Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto: Eigen foto
Verhalen achter het nieuws

Anita werd 8 jaar misbruikt
door haar judoleraar

journalist

Maaike Schaap

A

Anita Staps (56) is 7 als ze begint met judoën. Al snel blijkt ze talent te hebben. Maar er zit ook een schaduwkant aan haar succes. Van haar dertiende tot haar eenentwintigste wordt ze door haar trainer seksueel misbruikt. "Maar ik heb het omgezet in iets positiefs, zodat ik anderen kan helpen die hetzelfde hebben meegemaakt."

Anita doet haar verhaal om vrouwen te laten inzien dat het wegstoppen van zo’n gebeurtenis niet helpt. "Seksueel misbruik gebeurt ook niet van de een op de andere dag. Het is een proces. Heel langzaam word je gehersenspoeld. Je hebt zelf nauwelijks in de gaten wat er gebeurt."

De eerste keer

"Ik kwam uit een veilig nest en wist niet beter dan dat je een trainer kan vertrouwen. Hij was mijn leraar en had daarmee een machtspositie. Ik was zijn leerling en deed wat hij zei. Ertegenin gaan was geen optie."

"In die eerste paar jaar bouwden we een vertrouwensrelatie op. De eerste keer dat hij aan mij zat, was ik een jaar of 13. We gingen voor een wedstrijd met de boot naar Engeland. Ik zat doodziek op een stoeltje op het buitendek, omdat ik niets had gegeten. Ik moest nog afvallen voor een wedstrijd en het deinen van de boot hielp daar niet bij."

Langzaam opgebouwd

"Het was in de herfst en hartstikke koud. Ik had mijn handen diep in mijn zakken gestoken om mezelf warm te houden. Mijn trainer kwam naast mij zitten en zag dat ik koude handen had. Voor ik het in de gaten had, had hij zijn handen bij die van mij in mijn zakken gestoken en wreef tegen mijn handen aan."

"Heel langzaam werd dat contact verder opgebouwd. Raakte hij eerst alleen mijn handen aan, voelde ik later zijn handen onder mijn judopak als hij iets ‘voordeed’ op de mat of ging hij naast me zitten op een kruk met zijn benen aan weerszijden van die van mijn en voelde hij met zijn hand in mijn broek."

Zo afhankelijk

"Het waren altijd momenten waarop ik geen kant op kon. Hij zorgde ervoor dat ik letterlijk klem zat en er niets tegen kon beginnen. En daarbij is het ontzettend verwarrend; ik vertrouwde hem, maar tegelijkertijd deed hij dingen die ik niet fijn vond."

"Hij had mij zo afhankelijk gemaakt - ook wel grooming genoemd - dat ik alles geloofde wat hij zei. Als ik het aan mijn ouders zou vertellen, zou ik meteen van judo afgehaald worden. Dan werd ik geen kampioen. Want een andere trainer? Dat zou niets worden. Hij was de beste. Na hem bestond er geen leven meer. Dat wilde ik niet, dus hield ik mijn mond."

Verwarrend

"Hij zorgde er aan de ene kant voor dat ik mij speciaal voelde, gaf mij het zelfvertrouwen om kampioen te worden en gaf mij de aandacht waaraan ik blijkbaar ook behoefte had. Het was dan ook heel verwarrend, want ik voelde ook genegenheid voor hem."

"Maar de dingen die hij deed, wilde ik eigenlijk helemaal niet. Maar hij had mij gehersenspoeld. Hij had mij 'gegroomd'. En had hij weer eens met zijn hand in mijn broek gezeten, dreigde hij: 'Niet aan mijn vrouw vertellen, hè?'"

Weggegaan

"Mensen vragen weleens: 'Waarom heb je nooit aan de bel getrokken?' Maar we praten over een tijd waarin over seks práten al een taboe was. Ik dacht ook dat ik de enige was met wie hij het had gedaan. Eén fout maakt nog geen doodzonde."

"Uiteindelijk vond ik de kracht om naar een andere trainer te stappen. Ik zat toen op de fiets naar huis en heb heel hard gehuild. Op dat moment heb ik ook voor mezelf besloten dat het de laatste keer was dat ik om hem had gehuild." 

Roddels

"Het was daarmee nog niet afgelopen. Hij begon mij te treiteren, vernederen en roddels over mij te verspreiden. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat oude teamgenoten niet meer met mij mochten praten op een wedstrijd."

"Ik begroef de gebeurtenissen en dacht ook dat ik het een plek had gegeven. Tot ik 35 was en erachter kwam dat ik niet de enige was met wie het gebeurd was. Er waren meer vrouwen opgestaan en ik werd uitgenodigd om te komen praten in een uitzending van Barend & Van Dorp."

Rugzak

"Nadat ik daar mijn verhaal had gedaan, was de wond weer open. Ik had het helemaal geen plekje gegeven, slechts begraven. De korst was eraf en de wond had tijd nodig om te helen."

"Ik merk dat veel van de andere vrouwen er niet over praten en daardoor belanden in andere problematiek, zoals verslavingen of psychische problemen. Daardoor wordt die rugzak alsmaar zwaarder."

Geen deskundigen

"Ik wil lotgenoten dan ook aanraden iemand te zoeken die ze vertrouwen. Iemand aan wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Dat hoeft helemaal geen deskundige te zijn. Want zelf die zware rugzak meezeulen, is een enorme last. Alleen al erover praten lucht enorm op!"

"Doe je dat niet, dan blijf je in een soort zelfvernietigingsmodus. Op die manier houdt de dader de macht over je. Ik wil daarom laten inzien dat niemand die macht mag krijgen." 

"Jij hebt de kracht om het om te draaien en er juist kracht uít te putten. En je hoeft je niet te schamen. Als er sprake is geweest van een machtsverschil of onafhankelijkheidspositie is het nooit, maar dan ook nooit jouw schuld!" 

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een heftig, bijzonder of mooi verhaal dat je met ons wilt delen? 

Dat kan hier...