Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Sasha Lambert
Verhalen achter het nieuws

Margriet dronk een jaar geen alcohol:
Ik was klaar met dat duffe gevoel

Redactie VROUW

E

Eerder al bleek uit internationaal onderzoek naar riskant alcoholgebruik dat Nederland zelfs in de Europese top drie staat én dat Nederlanders nagenoeg geen intentie hebben om te minderen. Margriet Marbus (48) had die intentie wel en vertelde al eerder in VROUW magazine dat ze een jaar geen druppel zou drinken.

"Drink je niet? Wat goed, ik zou dat niet kunnen" hoor ik vaak op feestjes als ik aan de thee zit. Een jaar geleden besloot ik maar eens te stoppen met al die glazen wijn die er bij mij dagelijks doorheen gingen. Een wijntje tijdens het koken, bij het eten, na het eten, ’s avonds nog eentje, twee...

Gezelligheid

Een fles per dag was al lang geen uitzondering meer. Niet dat ik regelmatig dronken was, nee. Maar dat gevoel dat drank er gewoon bij hoorde, bij gezelligheid, dat was ik zat. Dat er altijd maar flessen wijn in huis moesten zijn.

Dat ik 's morgens moeilijk uit bed kon komen. Het moest anders kunnen. Dus nam ik een besluit: vanaf 1 januari stop ik met drinken. Voor minstens een jaar. Op 31 december, om één voor twaalf neem ik mijn laatste slok drank voor het komende jaar.

Een koude witte

Als het vuurwerk boven ons hoofd losbarst, spoel ik de zure smaak van de champagne weg met de kinderchampagne van mijn zoon Bas. Ook best lekker, denk ik, druivensap met bubbeltjes...

De avond gaat toch nog redelijk gezellig voorbij. Vol goede moed ga ik de volgende dag dan ook naar de nieuwjaarsborrels. Zonder borrel voor mij dan. "Hier, een lekkere koude witte." Een vriendin duwt een vers glas wijn in mijn hand. Ik kijk beteuterd naar het drankje. Het ziet er lekker uit en het ruikt naar... gezelligheid! Maar nee. Ik ben gestopt.

Zwanger

"Happy new year!" De vriendin heft haar glas. "Proost!"
Ik wil het glas terugzetten op het blad. "Ik eh... heb je ook spa?"
"Wat is er met jou?" vraagt ze verbaasd. "Ben je weer zwanger?"

Zwanger?! "Neuh, ik ben gestopt met drinken."
"O. Lekker gezellig ben jij", zegt ze geïrriteerd, terwijl ze me voorgaat naar de koelkast voor wat frisdrank. Ik neem de opmerking maar als een bevestiging van dat ik gezellig ben en gooi een glas vol met cola light.

Lullige opmerkingen

Op de feestjes, borreltjes en etentjes waar ik de maanden daarna aanschuif, krijg ik steevast de vraag: "Drink je nog steeds niet?" Monden vallen open als ik bevestigend knik. "Goh", zeggen ze dan, kijkend naar hun heerlijke wijntje. "Dat zou ik ook eens moeten doen." Of, ook veel gehoord: "Dat zou ik nou nóóit kunnen!"

Tsja, dat dacht ik ook een jaar geleden. Want eerlijk is eerlijk: je mist het, een wijntje hier en een biertje daar als je je hele leven gewend bent te drinken. Minder zijn ook de lullige opmerkingen als ik een spaatje bestel in plaats van wijn. "Lekker saai ben jij aan het worden!" Of: "Een paar glaasjes is heus niet zo erg..." Maar is dat wel zo?

Anderhalve fles

Bij mij begon het ook met 'een paar'. Een wijntje 's avonds in de kroeg. Of een wit biertje. Let wel: wijnTJE. BierTJE. Altijd dat verkleinwoord. Zo van: 'Zo erg is dat niet, zo’n glaasje.'

Maar voor ik het wist, waren het twee glaasjes elke avond. Of drie. Of vier. En soms zelfs acht of negen. Dat is anderhalve fles wijn, zei een vriendin nuchter bij het horen van die getallen. Anderhalve fles!

Wedden

In de zomer zat ik op een terras met Sil, met wie ik vroeger in een café werkte, en sprak over mijn drankgedrag. Dat die fles per dag eigenlijk niet kan als je werkt en moedert over drie kleine kinderen. "Weet je, ik stop er per 1 januari mee", zei ik voor ik het wist. "Voor een jaar."

"Haha", lachte mijn collega van vroeger. "Jij? Dat lukt jou nóóit. Wedden om een doosje wijn?" Maar het lukte wel, ook tot mijn eigen verbazing. Hoe? Omdat ik het écht wilde. Het zat al jaren in mijn hoofd; een irritatie over mijn drankgebruik en dat van anderen. Altijd maar die flessen wijn op tafel. Overal moest alcohol bij.

Crèche

Gezellig? Nee: gewóón... En in dat laatste woord schuilt de angel. Dat het zo normaal is om overal maar alcohol bij te nemen. Zelfs op de afscheidsmiddag van de crèche stonden er mensen met glazen wijn in hun hand, kinderen al dan niet jengelend in de buurt. Toen ik erop ging letten, zag ik ook steeds vaker mensen meer drinken dan goed voor ze was.

Maar goed. Stoppen. Zo makkelijk als het de eerste weken ging, kon het niet blijven. Na drie alcoholvrije maanden was er dat keerpunt. Ik verlangde vreselijk naar een borrel. Ging zweten als ik er alleen maar aan dacht.

Doorschijnende aderen

Verjaardagen, feestjes, etentjes: het werd een straf. Mijn ogen werden naar het glas in iemands hand gezogen en lieten niet meer los. Soms pakte ik een glas en rook eraan. En hoe walgelijk, om anderen te zien borrelen, steeds gezelliger te zien doen en ik met die spa in mijn hand. Maar ja, ik had gezegd 'een jaar'...

Wat miste ik nu precies, vroeg ik me op een gegeven moment af. Die smaak, dat ontspannen gevoel na de eerste slokken witte wijn tijdens het koken? Nee, ik wilde geen verhoogd risico op borst- en baarmoederhalskanker. Nee, ik heb geen zin in een slecht functionerend geheugen op jonge leeftijd. Nee, liever geen dunne huid met doorschijnende aderen.

5 kilo

Ik las ook over mensen die blij waren dat ze niet meer 'hoefden' te drinken. Dát stimuleerde me in mijn besluit om mijn alcoholvrije jaar vol te houden. Ik wilde ook 'niet meer hoeven', er goed uitzien zonder verhoogd risico op allerlei ziektes.

Ergens in de achtste maand kwam er weer een keerpunt. Ik voelde me beter. Lichter. Vrolijker. Ik stond op de weegschaal en zag dat ik, zonder iets speciaals te doen, 5 kilo kwijt was.

Schrikbeeld

Ik kon beter ruiken en had meer smaak. Ik had enorm veel energie, werd ook relaxter. Hoefde niet meer zo nodig aan andermans glazen te ruiken als ik uit was. Ik kon het drinkgedrag van anderen verdragen.

Maar vooral dacht ik niet meer aan hoe fijn het zou zijn om eindelijk op 1 januari de fles champagne aan mijn mond te kunnen zetten. Nee. Dat zou ik toch zeker niet doen? Wat maanden ervoor een hemels vooruitzicht leek, werd nu een schrikbeeld. Op de een of andere manier ziet het leven zonder alcohol er zoveel méér als 'leven' uit.

Twee pakjes

Daarom neem ik nu nóg een besluit. Ik ga het helemaal niet meer doen. Ik wil dat frisse gevoel, dat rustige en die 5 kilo minder zo houden. Ik wil niet meer opstaan met dat vermoeide, duffe gevoel. Snel, snel de kinderen aankleden en snel, snel hun ontbijt naar binnen proppen, omdat ik me zo belazerd voel van de drank van gisteren.

Een paar wijntjes is vast niet erg en iedereen moet vooral doen waarin hij of zij zin heeft. Ik veroordeel niemand. Maar ik ken mezelf. Of het nu sigaretten zijn (vijftien jaar rookte ik twee pakjes per dag), koffie is of chocolade: ik houd geen maat. Waar anderen twee wijntjes op een avond drinken, drink ik anderhalve fles leeg. Dat wil ik niet meer. Nooit meer. En dat kan.

Jij op VROUW.nl

Drink jij ook teveel? Of ben je juist helemaal gestopt? En wil je daarover vertellen?

Dat kan hier