Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Rosanne
Verhalen achter het nieuws

En dan hoor je dat allebei je ouders
spoedig zullen overlijden

journaliste

Eline Doldersum

3

30 oktober 2014 is een dag die Rosanne van den Berg (30) het liefst uit haar geheugen zou wissen. Het is de dag waarop haar beide ouders hoorden dat ze longkanker hadden en meteen ook dat ze uitbehandeld waren...

"Ik zie ons daar nog zitten op de bank. Mijn vader, moeder en ik. Iets wat niet vaak voorkwam sinds de relatiebreuk van mijn ouders vlak na mijn geboorte. We waren kapot van verdriet. Binnen een uur tijd hadden mijn vader en moeder gehoord dat ze beiden zouden overlijden aan kanker. Ze hadden nog maar een paar maanden te leven..."

Huilend op de grond

"Op dat moment sloeg de grond letterlijk onder mijn voeten vandaan. Samen met mijn ouders heb ik minutenlang huilend op de grond gezeten. Ik kon echt helemaal niets meer. Alles ging aan mij voorbij. Hoe kon dit gebeuren? Hoe moest ik verder zonder vader en moeder? Dat kon toch helemaal niet? Nog nooit heb ik me zo verloren gevoeld."

"Gek genoeg heb ik mezelf, ondanks het enorme verdriet, wel snel weer bij elkaar geraapt. Ik had helemaal geen tijd om verdrietig te zijn. Was vastberaden om nog iets moois te maken van de tijd die ik nog had met mijn ouders. Met mijn vader heb ik mooie wandelingen gemaakt en chic gegeten terwijl ik met mijn moeder ondersteboven in een achtbaan hing."

Echt mijn vriendin

"We hebben nog zoveel lol gehad samen, zoveel bijzondere momenten beleefd. Het moment dat mij altijd zal bijblijven, is toen mijn vader vlak voor zijn overlijden tegen mij zei dat hij van mij hield. Mijn vader was een man die zijn gevoelens niet makkelijk toonde. Zoiets had hij dan ook nog nooit tegen mij gezegd, dus voor mij was dat moment zó speciaal."

"Met mijn moeder heb ik vooral nog heel veel gelachen. Soms liepen de tranen over mijn wangen. Vooral in de Efteling toen ze dacht dat haar hoofd eraf zou vliegen in de achtbaan. Wat hebben we gelachen. Mijn moeder was echt mijn vriendin. We hadden zo'n goede band met elkaar. Aan een half woord hadden we vaak al genoeg. Zo hecht waren we."

Knop omgezet

"Tijd om te rouwen nam ik niet. Ik had een knop omgezet waardoor ik na het overlijden van mijn vader in maart, weer voor mijn moeder kon zorgen. Dát was belangrijk. Met mijn eigen gevoel was ik niet bezig. Zelfs na het overlijden van mijn moeder, vier maanden na mijn vader, ging ik gewoon weer aan het werk. Alsof er niets was gebeurd."

"Ik had ook totaal niet de behoefte om met mensen te praten over het verlies van mijn ouders. Ik vermoed uit angst. Als ik het niet over mijn ouders had of er niet aan dacht, leek het alsof het niet was gebeurd. Mijn omgeving had wel in de gaten dat er meer speelde, maar ik hield onbewust de schone schijn op. Ik dacht dat het allemaal wel goed ging..."

Alleen maar in bed

"Dat hield ik ongeveer een half jaar vol. Daarna wist ik ineens mijn pincode niet meer, stond ik voor de deur met een boodschappentas zonder dat ik wist wat ik van plan was en had ik geen idee hoe ik mezelf moest douchen. Mijn lichaam had het begeven. Ik stortte in. Wekenlang heb ik alleen maar in bed gelegen. Ik kon en wilde helemaal niets meer. Alleen maar slapen."

"Met hulp van een psycholoog, vrienden en familie ben ik er uiteindelijk weer bovenop gekomen. Voor zover dat kan. Natuurlijk mis ik mijn ouders nog steeds enorm. Vooral op feest- en verjaardagen. Al was de eerste verjaardag zonder mijn moeder heel speciaal. Ze had de wens om parachute te springen, maar omdat ze dit niet meer heeft kunnen doen, heb ik dat uit haar naam gedaan."

Door diep dal

"Ik vond het heel eng om toe te geven aan mijn pijn en verdriet omdat ik geen idee had wat het met mij zou doen. Toch ben ik heel blij dat ik wel door dat diepe dal ben gegaan. Dat ik dagenlang alleen maar heb gehuild. Hoewel het verdriet niet verdwijnt, kan ik er nu wel over praten. Kan ik onder woorden brengen wat het verlies met mij heeft gedaan."

"Dat is ook de reden dat ik mijn verhaal vertel. Er zijn (helaas) veel mensen die een dierbare verliezen. Ik wil ze op het hart drukken om hoop te houden, want hoe donker het ook lijkt, aan het eind van het diepe dal staat altijd een trap die je weer naar het licht brengt. Geloof daarin, praat met mensen en deel je verdriet, want geloof mij: je bent nooit alleen..."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets heftigs meegemaakt? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...