Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Vrouw met een traan
Foto: Hollandse Hoogte
Verhalen achter het nieuws

Carola heeft spijt van haar kinderen:
Ik voel me geremd

journaliste

Hester Zitvast

D

De Israëlische sociologe Orna Donath schreef in 2017 een boek over vrouwen die liever geen kind(eren) hadden gekregen en dat kwam haar op heftige reacties te staan. Het is duidelijk geen onderwerp waarover vrouwen makkelijk praten al komt het vaker voor dan je denkt. Carola* (47) is zo'n moeder. Ze heeft twee kinderen, Nienke* (14) en Thomas* (13) maar zou haar leven heel anders hebben ingericht als ze het opnieuw kon doen; zonder kinderen namelijk.

"Ik heb spijt. Dat is niet iets waarover je, onder het genot van een kop koffie of een wijntje, even gezellig een gesprekje opent; mensen worden meteen boos. Ook lees ik er weleens heel heftige reacties over op social media. Ik zeg toch niet dat ik niet van ze houd?

Zwangerschapstest

Overgehaald door mijn man stopte ik met de pil en binnen twee maanden was ik zwanger. Ik kon alleen maar huilen toen ik de zwangerschapstest vasthield. Niet van vreugde, maar uit paniek. Nu zou het echt gaan gebeuren… Mijn zwangerschap vond ik vreselijk; ik was doodmoe en voortdurend misselijk. Ik draaide op halve kracht in mijn bedrijf en kreeg daardoor constant het gevoel dat ik achter de feiten aanholde.

Ook de bevalling was niet helemaal 'mijn ding'. Er leek geen einde aan de weeën te komen en uiteindelijk werd besloten Nienke met een keizersnede te halen. Gelukkig was ik op slag verliefd toen ik haar in mijn armen kreeg. Een dochter; wat was ze mooi! Ik vond het heel geruststellend dat ik meteen zoveel liefde voor haar voelde. Daarover had ik me toch wel zorgen gemaakt.

Abortus

Het eerste jaar was zwaar. Nienke was een huilbaby en terwijl we nog midden in de slapeloze nachten zaten, bleek ik ongepland zwanger. Ik had het bij één kindje willen houden, maar blijkbaar had de pil niet voldoende z'n werk gedaan.

Een abortus is geen seconde in mij opgekomen, maar ik had al wel heel sterk het gevoel dat een gezin met twee kinderen mij niet veel gelukkiger zou maken. Ik durfde die gedachte met niemand te delen; iedereen feliciteerde mij uitgelaten toen ik het nieuws vertelde dus drukte ik mijn gevoel weg.

Autisme

De zorg kwam grotendeels op mij neer, ondanks mijn fulltime baan. Mijn man was dan wel degene die op een gezin had aangedrongen, toen de kinderen er eenmaal waren, ging hij alleen maar meer werken. Ik heb noodgedwongen een stap terug moeten doen uit mijn bedrijf om er voor de kinderen te zijn.

En dan vooral voor Thomas*, die een vorm van autisme bleek te hebben. De spanningen in ons gezin liepen op, en vijf jaar na de geboorte van Nienke, lag ik in scheiding. Mijn ex vond een nieuwe vriendin, bekommerde zich nog amper om de kinderen en ik stond er vrijwel helemaal alleen voor.

Plannen in de koelkast

De kinderen zijn geweldig. Nienke is een prachtig meisje met een superlief karakter en Thomas heeft dan misschien wel een kleine handleiding maar is heel getalenteerd en zo bijzonder. Ik zou ze voor geen goud willen missen en houd zielsveel van allebei.

Toch zou ik niet meer aan kinderen begonnen zijn als ik het over had kunnen doen. Ik voel me geremd door hen. Zo had ik grote plannen met mijn bedrijf, die ik allemaal in de koelkast heb moeten zetten.

Opvang

Ik had de kinderen ook wel vijf dagen in de week naar een kinderdagverblijf of naschoolse opvang kunnen brengen, maar dat vind ik niet eerlijk; ze hebben recht op een moeder. Ik vind het al erg genoeg dat hun vader nauwelijks nog naar ze omkijkt.

Je moet gewoon dag en nacht klaar staan voor je kinderen, ook als je aan het werk bent. Want er kan zomaar een telefoontje komen dat er een kind ziek is en je bent ook altijd bezorgd om ze.

Weekendje weg

Ik mis het onbezorgde leven wat ik had; zomaar beslissen om een avond te gaan stappen, of een weekendje weg boeken. Ik kan dat niet meer. Ik reisde altijd heel graag, maar door Thomas' autisme is het niet verstandig heel vaak of ver van huis te gaan.

En ik mis mijn werk ook. Ik werk nu drie dagen op de zaak en twee dagen thuis. Ik wil wel de volle honderd procent geven, maar dat lukt gewoon niet. Nu ze wat ouder zijn, wordt het wel makkelijker, merk ik.

Taboe

Ik krijg weer wat meer vrijheid, maar tegelijkertijd komen er allemaal puberperikelen op mijn bord. Het ouderschap is gewoon een heel zware kluif, helemaal als je het in je eentje moet doen en nog eens werkt ook.

Erover klagen is taboe, merk ik. 'Er zijn zoveel mensen die geen kinderen kunnen krijgen, je moet je handjes dichtknijpen dat jij ze wel hebt', wordt dan geroepen. Ik snap dat ook wel. En ik ben ook heel dankbaar maar ik vind dat we best eens wat meer ruimte kunnen geven aan het gevoel dat volgens mij meer mensen hebben.

Spijt

Dat het leven met kinderen tóch niet is wat ze verwacht hadden. Dat ze het heel zwaar vinden. Of dat ze er misschien zelfs wel spijt van hebben. Dat zegt namelijk niets over je kwaliteit als ouder. Ik weet namelijk zeker dat ik, ondanks dat ik het anders had gedaan als ik het kon overdoen, een heel goede en liefdevolle moeder ben."

*Vanwege het delicate onderwerp zijn de namen in dit artikel gefingeerd.

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een verhaal dat je wil vertellen?

Dan kan dat hier!

Dit verhaal stond eerder in juli 2017 op VROUW.nl.