drugs iemand kapot kunnen maken, een kind mag daar nooit onder lijden.”

Zelf moeder

Op de vraag hoe Annemarie met zulke zaken om gaat, antwoordt zij dat ze geen keus heeft. “Vanuit je rol als professional probeer je alles te doen en als het kan zelfs nog meer. Maar dat er een grens aan deze hulpverlening zit en dat je deze soms uit handen moet geven, moet je accepteren. Maar als mens blijft het je natuurlijk wel raken.”

“Sinds ik zelf moeder ben, raken zaken als deze mij nog meer. Wanneer de allerkleinsten worden benadeeld kan ik dat slechter van mij afzetten.”

Niet uit het hart

De afgelopen vier jaar heeft de agente met regelmaat teruggedacht aan deze zaak. “Ik vraag me regelmatig af hoe het gaat, want het gezin is verhuisd. Soms als er sprake is van een goed netwerk van familie en buren die het kindje onder de hoede nemen, kan het wel goed komen. Dat hoop ik maar. Het kindje is nu vier jaar en zal dus binnenkort naar de basisschool moeten."

"Ik zal deze case nooit vergeten. De baby heb ik nooit weergezien, maar blijft voor altijd in mijn hart."

De brief die Annemarie aan het kindje schreef, kun je hier lezen.

Vanwege bescherming van het kind in kwestie is de naam van de geïnterviewde gefingeerd