Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Max
Verhalen achter het nieuws

Moeder verdronken Max (4):
Zeg nooit dat het jou niet zal gebeuren

journaliste

Daphne van Rossum

D

De reacties onder het bericht van het Braziliaanse meisje Kauane dat onlangs verdronk in de Amsterdamse Sloterplas... Linda Halberstadt (54) wordt er naar van. Haar zoon Max verdronk toen hij 4 jaar was en ze kan zich goed voorstellen hoe de ouders van het meisje zich voelen. "Verplaats je eens in de ander. Dit is het ergste wat een ouder kan overkomen. Dus zeg niet dat het jou nooit zal gebeuren, omdat jij altijd wel goed je kind(eren) in de gaten houdt."

Direct na het ongeval werd social media overspoeld met verwijten richting de ouders van de Braziliaanse kleuter. Social media-gebruikers vragen zich af hoe dit kan gebeuren, waarom de ouders niet beter hebben opgelet en beweren ook nog eens stellig dat het hen nóóit zou overkomen.

Berichtjes

Het raakt ook Linda diep: "De lelijke reacties onder het artikel. Harde oordelen en veroordelingen. Het is zo gemakkelijk om te zeggen dat jij je kinderen altijd in het zicht hebt. Dat het jou nooit zal gebeuren. Maar dat bestaat niet. Je kunt je kinderen niet 24 uur per dag in het zicht hebben." 

"Of je hebt de één in zicht en ziet niet wat de andere doet. Misschien ben je even afgeleid door je telefoon, door een berichtje. Al die goede moeders die dat schrijven... Zijn die nooit afgeleid? In gesprek? Hebben die geen telefoon? Kijken die daar nooit op als er berichtjes binnenkomen?"

Geconfronteerd met reacties

"Het is verdrietig genoeg als je je kind verliest, als een ongeval zoals dit niet goed afloopt. Het raakt me nog steeds als ik zoiets hoor of lees. Elke zomer is het weer raak. Ik kan me heel goed inleven in de ouders die dit is overkomen. Als alles achter de rug is ga je toch op internet kijken en lees je dit soort reacties."

"Water heeft op kindjes nou eenmaal een grote aantrekkingskracht. Nadat het was gebeurd met dat Braziliaanse meisje ben ik het nieuws op de voet gaan volgen. Toen ze gereanimeerd werd was er nog hoop, maar van binnen weet je ook dat het heel erg mis kan zijn." 

Een goede reden

"Toen ik het telefoontje kreeg dat Max was verdronken en  gereanimeerd werd was ik met een vriendin onderweg. We zijn naar het ziekenhuis in Ugchelen gereden met 120 kilometer per uur." 

"Seinen met groot licht om erdoor te kunnen. Dan stuit je al op mensen die geïrriteerd reageren, maar je wil bij het ziekenhuis komen voor het te laat is. Die mensen weten niet waarom je haast hebt, maar je zal daar dan wel een goede reden voor hebben, toch? Ook daar hebben mensen een oordeel over."

Social media

"Dat vind ik ook van social media. Er wordt steeds harder geoordeeld. Mensen lezen iets en gelijk komt er stoom uit hun oren en zetten ze een bericht online. Denk daar even over na, voor je het doet, voor je iets plaatst." 

"Die ouders zitten er echt niet op te wachten, op dat soort commentaar. Die gaan zoeken naar lieve steunbetuigingen en dan lezen ze beschuldigingen. Weet jij veel hoe het is gegaan?"

De badmeester

"Ook wat er bij ons is gebeurd, had iedereen kunnen overkomen. Mijn ex-man Gerrit was met Max naar een klein subtropisch zwembad bij ons in de buurt gegaan, een zwembad waar we vaker kwamen."

"Het was maandagmiddag en ontzettend rustig, er was bijna niemand. Ook de badmeester was niet bij het bad toen Max alvast vooruitliep terwijl Gerrit z’n spullen in het kluisje legde. 'Papa, vergeet je de bandjes niet?' riep hij nog."

Het bubbelbad

"Max wist hoe belangrijk het was om met zwembandjes het water in te gaan. Een paar seconden later liep Gerrit achter hem aan, maar hij zag hem niet. Dat was vreemd; het zwembad is klein en overzichtelijk, je ziet alles meteen."

"Toen sloeg de paniek toe. Inmiddels was de badmeester er ook en samen hebben ze gezocht. Uiteindelijk vonden ze hem, drijvend in het bubbelbad. Hoe het precies is gebeurd, zullen we wel nooit weten."

Begrafenis

"Het is een ongeluk geweest. Bij de begrafenis zei de aalmoezenier dat het geen wonder is dat het ons is overkomen maar dat het een wonder is dat het niet veel meer mensen overkomt. Je hebt eerder geluk als het jou níet gebeurt."

"Het leven kreeg langzaam weer kleur. Ik heb daarna nog twee kinderen gekregen: zoon Sam van nu 18 en dochter Saar van nu 15. Toch is er een stuk uit mijn hart. Dat blijft. Wat kapot is, daar komt een korst op, maar als ik zo’n bericht dan weer lees, met zulke reacties dan gaat er een mes onder de korst en ligt de wond opnieuw open."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een heftig verhaal? En wil je dat vertellen?

Dan kan dat hier..