Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

'Mijn zoon stapte op de motor
en kwam nooit meer thuis'

journaliste

Daphne van Rossum

D

Dit weekeinde hadden we een Opgebiecht van Romy Monteiro waarin ze aan haar moeder Antje opbiechtte dat haar vriend een motor koopt. En dat ze tijdens het testen bij hem achterop zat. En dat terwijl Antje haar op het hart had gedrukt zich verre van motoren te houden. Ook Herman Knaap zag zijn zoon niet graag op een motor stappen. Zíjn angst werd bewaarheid; Eric (toen 20) kwam nooit meer thuis.

Daarom schreef Herman ons. "Ik las met veel aandacht de Opgebiecht aan Antje. Als vader van twee zoons moest ik ook aanhoren waarom motorrijden zoveel plezier geeft." 

Geen airbag

"Omdat je dagelijks leest over ongelukken met motoren smeekte ik mijn jongste zoon om niet die motor op te klimmen. Die motor die geen airbag heeft. Ik vertelde hem dat het levensgevaarlijk is. Maar zijn drang was groter; om de wind te voelen wapperen, de ultieme vrijheid te voelen."

"Het is nu 25 jaar geleden dat we hem op 20 juni 1992 om 8 uur in de avond uitzwaaiden. Hij en een goede vriend gingen een mooie tocht maken. Ik zie ze nog zo wegrijden. Mijn knappe zoon van 20 in de bloei van zijn leven." 

Ziekenhuisauto’s en sirenes

"Hij had net zijn examen gehaald, had een 10 voor Duits. Was zo trots als een pauw. Ik dacht nog 'Wat een leven hebben die jongens', tot we ziekenhuisauto’s en sirenes hoorden." 

"Toen hadden we nog niks door. Pas toen er om 10 uur een motoragent voor onze deur stond kregen we het slechte nieuws; om tien over 8 was hij aangereden door een auto. Hij was op slag dood."

De motor

Voorrangsweg

"Het proces hebben we tot de laatste minuut gevolgd. Eric reed op een voorrangsweg maar die bestuurder sloeg ineens linksaf. Hij is vol in de zijkant van de auto gegaan en tegen het wiel aangeklapt. Zijn vriend reed voor hem."

"Die wil tot op de dag van vandaag niet vertellen of Eric nog leefde, of hij nog iets gezegd heeft. Of hij om ons vroeg. Ik heb het hem tientallen keren gevraagd, maar inmiddels respecteren mijn vrouw en ik dat hij er niet over wil praten. Dat hij niet wil loslaten van wat hij op straat heeft gezien."

Eigen foto

Zonder glans

"Vanaf dat moment ging het leven weliswaar door, maar zonder glans. Voor de buitenwereld leef ik door, maar er is altijd weer het moment dat ik thuiskom, de deur achter me dicht trek. Gelukkig zijn mijn vrouw en ik elkaar niet kwijtgeraakt. We hebben ieder op onze eigen manier gerouwd, maar vonden elkaar daar wel in."

"Soms lijken die 25 jaar na zijn dood om te zijn gevlogen, soms lijkt het of de tijd voorkruipt. Natuurlijk ben ik dolblij met mijn kleinkinderen, de kinderen van mijn andere zoon." 

Die ene zomerse dag

"De kinderen die 'Opi' naar mij roepen en hun armen om me heen slaan. Maar we denken vaak terug aan die ene zomerse dag. Aan de dag van de begrafenis. Aan de dag erna toen mijn andere zoon jarig was..."

"Hoe doe je dat? Je zoon feliciteren terwijl je net zijn broer hebt begraven? Een motor is een machtig ding, maar oh zo gevaarlijk. Daarom mijn advies aan Antje: 'Word maar kwaad. Daar heb je later meer aan. Wij staan nu met lege handen'." 

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets heftigs meegemaakt? Of kamp jij ook met een groot verdriet? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...