Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vicky Keulen van Photogravics
Verhalen achter het nieuws

'Mijn zoon werd onterecht
veroordeeld voor verkrachting'

journaliste

Eline Doldersum

D

Dex (23), de zoon van Esther Boek (49), werd veroordeeld voor het verkrachten van twee meisjes. Hij bleek onschuldig. "Ik wist dat mijn zoon het niet gedaan had."

Het is februari 2013 als de dan 19-jarige Dex door twee politieagenten wordt gearresteerd op verdenking van verkrachting. "Ik stond te trillen op mijn benen. Keek met mijn man en twee andere zoons naar Dex die door de agenten uit zijn bed werd gehaald alsof hij een zware crimineel was. 'Mama, ik heb het niet gedaan!' riep hij. Ik hoorde de wanhoop in zijn stem, zag de paniek in zijn ogen. En ik wist 'Hij had het niet gedaan'."

Schuldgevoel

"Helemaal onverwacht kwam zijn arrestatie niet. Twee weken daarvoor was ik gebeld door een moeder die beweerde dat Dex haar dochter had verkracht. Ik schrok enorm. Er ging op dat moment van alles door mijn hoofd. Ook dat hij het misschien gedaan zou kunnen hebben. Ik werk al jaren met jongeren en weet inmiddels dat ze soms dingen doen die je ze nóóit hebt geleerd. Tegelijkertijd werd ik overspoeld door schuldgevoel; ik trok immers het verhaal van mijn zoon in twijfel. Ik, zijn eigen moeder!

Dat terwijl ik diep van binnen wist dat Dex nooit een meisje zou verkrachten. Dat gevoel werd sterker toen ik haar verhaal hoorde. Een warrig verhaal dat aan alle kanten rammelde. Zo beweerde ze eerst dat ze in de sneeuw was verkracht door Dex om niet veel later te roepen dat het tóch in de zomer was geweest. Daarnaast zou ze ook bij ons thuis verkracht zijn, vlak nadat ze ons voor het eerst had ontmoet. Alleen... wij hadden haar allemaal nog nooit gezien!"

Wanhopig

"Ik had graag geprobeerd om samen met haar moeder de waarheid boven tafel te krijgen, maar zij besloten meteen de politie op Dex af te sturen. Dagenlang zat hij in de gevangenis waar ik hem niet mocht bezoeken. Ik was wanhopig. Om toch bij hem in de buurt te kunnen zijn reed ik rondjes om de gevangenis. Dagenlang. In de hoop dat hij mijn auto zou zien, zou weten dat ik hem niet in de steek liet."

Vlak na de aangifte van het eerste meisje volgt een tweede. "Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Waar kwam die ineens vandaan? Dex zat er zelf ook compleet doorheen. Hij kende de meisjes weliswaar maar had zelf ook geen idee waarom ze hem dit aandeden. Hij was bang dat justitie hem niet meer zou geloven nu twee meisjes hem beschuldigden van verkrachting. We vochten keihard met onze advocaat, maar toch werd Dex veroordeeld tot 24 maanden cel."

In hoger beroep

"Mijn wereld stopte met draaien. Letterlijk. Het idee dat ik mijn zoon moest bezoeken in de gevangenis, hem slechts één uurtje in de week zou kunnen zien, was afschuwelijk. Dat deed zoveel verdriet. Bovendien was Dex al zo getraumatiseerd door zijn voorarrest, dat ik vreesde voor wat nog twee jaar achter de tralies met hem zou doen. De oude Dex zou ik in ieder geval nooit meer terugkrijgen. Dat wist ik zeker."

Dex laat het er echter niet bij zitten en gaat meteen in hoger beroep. Een jaar later wordt hij tóch vrijgesproken. "Enerzijds waren we heel blij dat hij weer op vrije voeten was, anderzijds hebben die valse beschuldigingen veel schade aangericht. Ons hele gezin is in therapie geweest, mijn man kon zijn werk in de jeugdzorg niet meer aan en mijn vader overleed toen zijn kleinzoon vast zat. Dat soort dingen doen mij nog steeds heel veel verdriet."

Zedenzaak

"Al is Dex het hardst getroffen. Hij is vrij, maar heeft wel de rest van zijn leven een notitie dat hij betrokken is geweest bij een zedenzaak, waardoor hij bijvoorbeeld niet meer de opleiding voor pedagogisch medewerker kan doen. Wat hij zo graag wilde. Over straat bij ons in het dorp durft hij niet meer en ook zijn vertrouwen in mensen heeft een flinke knauw gekregen. Zo blijft hij relaties bijvoorbeeld moeilijk vinden."

"Waarom de meisjes Dex vals hebben beschuldigd, blijft een raadsel. Er zijn dagen geweest waarop ik enorm boos was, maar echt kwalijk heb ik het ze nooit genomen. Het zijn twee pubermeisjes die werden gedreven door hormonen en totaal niet konden overzien wat de impact was van hun leugen. Justitie daarentegen neem ik het wel heel erg kwalijk dat ze als professionals niet hebben opgemerkt dat er zoveel niet klopte aan het verhaal van de meisjes."

Geen kind meer

"We zijn in Nederland heel snel geneigd om meisjes in bescherming te nemen. Een jongen is al snel de slechterik, een meisje het slachtoffer. Maar zo werkt het dus niet altijd. Dat zie je wel aan het verhaal van Dex. Hij had zomaar twéé jaar onschuldig achter de tralies kunnen zitten. Om meer aandacht te vragen voor valse beschuldigingen en de impact hiervan schreef ik het boek Geen kind meer."

"Ik heb de gebeurtenissen daarmee een plek kunnen geven en durf oprecht te zeggen dat het goed met ons gaat. We kijken weer vooruit. Natuurlijk had ik dit liever allemaal niet meegemaakt, maar het heeft ons desondanks ook veel moois gebracht. Zo zijn we als gezin enorm naar elkaar toegegroeid, hebben we elkaar laten zien dat we voor elkaar door het vuur gaan en er altijd voor elkaar zijn. Wat er ook gebeurt. Dat is ook heel veel waard."

Jij op VROUW.nl

Wil jij ook een aangrijpend verhaal vertellen?

Dan kan dat hier!