Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Creperen in een ellendig vakantiehuisje;
wat doen we onszelf aan?

journaliste

Hester Zitvast

V

Vier jaar geleden besloten we in de zomervakantie een lastminute op een Nederlands vakantiepark te boeken. Even lekker weg, was het idee. Ergens diep in het zuiden van het land vond ik nog een hutje. Op de foto's zag het er niet al te florissant uit. Ik praatte mezelf moed in. Het waren vast gedateerde foto's. Het ging immers om een bekende keten; zo erg kon het toch niet zijn? Ik betaalde er nota bene ruim €800 voor. Man, was I wrong!

Hypermodern

Bij de receptie, waar we eerst een klein uur in een ellenlange rij moesten staan, kregen we de sleutel van het huisje overhandigd. Of sleutel… Het was een kaartje – hypermodern dus. Ik kreeg er zowaar een wat beter gevoel van; met die inrichting zou het vast ook wel meevallen. We reden naar de verste uithoek van het park (vier keer verdwaald) en stuitten daar op wat de komende zeven nachten onze verblijfplaats zou zijn.

Troosteloos dekt de lading nog het meest. Uiteraard werkte het kaartje niet. Met geen mogelijkheid kregen we de deur open en zo kwam het dat mijn vriend, inmiddels licht geagiteerd, weer in de nog volgeladen auto sprong, op weg naar de drukke receptie van zojuist. Mijn dochter gooide er de beste zin voor zo'n moment in: "Mam, ik moet echt heel nodig plassen." Natuurlijk. Ik ook. Maar het zou nog even moeten wachten.

30 jaar terug in de tijd

Ook bij de tweede poging deed het kaartje het niet. Van lichte agitatie was allang geen sprake meer. Mijn vriend stond op het punt de voordeur dan maar in te trappen en ik kreeg voorzichtig de eerste gedachte aan rechtsomkeert maken.

Het werd er niet veel beter op toen de deur uiteindelijk wél openging. Verbouwereerd keek ik naar het interieur, waar de tijd een slordige dertig jaar had stilgestaan. De hut was opgetrokken uit van die extreem poreuze bouwblokken, die eigenlijk nog hadden moeten worden gestuukt. Tegen het plafond waren platen van geperst stro bevestigd. Eén vlam, weg huisje. De volledig doorgezakte bank was bekleed met dezelfde stof als waar de gordijnen van waren vervaardigd. Deze had een bruinige oranjetint en er stond een niet duidelijk te definiëren dier op afgebeeld. Een lama-achtige, zo dachten wij.

Bloedige dood

In de hal zat een rode vlek op de muur. Voor mijn zoon stond direct vast dat daar iemand een bloedige dood had gevonden. En voor mij stond na één blik op de badkamer vast dat je ook daar je leven niet zeker was, zo oud en krakkemikkig was het sanitair.

"Ik wil terug naar huis," fluisterde ik mijn vriend zachtjes in zijn oor.
De kinderen liepen wat verdwaasd rond en openden de schuifpui.
"We hebben wel een grote tuin," hoorde ik mijn zoon roepen.
Goddank, tenminste iéts wat de goedkeuring kon wegdragen. De credits gingen namelijk ook niet naar de afschuwelijk oncomfortabele eettafelstoelen of de bedden, die niet zouden misstaan in een grote sporthal, als die in geval van een natuurramp als tijdelijk onderkomen zou moeten dienen.

Gezellig hè?

We huurden fietsen voor de kinderen, waarbij we pas na de derde poging een fiets in handen kregen die ook daadwerkelijk fietste. We deden een rondje glowgolf in de overdekte speelhal met de allure van een bouwkeet.
"Gezellig hè?", probeerde ik nog. We kregen er de slappe lach van.
We zwommen in het zwembad, waar je ook zonder bacteriologisch laboratoriumonderzoek wel zag dat het niet best was wat er allemaal in het water dreef.

"Ik wil echt naar huis", zei ik weer tegen mijn vriend. Maar natuurlijk breek je je vakantie met kinderen niet op, omdat je je maar niet over het dessin van de gordijnen en een gebruikte pleister in het golfslagbad heen kunt zetten.

Chocola uit de kraan

Was ik nou maar niet zwanger, dan had ik mijn verdriet nog weg kunnen drinken, dacht ik in stilte. Maar toen ik samen met mijn broer, die een dagje bij ons langskwam, in alle vroegte toekeek hoe een ruziënd gezin op een knalgele waterfiets in de sloot achter ons huisje voorbijkwam, wist ik dat het altijd nog erger kon. Je zou maar op zo'n waterfiets moeten zitten…

Op een paar kilometer van het vakantiepark en ons horrorhuisje (inmiddels waren we er namelijk allemaal van overtuigd dat iemand er met grof geweld het leven had gelaten) bevond zich een ijssalon met een kraan waar vloeibare chocola uitkwam. Die kraan heeft de vakantie gered. Iedere avond gingen we er even naar toe. Er wordt nog steeds regelmatig door de kinderen over gepraat. "Weet je nog, die ene vakantie in dat afschuwelijke huisje? Waar chocola uit de kraan kwam?"

Ik ben blij dat ze er nog iets positiefs aan over hebben gehouden – een traumatische stressstoornis had ook zomaar tot de opties kunnen behoren.

Slecht voor je relatie

Het was mijn laatste keer in een vakantiepark. Ik doe het niet meer – of ik moet er echt van overtuigd zijn dat het goed is. Ik had nooit verwacht dat er in Nederland voor ruim €800 zulke ellende verkocht werd. Het was creperen; had ik hier ons fantastische huis met alle bijbehorende luxe voor verlaten?

En hoewel wij het die ene keer wel heel slecht hebben getroffen, weet ik dat er de komende maanden weer miljoenen Nederlanders hun luxe omruilen voor een krakkemikkige hut, een veel te krappe caravan, een snikhete tent of een anderszins minder verblijf dan thuis. Dat doet relaties écht niet altijd goed, zo werd gisteravond nog eens aangehaald in RTL Summer Night.

Spijt

Een verandering van omgeving, ritme en gewoontes zorgt voor onrust en irritatie en niet zelden heeft het de grootste ruzies of zelfs een scheiding tot gevolg; in zulke gezinnen liep het al niet lekker en de ellendige vakantie doet de emmer overlopen.

Ik heb nog altijd spijt dat ik die bewuste vakantie niet met mijn vuist op tafel heb geslagen en ben omgedraaid. Als je bij de bakker een beschimmeld brood meekrijgt, eis je ook je geld terug. Het was vast even huilen geweest op de terugweg, maar voor die €800 euro hadden we tal van andere leuke dingen kunnen doen en dan 's avonds weer in ons eigen bed kunnen slapen, in een huis waar niemand in de gang vermoord is.

Gelukkig heeft onze relatie het overleefd. En om er maar een tenenkrommend cliché in te gooien: We zijn er sterker uitgekomen…

VROUW Jubileumconcert

Kom je ook naar het waanzinnige VROUW Jubileumconcert op 30 oktober a.s.? Bestel snel je tickets en zing samen met vriendinnen lekker mee met Jan Smit, Ruth Jacott, Tino Martin, Mike Peterson en Edsilia Rombley.