Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

'Als je je kind niet gelukkig kunt maken,
voelt dat als falen'

journaliste

Eline Doldersum

A

Als moeder Claudia van Dooren-Hovers op tv vertelt over haar dochter Emma die niet meer wil leven, moet Jolanda Nielsen even slikken. Haar zestienjarige dochter gaat door precies dezelfde hel. 'Ze heeft al zoveel zelfmoordpogingen gedaan.'

Bo was dertien toen ze haar eerste zelfmoordpoging deed. "Ik kan het me nog als de dag van gisteren herinneren. Ik was aan het strijken en werd gebeld door de instelling waar ze op dat moment verbleef. Bo had geprobeerd om zichzelf voor de trein te gooien, maar ze hadden haar nog nét kunnen redden. Vanaf dat moment ging het bergafwaarts met Bo."

Depressief

Al op zeer jonge leeftijd had Jolanda het idee dat er iets mis was met haar oudste dochter. "Zoiets voel je als moeder. Bo was anders dan andere kinderen. Dat bleek ook uit de onderzoeken. Er werd een verstandelijke beperking, autisme en epilepsie bij haar ontdekt. Vanaf dat moment is het balletje gaan rollen."

Door haar psychische problemen verblijft Bo in diverse instellingen, maar desondanks glijdt ze steeds verder af. "Toen ze een jaar of tien was, doken de eerste depressieve klachten op. Bo werd steeds stiller, kon soms uit het niets in tranen uitbarsten, viel kilo's af en ten tijden van een zware depressie stelde ze continu vragen over de dood. Dat was een teken dat we alert moesten zijn."

Zelfmoordpoging

"In het begin schrok ik daar heel erg van. Dan zei ze bijvoorbeeld uit het niets: 'Zou ik er iets van voelen als ik nu een hartaanval krijg?' Helaas bleef het niet alleen bij gesprekken over de dood, want na die eerste zelfmoordpogingen volgden er nog tientallen. "Van een overdosis, zichzelf snijden tot een zak over haar hoofd trekken: ze heeft alles geprobeerd."

"Weet je wat nog het ergste is? Dat je er op een gegeven moment aan went. Natuurlijk is de klap elke keer weer enorm als ik hoor dat ze een poging heeft gedaan, maar schrikken doe ik niet meer. Al is het natuurlijk wel mijn grootste angst dat ze er een keer in slaagt om zichzelf écht van het leven te beroven. Het hoeft maar één keer fout te gaan."

Niet meer leven

"Bo vindt het ook heel eng om alleen te zijn, puur omdat ze zichzelf niet vertrouwt. Ik weet nog goed dat ze een keer tegen mij zei: 'Mam, ik zou zo graag eens willen weten hoe het voelt om gewoon normaal te zijn.' Die opmerking brak mijn hart. Het feit dat mijn kind zo enorm lijdt, doet mij zoveel verdriet."

"Maar, hoe hard dit ook klinkt, vanuit dat oogpunt begrijp ik wel waarom mijn dochter soms niet meer wil leven. Ze wil die strijd niet meer. Ze wil rust in haar hoofd. Alleen is het natuurlijk wel heel erg dat ze zich genoodzaakt voelt om naar deze oplossing te grijpen, want dat kán en mag gewoon niet de oplossing zijn."

Problematiek

Wat die oplossing wel is, weet Jolanda niet. "Veel instellingen willen haar, vanwege haar slechte psychische gezondheid, niet behandelen. Simpelweg omdat ze het niet aandurven. Ze zou te complex zijn. Alleen, als niemand het aandurft, hoe moet mijn dochter dan ooit weer beter worden?"

"Op dit moment wacht Bo op een plek op de Very Intensive Care in Apeldoorn, waar ze mensen met complexe psychische klachten intensief begeleiden. We hopen opnieuw dat ze Bo hier wél kunnen helpen, want het kan toch niet zo zijn dat ze nergens terecht kan? Dat mijn kind de enige is met deze problematiek?"

Genieten van het leven

"Ik heb heel lang het idee gehad dat ik heb gefaald als moeder, omdat ik haar niet door die depressie heen kon helpen. Haar niet gelukkig kon maken. Dat heeft mij veel verdriet gedaan, omdat dat toch is wat je wilt als je een kind op de wereld zet. Inmiddels weet ik wel dat het niet mijn schuld is. Dat ze gewoon ziek is."

"Ik heb altijd gedacht dat mijn dochter haar achttiende verjaardag niet zou halen. Volgende week wordt ze zeventien. Ik kan alleen maar hopen dat de hulp voor haar op tijd komt. Dat ze leert omgaan met de beperkingen die ze heeft en kan genieten van het leven. Dat cadeau zou ik haar zó graag willen geven..."

Hopen

De reden waarom Jolanda haar verhaal vertelt is dat ze, net als de moeder van Emma, hoopt dat het iets teweeg zal brengen. "We kunnen het toch niet toelaten dat kinderen als Emma en Bo hun rust zoeken in suïcide? Dat mag niet. Ik hoop dan ook dat er, met mij, mensen opstaan om dáár een stokje voor te steken."