Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Tineke
Verhalen achter het nieuws

Tineke werd mishandeld door haar man:
Hij heeft me bijna gewurgd

journalist

Elien Andersen

M

Maandag werd in Het mooiste meisje van de klas het levensverhaal van Anouk verteld. Daarin vertelde ze onder andere over het huiselijk geweld waarvan zij slachtoffer was. In Nederland worden jaarlijks 200.000 volwassenen en 119.000 kinderen slachtoffer van huiselijk geweld. Ook Tineke kan er helaas over meepraten.

"Voor mij is het inmiddels 35 jaar geleden en kan ik er goed over praten. Sterker nog: ik wil graag mijn verhaal doen. De schaamte van vrouwen die dit overkomt is namelijk heel erg groot, ik vind het belangrijk dat er meer over gesproken wordt."

Psychisch geweld

"Al na tien dagen huwelijk begon de ellende. Er zat een hoge rekening bij de post. Toen mijn man kwam thuiskwam uit zijn werk, begon ik hierover. Zijn reactie was dat als ik er verder over zou doorgaan, hij bij me weg zou gaan. Een absurde respons natuurlijk."

"Ik durfde verder niets meer te zeggen; hij had totale macht over mij. Ook mocht ik niet solliciteren, verbood hij mij om te studeren in de avonduren en te kijken naar feministische films. Oftewel: hij hield me klein om honderd procent controle over mij te houden."

Alarmbellen

"Natuurlijk gingen er alarmbellen af. Maar ik wilde een succes maken van mijn huwelijk - dus ik besloot ermee door te gaan. Toen ik een paar maanden zwanger was, kreeg ik voor het eerst een trap in mijn buik."

"De reden? Ik had meer aandacht voor het ongeboren kind dan voor hem. Hij was jaloers op alles en iedereen dat mijn aandacht ook maar enigszins afleidde."

Smijten met dingen

"Ik was zwanger, maar hij was degene die ontzien moest worden. Bijvoorbeeld toen de kinderkamer gemaakt moest worden: hij stond de de hele dag te vloeken, te schelden en te smijten met dingen."

"Onze buren móeten het gehoord hebben, maar niemand deed wat. Niemand heeft destijds aan mij gevraagd: 'Tineke, gaat het wel?'. Naar buiten toe was hij natuurlijk ook de allerliefste en meest zorgzame man ter wereld, zoals je vaker ziet met gewelddadige mannen."

Langer in het ziekenhuis

"Toen ik net na mijn bevalling op de OK lag, omdat ik ingeknipt was, zei hij tegen mij 'Daar gaat mijn speeltje'. Heel erg misplaatst, vernederend en kwetsend. Een paar dagen na de bevalling wilde mijn man per se naar een feestje. Hij regelde het zo, dat ik en de baby nog een nachtje langer in het ziekenhuis moesten blijven, zodat hij naar dat feest kon."

"De oudste was een huilbaby, ik denk omdat het kind al zo beschadigd was in mijn baarmoeder. Ik stond er helemaal alleen voor, mijn man ging totaal zijn eigen weg. Ik had het gevoel dat ik met een bezem alles waar hij gefrustreerd over was uit de weg moest ruimen. Maar zelfs dat was niet genoeg."

Huwelijksrecht

"Het waren niet alleen woede-uitbarstingen die zo’n pijn deden, maar ook alle vernederingen. Zo heeft hij me na beide bevallingen binnen een week verkracht. Toen ik het uitgilde van de pijn, riep bij dat het zijn goed huwelijksrecht was…"

"Ik hoopte de hele tijd dat het beter werd. Ons huwelijk had ook goede en slechte dagen, we hebben samen óók leuke tijden gekend. En daar hield ik mij aan vast. Maar de situatie werd na mijn tweede zwangerschap onhoudbaar."

Vluchtadres

"Ondanks dat hij de kinderen niet sloeg waren ze er wel getuige van. Ook heeft hij mij een keer verkracht waar de baby bij was. Op een dag ben ik samen met de kinderen vertrokken naar mijn vluchtadres."

"Dit adres had hij echter binnen een week te pakken. Hij beloofde me gouden bergen als ik terug zou komen. Ik trapte erin en ging terug. Hij was zijn grip op mij kwijt en dit had hij door: hij was zieliger dan ooit en werd zwaar depressief."

Bijna gewurgd

"En op een nacht ging het weer mis. Toen ik er wat van zei dat hij de hele tijd lag te draaien, kneep hij mijn keel dicht en sloeg hij me. Hij heeft me die nacht bijna gewurgd."

"Ik was zo bang, dat ik de politie niet durfde te bellen. Ik besloot om de ochtend zo normaal mogelijk te laten verlopen. Ik gaf de kinderen ontbijt, kleedde ons alledrie aan en sloop vervolgens via allerlei achterafpaadjes naar de huisarts. Ik dacht dat mijn oogkas was ingeslagen. Dit was niet zo, wel was mijn kaak op twee plekken gebroken."

Alimentatie

"De huisarts bracht me in contact met de politie, waar ik aangifte deed. De politie lichtte hem dezelfde dag nog van zijn bed. De scheiding werd in gang gezet. Ik trok mijn aangifte in, omdat ik bang was dat hij veroordeeld zou worden voor poging tot doodslag. En dan zat ik zonder alimentatie."

"Godzijdank is het uiteindelijk goed gekomen met ons. De wonden gaan nooit dicht, maar het heeft een plekje gekregen. Ik ben een vrolijk gescheiden vrouw. Het is niet zo dat dit het einde van mijn leven betekende, maar ik neem het wel de rest van mijn leven mee."

Kleinkind

"En mijn kinderen ook. Maar het gaat gelukkig heel goed met mijn jongens: ze hebben gestudeerd en hebben een fijne baan. Ook heb ik twee schatten van schoondochters en zelfs al een kleinkind."

"Tegen alle vrouwen die dit overkomt, wil ik zeggen dat het heel goed mogelijk is om een gelukkig en volwaardig economisch en sociaal leven op te bouwen. Zelfstandig worden kan, mét gevoel voor eigenwaarde."

"Maar praat erover, blijf er niet mee zitten. Doe er wat aan en schakel hulp in. Ik ben bestuurslid van Stichting zijweg, die opkomt voor slachtoffers van huiselijk geweld. Op 10 juni organiseren we een e-day speciaal voor vrouwen die hiermee te maken hebben. Dus: wees welkom!"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook, net als Tineke, een heftig verhaal? En wil je dat kwijt?

Dan kan dat hier!