Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Petra (43): 'Alleen andere weduwen
begrijpen je pijn écht'

journaliste

Hester Zitvast

V

Vandaag is het Internationale Weduwendag en dit jaar is het vijf jaar geleden dat Petra van Rij (43) haar stichting De Jonge Weduwe oprichtte. 'Geboorte en geluk, dat mag allemaal, maar op de dood rust een taboe. Lotgenotencontact heeft mij heel erg geholpen in mijn verdriet. Een ander kon mij wel zeggen dat ie het begreep, maar ik voelde dat andere weduwen de pijn écht begrepen.'

300% vertrouwen

"Ik ben heel lang boos geweest na de dood van Hans, in 2006. Ik was boos op de wereld, boos op iedereen en zelfs boos op Hans. Hoe kon hij mij verlaten? We hadden een dochter samen en een tweede kindje onderweg! Hans deed mee aan de Volvo Ocean Race, een zeilwedstrijd. Ik had hem enkele dagen voor zijn dood nog opgezocht tijdens een stop-over. Ik had geen seconde gedacht dat hij zou kunnen verongelukken. Hans was in mijn ogen veiliger op een boot dan op de weg, ik had driehonderd procent vertrouwen in wat hij deed. Hij was zó goed.

Hans is dood

Maar toen stond dus de projectdirecteur van team ABN Amro in mijn tuin. Onze bel deed het niet, dus hij was omgelopen om mij vanuit de achtertuin te roepen. Ik moest me nog aankleden en mijn lenzen indoen; ik was niet van plan op deze manier de deur te openen. 'Hans is dood,' riep hij toen maar. Ik was in shock. Het heeft dagen geduurd voordat ik het geloofde. 's Avonds moest ik van mijn vader het NOS Journaal kijken. Daar zag ik hem. Ik kon er niet bij met mijn hoofd.

Andere weduwe

Mijn wereld werd vanaf dat moment heel klein. Ik durfde niet naar buiten, bang voor lastige vragen. Bij mijn zusje kon ik nog het meest mezelf zijn, totdat ook zij last kreeg van mijn verdriet. Ik was zo boos; dat zoog ook haar energie weg. Zij bracht mij in contact met een andere weduwe en dat hielp me. Ik kreeg praktische tips als 'breng de kinderen een paar uur per week weg om even op te laden', 'ga hardlopen' en 'laat je masseren, dat helpt tegen de woede in je lijf'. Anderen konden mij dat ook wel zeggen, maar van haar kon ik die tips verdragen. Zij wist per slot van rekening waar ze het over had.

Voorzichtig genieten

De heftigste pijn hield vier jaar lang aan. Toen kwam het keerpunt. Ik ben met de meiden gaan reizen, onder meer naar Australië, naar plaatsen waar ik met Hans nog naartoe zou gaan. Ik was zo klaar met mijn boosheid. Ik genoot niet eens van onze kinderen. Tijdens die reis keek ik weer echt naar ze. En toen zag ik ook hoe mooi ze waren. Ik was bijna vergeten dat Hans en ik hele leuke kinderen hebben. Ik begon weer voorzichtig te genieten en te lachen.

Veel verdriet

Ik vond het jammer dat weduwen elkaar niet op een makkelijke manier konden vinden. Zo ontstond het plan een stichting op te richten, De Jonge Weduwe. We zijn er voor vrouwen, moeders met kinderen tot achttien jaar, die hun partner hebben verloren. De eerste tijd was heftig. Ik stond net weer wat sterker in mijn schoenen toen ik met al het verdriet van deze vrouwen werd geconfronteerd.

Bij de eerste lunch kwamen er twaalf weduwen. Dat lijkt niet veel, maar twaalf vrouwen met verdriet in één ruimte is héél veel. De één had vers verdriet, de ander was al wat langer alleen. In het begin stelden we ons allemaal keurig voor, maar daar zijn we mee gestopt.

De lunches zijn nu wat informeler en vaak in buffetvorm. Je hoeft natuurlijk niet met iedere weduwe een klik te hebben. Er zijn in de afgelopen jaren heel veel mooie vriendschappen ontstaan. Er zijn zelfs vrouwen die bij De Jonge Weduwe hun hartsvriendin hebben gevonden. Dat is voor mij de kers op de taart.

Liefde opgebloeid

We richten ons heel bewust op weduwen en niet ook op weduwnaars. Van rouw bij mannen hebben wij geen verstand. Bovendien: als je dezelfde bijeenkomsten met mannen en vrouwen organiseert, ga je al snel de datingkant op en dat wil ik per se niet. Toch is er ook al een liefde opgebloeid, tussen twee vrouwen. Dat kan natuurlijk ook, heel bijzonder! Ze wonen nu samen.

Duizenden weduwen

Mijn doel was één weduwe helpen, want je zult maar net die ene zijn! Dat doel is ruimschoots gehaald. We hebben duizenden weduwen geholpen. We organiseren inmiddels van alles. Lunches, een seminar en De Jonge Weduwe Run, die dit jaar ook met kinderen kan worden gelopen. 

En we zijn bijvoorbeeld met pubers en hun moeders naar Walibi geweest. Dat was heel mooi. Eerst hebben we een theatervoorstelling over jongeren en rouw bekeken en daarna was het gillen in de achtbaan. Dat stond voor mij ook symbool voor het leven, dat ook een achtbaan aan emoties met zich meebrengt.

Rouwen duurt een heel leven

Als ik aan Hans denk, voel ik geen pijn meer. Ik kan er nog wel heel verdrietig om worden dat hij er niet meer is. Onze oudste dochter gaat na de zomer naar de middelbare school en ik moet dat allemaal alleen uitzoeken. 'Verdorie, waarom hebben ze jou niet leren kennen', denk ik dan. Ik had het zo graag samen met hem gedaan. Rouwen duurt een leven lang. En het hoort ook bij het leven."

Grootse dromen

"Voor de komende vijf jaar heb ik nog grootse dromen. Het liefst zie ik dat iedere gemeente, net als een trouwloket, een rouwloket krijgt. Met een ambtenaar die je de weg kan wijzen, iemand die een aanspreek punt voor je is en niet na een gesprek 'prettige dag' zegt maar 'sterkte'. Daarnaast pleit ik sterk voor uitgebreid verlof. Nu is dat twee dagen, kun je het je voorstellen? Je krijgt vier maanden om te wennen aan je nieuwe leven als moeder, maar voor je leven als weduwe krijg je een wenperiode van twee dagen. Alsof het ooit went! Zolang er nog een taboe is op het thema dood, blijf ik strijdbaar."