Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Ingeborg gaat trouwen
met tien vriendinnen

journaliste

Daphne van Rossum

I

In het hoofd van Ingeborg van Beek (40) zit een tikkende tijdbom. Een bom die zich al een tijd rustig houdt, maar waarvan niemand weet hoelang. Die bom heeft de naam hersentumor. Maar Ingeborg zou Ingeborg niet zijn als ze zich uit het veld liet slaan. Vanavond viert ze My Big Fat Not Dead Yet Wedding Party: 'Omdat het leven gevierd mag worden.'

Haar veerkracht is ongekend. Ingeborg, moeder van twee jonge kinderen, schreef eerder al het boek Levenshaast. Over hoe je kunt leven met de angst dat de dood je inhaalt. “Dat boek heb ik eigenlijk aan De Telegraaf te danken,” lacht ze. “Ik schreef columns voor jullie online en ben toen benaderd door een uitgever."

"Inmiddels ben ik bezig met mijn tweede boek. Over hoe mijn levenshaast levenslust en toen meer levensrust werd. De opbrengst van dat boek wil ik doneren aan het Hersentumorcentrum Amsterdam, omdat ze heel goed werk verrichten en onderzoek doen naar mogelijkheden om deze ziekte te genezen.”

Op 12 juli 2013 krijgt Ingeborg, terwijl ze haar twaalf weken oude dochter aan het voeden was, een zware epileptische aanval. Ze denkt dat ze oververmoeid is, maar in het ziekenhuis blijkt dat ze een hersentumor heeft zo groot als een tennisbal. “90% is verwijderd, maar die laatste 10% hebben ze laten zitten. Alles verwijderen zou tot verlamming kunnen leiden of een hersenbloeding. Dit was overigens een spannende week voor mij, want ik heb elk jaar controles en afgelopen donderdag was het weer zo ver. Ik heb gelukkig goed nieuws! Er was slechts minimale groei te zien. Ik ben dus weer een half jaar uit de zorgen. Ik heb het gevierd met een lekker zomers stukje aardbeientaart.”

Trouwen met tien beste vriendinnen

"Des te meer reden voor het feest van vrijdag ook. Ik ben nooit eerder getrouwd geweest en het leek me ontzettend leuk om dat te doen met mijn tien beste vriendinnen. Vrouwen die er altijd voor mij geweest zijn toen ik ziek werd en die meegaan naar de controles. De relatie met de vader van mijn kinderen is anderhalf jaar geleden uitgegaan en ik heb een ontzettend verdrietig jaar gehad, met verhuizen en het wennen aan co-ouderschap over de kinderen. Gelukkig waren deze tien meiden er altijd voor mij, vanaf de eerste diagnose tot de laatste controle. Nu de uitslag van de scan goed is, hebben we des te meer reden om te borrelen. Dit zijn de vrouwen die ik om me heen wil hebben als ik mijn laatste adem uitblaas.”

Beste vriend is trouwambtenaar

“We gaan allemaal in een bruidsjurk. Mijn beste vriend is trouwambtenaar, hij verbindt ons in de echt. Het is natuurlijk meer symbolisch, maar ik vind het een heel fijn idee om elkaar trouw te beloven. Zie je het voor je; tien bruiden voor het altaar en dan nog eens honderd vrienden in bruidskleding? Het lijkt me geweldig. En dan hebben ze ook nog eens een verrassing voorbereid.”

De jurk|Eigen beeld

“Zelf draag ik een rode, nogal hysterische jurk. Ik mag geen gram aankomen, dus eet al de hele week wortels, maar het was een droom van mij om ooit nog in zo’n jurk te mogen schitteren. Dit is mijn manier om stil te staan bij het belang van vriendschap en alles wat wel goed gaat in het leven.”

Sombere prognose

“Ik heb al vier jaar een agressieve ziekte met een sombere prognose in mijn kop zitten, dus ik ben heel erg blij dat ik er nog ben. Dat het goed gaat. Ik werk nog en ben opnieuw verliefd geworden op een man die ik via mijn werk heb ontmoet. Met mijn dochter van vier en zoon van zes gaat het heel goed. Ik ben dus niet zielig, maar leef soms wel met een donkere wolk boven mijn hoofd. Daarmee leren leven, is wel een uitdaging.”

“Inmiddels ben ik daar al heel ver mee. Zie ik in dat je niet altijd maar hoeft te dansen op de vulkaan, te proberen het uiterste uit het leven te halen, maar dat geluk ook juist in kleine dingen zit: de kinderen die in de tuin spelen, door de dierentuin wandelen, over het leven praten met mijn zoon Viggo en met mijn dochter Nele op de trampoline. Dat zijn de allermooiste momenten, dat kwartje is nu gevallen. Levenshaast is dus meer bezinning geworden.”

Mijn vriend gunt het me

De vraag hoe haar vriend het vindt dat ze gaat trouwen met tien vriendinnen beantwoordt ze met een aanstekelijke lach: “Het is lastig uit te leggen aan zijn vrienden, maar hij gunt het me zo. Hij is mijn steun en toeverlaat en het is heerlijk om iemand te hebben die jouw kinderen ook heel leuk vindt. Deze dagen koester ik. En voor hem en mijn kinderen wil ik natuurlijk heel graag blijven leven. Dus proost!”

Wil je ook donoreren aan het Hersentumorcentrum Amsterdam? Klik dan hier