Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Twee huppelende balletmeisjes
Verhalen achter het nieuws

Saskia's tweeling kwam na 27 weken:
Ik heb mazzel gehad

journalist

Elien Andersen

H

Het regende reacties op onze Praat mee van vanmorgen over de (geld)zorgen die de geboorte van premature kindjes met zich mee brengen. Saskia Wellink (40) reageerde ook, haar dochters werden met 27 weken geboren. "Ze vragen je wie van de twee ze moeten redden als het misgaat."

Saskia: "Toen ik negen jaar geleden zwanger was, was dat een enorm cadeau. Ik was er heel blij mee. Ik wist al snel dat het een tweeling was en alles ging voorspoedig."

TTS

"Tot ik na 14 weken hevig begon te bloeden. Ik snelde naar het ziekenhuis, maar daar konden ze niets vinden. Wel zagen wel dat het ene kind iets kleiner was dan het andere kind."

"Ik werd naar huis gestuurd, waar ik direct googelde wat het kon zijn. Meteen las ik over het Tweeling Transfusie Syndroom (TTS)." Dit houdt in dat het ene kindje via de placenta bloed doorgeeft aan het andere kindje."

Donortweeling

Hierdoor ontstaat er een ongelijkheid tussen 'donortweeling' en de 'ontvangertweeling': het ene kindje krijgt nauwelijks nog bloed en het andere kindje teveel. Hierdoor kan het donorkindje achter raken in groei, terwijl het andere kindje juist te hard groeit."

"Eén van de symptomen is een verschil in lengte. Dit was aan het licht gekomen door de echo. Ik besloot in de zestiende week van mijn zwangerschap naar het Leids Universitair Medisch Centrum (LUMC) te gaan; zij zijn gespecialiseerd in TTS."

Niet gekozen

Nauwelijks twee uur later lag Saskia op de operatietafel, de aders die tussen de tweeling liepen moesten namelijk zo snel mogelijk worden dicht gebrand. Er werd haar verteld dat ze 60% kans had dat één kind het zou overleven en er 30% kans was dat beide baby’s de operatie zouden overleven.

"Ik had bijna geen tijd om na denken, het was echt een rollercoaster. Zo had ik nog nooit van TTS gehoord, zo lag ik op de operatietafel. Ze stonden bij wijze van spreken met een mes op mijn buik en vroegen: 'Welke wil je redden, mocht het mis gaan?' Ik heb niet gekozen, hoe kan je dát nou kiezen? Zoiets is onmenselijk."

Doodsangsten

De operatie ging goed, maar de vraag was hoe lang ze de meisjes in haar buik kon houden. "Doordat ze mij inwendig opereerden was de kans groot dat mijn vliezen braken", legt Saskia uit.

"Dat gebeurde ook. Het was dus zaak om zo min mogelijk te bewegen. Maar ik heb mijn verdere zwangerschap bij elke krampje en pijntje doodsangsten uitgestaan: ik zat minsten vier keer per week in het ziekenhuis. Ik ging jankend de echo in, tot ik weer hoorde dat het goed zat."

Hartproblemen

Met 25 weken werd Saskia opgenomen. Ze hield het nog vol tot 27 weken, daarna beviel ze van Lizzy en Zoë. "Ik kón niet meer. Ik was er zo klaar mee, door alle stress, pijn en ellende. Ik trok het niet meer. Bovendien hadden de meisjes bijna geen vruchtwater meer en dat is gevaarlijk."

"Na de geboorte werd de tweeling direct meegenomen voor verdere zorg. We wisten al dat Lizzy hartproblemen had. Die middag om vijf uur mocht ik ze eindelijk zien. Ze lagen in de couveuse, broos en breekbaar."

Begrafenisliedjes

"Ik ben in die eerste weken vaak door de arts gebeld dat ze het niet zouden halen. We hebben zelfs begrafenisliedjes moeten uitzoeken. Ik stond op de automatische piloot, besefte helemaal niet waar ik in zat. Nu ik er aan denk dat ik ze kwijt had kunnen zijn, raak ik opnieuw emotioneel."

"Er volgenden jaren van extreem veel ziekenhuisbezoekjes, er waren veel longproblemen. Lag de één niet in het ziekenhuis, dan was het wel de ander. Inmiddels zijn Zoë en Lizzy twee heel leuke en vrolijke meisje van 8." 

Groeiachterstand

Sinds drie jaar zijn ze stabiel, en hoeven we alleen nog maar naar het ziekenhuis ter controle. Lizzy’s hart is gekatheteriseerd en ontwikkelt zich goed. Het enige dat ze hebben is een groeiachterstand: ze zijn het kleinste van de klas. Maar als dat alles is…"

"Ik wil nog wel benadrukken dat de gedachte om een kindje van 24 weken te moeten aborteren, voor alle ouders ondenkbaar is. Je ziet al na 16 weken op de echo dat alles erop en eraan zit. Dat doet zoveel met je. De premature kindjes vechten niet voor niks. Ik denk dan: 'Wie zijn wij, om over hun lot te beslissen?'"

Jij op VROUW.nl

Heb jij, net als Saskia, een prematuur kindje? Of ben je er misschien zelf eentje geweest? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier!