Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

'Toen ik op mijn 24ste weduwe werd, riep ik
dat ik nooit meer een andere man wilde'

journaliste

Eline Doldersum

N

Nermina Skopljak (30) was 24 toen ze haar grote liefde verloor aan een hartstilstand. Ze bleef alleen achter met een zoontje van vijftien maanden. 'Ik had geen idee hoe ik verder moest.'

Het is 2011 als Marinko, de man van Nermina, voor familiebezoek naar Bosnië vertrekt. Ze neemt afscheid van de vader van haar pasgeboren zoontje Deni, niet wetende dat het de laatste keer is dat ze hem in levende lijve ziet. "Het is niet te beschrijven wat het met je doet als iemand zomaar uit je leven verdwijnt. Het heeft bij mij dan ook wel even geduurd voordat het écht tot mij doordrong dat Marinko nooit meer thuis zou komen..."

Zwart gat

"Het moment waarop ik hoorde dat hij was overleden, staat in mijn geheugen gegrift. Het was 11 september. Ik kreeg al de hele dag geen reactie op mijn berichtjes, waardoor ik meteen het gevoel had dat er iets mis was. Geen idee waarom." 

"Tóch probeer je dat onderbuikgevoel in eerste instantie te negeren. Misschien was zijn telefoon leeg of was hij op pad. Totdat zijn zus ineens huilend bij mij aan de deur stond. Toen wist ik het meteen. Marinko was er niet meer. Hij had een hartstilstand gehad."

"Wat er daarna is gebeurd, weet ik niet precies meer. Ik ben schreeuwend op de grond gevallen en kon alleen nog maar huilen. Hoe kon dit nou gebeuren? Hij was nog zo jong. We waren zo gelukkig samen. Ik had geen idee hoe ik verder moest met mijn leven zonder hem. Hoe ik mijn zoontje moest vertellen dat zijn papa nooit meer thuis zou komen. Ik kon het op dat moment zelf niet eens bevatten."

"Pas toen ik, een week later, voor zijn kist stond, drong het tot mij door: het was voorbij, ik moest alleen verder."

Nermina met haar zoontje en vorige partner Marinko

In de war

"De maanden na Marinko's dood waren heel zwaar. Ik ben met mijn zoontje bij mijn moeder ingetrokken, maar toch was ik zó eenzaam. Ik miste hem vreselijk. Als partner, maar ook als vader. Alles kwam  op mijn schouders terecht. Ineens was er niemand meer waarop ik kon terugvallen, bij wie ik mijn hart kon luchten. Dat vond ik heel moeilijk. Al heeft mijn zoontje mij er tegelijkertijd wel doorheen gesleept. Voor hem moest ik elke dag mijn bed uit. Hij had mij nodig. Meer dan ooit."

Als Nermina na een jaar verliefd wordt op een andere man, slaat haar hoofd op hol. "Enerzijds was het heel fijn om - na maanden van verdriet - weer een beetje geluk te voelen, maar anderzijds werd ik overspoeld door een enorm schuldgevoel. Marinko was nog maar net overleden en ik ging door met mijn leven alsof er niets gebeurd was. Wat zouden hij of zijn ouders daar wel niet van vinden? Ik was compleet in de war. Had geen idee wat ik moest doen."

Worsteling

"Ik heb in die tijd heel erg geworsteld met mijn gevoelens. Vlak na zijn dood riep ik meteen dat ik nooit meer aan een relatie zou beginnen, maar toen ik mijn huidige partner leerde kennen dacht ik: wil ik dan de rest van mijn leven alleen blijven? Ik was pas 24. Het ging misschien snel, maar soms overkomen dingen je. Er zullen altijd mensen zijn die er een mening over hebben, maar dat is dan maar zo. Zij staan niet in mijn schoenen. Uiteindelijk is het toch mijn leven." 

"Het is de beste beslissing geweest die ik in mijn leven heb genomen. Mijn huidige man is niet alleen een lieve partner, maar ook een geweldige vader voor mijn zoontje. Hij heeft hem in zijn hart gesloten alsof het zijn eigen zoon is. Daar ben ik heel dankbaar voor. Ik ben zelf zonder vader opgegroeid en het was mijn grootste angst dat mijn zoontje hetzelfde zou overkomen. Dat is gelukkig niet het geval."

Nermina met haar huidige partner en zoontjes

Vaderfiguur

"Deni is inmiddels zeven en ziet mijn huidige partner als zijn vader, maar weet dat hij niet zijn echte papa is. Dat is Marinko en dat zal hij ook altijd blijven. Hij speelt nog altijd een rol in ons leven. Zo staan er veel foto's van hem in huis, vieren we zijn verjaardag en komt hij nog altijd ter sprake. Ik wil ook dat mijn zoon weet wie zijn vader was en waar hij vandaan komt. Dat is ook de reden dat we deze zomer naar de ouders van Marinko in Bosnië gaan."

"Zij vonden het in het begin wel moeilijk dat er een nieuwe man in mijn leven was gekomen. Wat ik ook volkomen begrijp. Al vinden ze het inmiddels alleen maar fijn dat ik weer gelukkig ben. Ze weten ook dat ik Marinko nooit zal vergeten. Nog geregeld heb ik momenten waarop ik in tranen uitbarst omdat ik hem zo mis. Toen mijn zoontje mocht afzwemmen of overging naar groep drie bijvoorbeeld. Dat zijn toch dingen die ik met hem had willen delen. Alleen dat kan niet meer..."

Dankbaar

"Mijn partner is hierin een geweldige steun. Hij heeft begrip voor de situatie. Dat is heel fijn. Ik kan dan ook alleen maar dankbaar zijn dat ik hem heb ontmoet, dat we samen nog een kindje hebben mogen krijgen en een gelukkig gezin kunnen vormen. Dat had ik een aantal jaren geleden echt niet kunnen denken. Marinko zal altijd bij ons zijn. Ik kan alleen maar hopen dat hij vanaf boven meekijkt en trots is op hoe wij het hebben gedaan."

JIJ OP VROUW.NL

Heb jij ook een verhaal dat je met ons wil delen?

Laat dan hier je gegevens achter!