Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Renate schrijft al tien jaar met
de ter dood veroordeelde Clinton

journaliste

Eline Doldersum

C

Clinton Young werd veroordeeld voor een dubbele moord en wacht al zestien jaar op zijn executie in een dodencel in Texas. Maar is hij eigenlijk wel schuldig? Juriste Renate Bouwmeester (29) denkt van niet. Zij schrijft al tien jaar met hem.

Vanavond zien we in de nieuwe documentaire 'Deal met de dood' van Jessica Villerius het proces van de inmiddels 34-jarige Clinton. Renate is bloednerveus. "Het is een soort plaatsvervangende nervositeit denk ik. Clinton heeft de documentaire gezien, maar heeft natuurlijk geen idee wat het los zal maken na de uitzending. Die spanning voel ik."

Onrecht

De hechte vriendschap tussen Renate en Clinton is een kleine tien jaar geleden ontstaan. "Tijdens mijn rechtenstudie was ik altijd al erg geïnteresseerd in mensenrechten. Onrecht vooral. Toen op tv het verhaal hoorde van een jonge vrouw die al jaren schreef met een tot dood veroordeelde gevangene intrigeerde mij dat enorm."

"Hoe zou iemand het ervaren als je ten onterechte opgesloten zit in een dodencel? Wat gaat er dan door je heen? Ben je boos of vooral verdrietig? Om antwoorden te krijgen op mijn vragen, besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en zelf een brief te schrijven aan Clinton. Een jongen die al sinds zijn achttiende onterecht in een dodencel zit."

Vriendschap

"Sindsdien zijn we aan het schrijven geraakt. We hebben het in onze brieven over van alles. Over onze jeugd, het nieuws, de politiek, maar ook over de dagelijkse dingen in het leven. Soms als ik ergens mee zit, schrijf ik het op. Júist omdat hij verder niets om handen heeft zie je dat hij echt de tijd neemt om na te denken over het advies dat hij mij geeft."

"Voor hem zijn die brieven ook de enige manier om te kunnen ontladen, zijn emoties te delen. Hij zit in een cel van een paar vierkante meter, mag een één keer per dag even naar buiten, maar heeft niemand om mee te praten. Het enige contact dat hij heeft met de buitenwereld, is via brieven. Doordat je samen zoveel deelt ontstaat er al snel een band."

Machteloosheid

Na twee jaar schrijven besluit Renate Clinton op te zoeken in Texas. "Zijn brieven hadden mij nieuwsgierig gemaakt. Ik wilde hem zien. Al vond ik onze eerste ontmoeting doodeng. Eén omdat je elkaar alleen kent via brieven, maar ook omdat je een totaal onbekende wereld binnenstapt. Ineens zit je daar in een kille, koude ruimte achter glas, te wachten op een gevangene. Heel onwerkelijk."

"Uiteindelijk was het vooral heel prettig om hem in levende lijve te zien. Om een écht gesprek te kunnen voeren. Het is dan ook niet bij die ene keer gebleven. Ik vlieg regelmatig terug naar Texas. Afscheid nemen blijft altijd moeilijk, omdat je weet dat de tijd tikt. Zijn executiedatum kan elk moment geprikt worden. Om hem daar dan achter te laten, geeft zo'n machteloos gevoel."

Afscheid nemen

"Vooral onze laatste ontmoeting, een maand geleden, was pittig. We waren in gesprek terwijl ik naast hem familieleden compleet overstuur afscheid zag nemen van een gevangene. Een gevangene die geëxecuteerd zou worden. Dat is zo confronterend. Je realiseert je ineens dat voor Clinton dat afscheid ook elk moment kan aanbreken."

"Ik probeer me weleens in te beelden hoe hij zich moet voelen, maar dat kan bijna niet. Als ik bekijk wat ik de afgelopen zestien jaar allemaal heb gedaan en vervolgens bedenk dat Clinton al die tijd in een piepkleine ruimte heeft gezeten, zonder menselijk contact, zonder toekomstbeeld. Dat is vreselijk."

Onterecht

"Mensen vragen weleens aan mij; hoe kun je bevriend zijn met iemand die tot de dood is veroordeeld? Door iemand niet als gevangene maar als mens te behandelen. Natuurlijk wist ik in het begin niet dat hij onterecht vast zat, maar door de brieven, gesprekken met hem en zijn advocaten en zijn dossiers kon ik er op een gegeven moment niet meer omheen."

"Alleen het blijft moeilijk om dat gevoel aan de buitenwereld uit te leggen. Dát is voor mij ook de reden geweest waarom ik bij Jessica Villerius aan de bel heb getrokken. Dat de documentaire 'Deal met de dood' is gemaakt. Ik vind dat mensen dit moeten zien. Moeten weten dat er anno 2017 nog steeds mensen onterecht te dood worden veroordeeld."

Wonderen 

"Uiteraard ben ik mij er van bewust dat het een heel controversieel onderwerp is, dat mensen anders kunnen denken over zijn proces dan ik. Ik kan alleen maar hopen dat de documentaire mensen wakker schudt. Dat er een discussie op gang komt of dat er iemand opstaat die een verandering teweeg kan brengen in zijn zaak. Dat er - hoe dan ook - een wonder gebeurt ..."

"Toen ik tien jaar geleden de brief op de post deed, had ik nooit kunnen denken dat er zo'n bijzondere vriendschap uit voort zou komen. Dat ik zou knokken voor een jongen aan de andere kant van de wereld, maar weet je? Ik had het mezelf nooit vergeven als ik hem de rug toe had gekeerd. Ik blijf voor hem vechten, zolang als nodig is ..."