Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Instagram Lichelle Fisser
Verhalen achter het nieuws

Door het oog van de naald...
Lichelle verloor in India haar arm

journaliste

Eline Doldersum

L

Lichelle Fisser (24) vertrok een klein jaar geleden naar India voor haar studie. Daar raakt ze betrokken bij een busongeluk en verliest ze haar arm. 'Het belangrijkste is dat ik nog leef!'

Samen met twee studievriendinnen zou Lichelle het weekend doorbrengen in de Indiase kustplaats Goa. Alleen komen ze daar nooit aan. Halverwege de reis vliegt de toeristenbus, door een klapband, over de kop. Lichelle raakt bekneld en verliest haar linkerarm. "In eerste instantie had ik niet eens in de gaten dat ik gewond was. Ik had ook totaal geen pijn. Totdat ik mezelf overeind probeerde te hijsen uit mijn stoel en zag dat ik geen arm meer had."

Ambulance

Lichelle raakt in paniek. "Het was zo hevig aan het bloeden. Ik dacht echt dat ik het niet zou overleven. Ik was al zoveel bloed verloren. Was helemaal aan shaken. Gelukkig wisten mijn vriendinnen, die ongedeerd waren, mij redelijk gerust te stellen. Ze hebben mij meteen uit de bus gehaald. Samen met een andere vrouw, die ook haar arm was verloren, werd ik in een ambulance overgebracht naar het ziekenhuis. Althans, dat was de bedoeling."

"India is geen welvarend land en de gezondheidszorg loopt enorm achter op Nederland. In de eerste twee klinieken konden ze ons niet behandelen. Er was geen arts die opgeleid was voor dit soort ingrepen. We hebben ruim 3,5 uur rondgereden voordat we een ziekenhuis vonden waar we wél behandeld konden worden. Dat was heel heftig. Het is dat een van mijn vriendinnen mij erdoorheen heeft gepraat, anders weet ik niet of ik het wel overleefd had."

Instagram Lichelle Fisser

Helemaal alleen

In het ziekenhuis neemt Lichelle meteen contact op met haar ouders. "Ik zat er helemaal doorheen. Ik had net gehoord dat ze mijn arm niet meer konden repareren en er was niemand met wie ik het kon delen. Ik heb me nog nooit zó eenzaam gevoeld. Mijn ouders hebben meteen het eerste vliegtuig naar India gepakt en ook mijn vriend uit Nepal heeft alles uit zijn handen laten vallen om naar mij toe te kunnen komen. Dat was heel fijn."

"Hij heeft mij echt enorm gesteund. Zelf kon ik het de eerste dag helemaal niet aan. Vond het zo erg dat ik geen arm meer had. Uiteindelijk was het mijn vriend die zei: 'Lichelle, fuck die arm. Je leeft nog!' Hij had allemaal gelijk. Natuurlijk was het vervelend dat ik geen arm meer had, maar het had ook zo anders kunnen aflopen. Júist omdat ik de dood in de ogen had gekeken, was het ineens allemaal veel minder erg. Ik was er nog!"

Instagram Lichelle Fisser

Positief

"Sindsdien zie ik het leven ook veel positiever in. Eerst dacht ik dat ik níets meer zelfstandig zou kunnen. Dat ik voor altijd afhankelijk zou zijn van mijn ouders. Tijdens mijn revalidatie kwam ik echter al snel tot de ontdekking dat ik alles nog prima zelf kan. Van het strikken van mijn eigen veters, het maken van een paardenstaart tot het maken van mooie reizen. Dát was voor mij wel een enorme angst, dat ik dat niet meer zou kunnen."

Om de proef op de som te nemen, vertrok Lichelle een half jaar na haar ongeluk met een vriendin naar Sri Lanka. "Natuurlijk was het spannend en ook mijn moeder stond niet te springen dat ik alweer zou vertrekken, maar toch heb ik er geen seconde spijt van gehad. Die reis was voor mij de bevestiging dat ik nog steeds alles kan doen waar ik van droom. Dat ik kan reizen, wandelen, zwemmen. Dat was voor mij heel belangrijk."

Instagram Lichelle Fisser

Toekomst

"Natuurlijk is het ook weleens lastig dat ik geen arm meer heb. Als ik een T-shirt of een jurkje wil dragen bijvoorbeeld. Dan gaan mensen toch kijken of vragen wat er met je arm is gebeurd. Dat is soms wel vervelend, maar écht last heb ik er niet van. Ik sta er juist heel positief in en probeer mensen via mijn Instagramaccount te inspireren om - ondanks een amputatie - te genieten van het leven. Ik ben elke dag weer zó blij dat ik er nog van kan én mag genieten."

"Ik zie de toekomst dan ook heel positief tegemoet. Ik ga nu een master doen in Nederland, maar over een tijd ga ik zeker terug naar India. Ik doe Zuid- en Zuidoost-Aziëstudies en voel me daar helemaal thuis. Het is zo'n fijne plek om te wonen. Dat het ongeluk is gebeurd, blijft vervelend, maar weerhoudt mij er niet van om terug te keren naar India. Juist omdat ik door het oog van de naald ben gekropen, is het mijn levensmotto om alles uit het leven te halen wat erin zit. Het leven te vieren!"

JIJ OP VROUW.NL

Heb je ook een verhaal dat je met ons wil delen?

Laat dan hier je gegevens achter!