Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Lieve vrouwen, stop met zaniken over je lijf.
Verhalen achter het nieuws

Carice van Houten onzeker over lichaam:
Wat doen we onszelf aan?

journaliste

Hester Zitvast

C

Carice van Houten voelt zich 'minder zeker over haar lichaam', zo meldt De Telegraaf. Ze worstelt met haar eigen ijdelheid nu ze veertig is én net een kind heeft gebaard, meldt het bericht. Wow. En herkenbaar. Je lijf levert een topprestatie, geeft je een kind en dan word je onzeker. Wat is dat toch met ons vrouwen?

Knetterjaloers

We hebben het er maar wat graag over, want gedeelde smart is halve smart. Dus klagen we 'gezellig' met vriendinnen over vetrollen, striae, putjes, rimpels en al het andere dat ons wijst op de aftakeling. We verafschuwen fitgirls die hun strakke lijven schaamteloos op Instagram flashen, maar in werkelijkheid hebben we niets liever dan ook zo'n lijf. Wel zonder er iets voor te laten natuurlijk, want dat gedoe in zo'n sportschool of het volgen van een megastreng dieet; dáár hebben we geen tijd voor of zin in.

Hysterisch ideaalbeeld

Wat is dat toch met ons en dat hysterische ideaalbeeld? Waarom kijken we nog naar modellen of achttienjarige meisjes? Waarom kunnen we niet gewoon tevreden zijn? Moet je écht onzeker zijn over het feit dat je inderdaad ietwat lijkt op een rollade als je dubbelgevouwen op je strandlaken zit? Want maakt dat je een minder leuk of goed mens? Of een mindere vrouw? Doet het iets af aan je karakter, dat je ergens striae of cellulitis hebt?

Lijfelijke herinneringen

Je lijf verandert nou eenmaal als je kinderen hebt gekregen. Natuurlijk zijn er vrouwen die zichzelf 24/7 in shape trekken met sporten en gezond eten. Deze groep ziet er ook ná drie kinderen nog steeds uit alsof ze achttien en mega-fit zijn. Of vrouwen die een week na hun bevalling weer moeiteloos in maatje 36 glijden. Maar dat is wel een absolute minderheid. Het gros van de kersverse moeders echter, houdt wat lijfelijke herinneringen over aan die tijd dat ze in negen maanden tien, twintig of soms wel dertig kilo aankwamen. Maar wat boeit het: je hebt een kind gebaard!

Topprestatie

Ik lees zo'n bericht als dat van Carice en het maakt me een beetje verdrietig. Zo'n prachtige vrouw, met een kindje – hoeveel mooier gaat het worden? Maar dan dus toch onzeker zijn over je veranderde lijf. Nou kan ik lastig een oordeel vellen over iemands onzekerheid, dat is immers zo persoonlijk. Maar ik vind het wel heel treurig te lezen dat het schoonheidsideaal dat je jezelf oplegt, blijkbaar dit met je doet. Je zou juist trots moeten zijn. Je lichaam heeft een topprestatie geleverd en dat laat – logisch – z'n sporen na.

Zaniken in groepsverband

Maar ook als je die topprestatie (nog) niet geleverd hebt, vind ik het triest dat iets als een vetrol of een blubberbuik je zo bezig houdt. Dat doe je jezelf namelijk aan. Door steeds tegen jezelf te zeggen dat je het niet mooi vindt of door met je vriendinnen in groepsverband te zaniken over je gebreken, houd je dat gevoel en die gedachte in stand. Kap er nou eens mee. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan, toch?

Perfecte plaatje

Ik weet er alles van. Ik kan Carice wel als treurig bestempelen, maar ik ben zelf geen haar beter. Ik heb vorig jaar bijvoorbeeld nog de bikini afgezworen en het badpak omarmd, met één reden: zo ziet niemand tenminste aan mijn buik dat ik drie kinderen heb gekregen. Maar ja: diezelfde kinderen zitten, liggen of zwemmen vervolgens naast me. Dus iedereen trekt de conclusie dat ik kennelijk drie kinderen heb gebaard tóch wel. Het is die stomme onzekerheid die in de weg zit, het willen voldoen aan dat perfecte plaatje. Maar waarom?

Tevreden

Oh, konden we met z'n allen maar een knop omzetten en die platte buik – die je als vrouw zelden van nature hebt gekregen – van dat voetstuk halen. Het ís niet het allermooiste dat er is, dat maken wij ervan. We zouden beter moeten weten en niet zoveel waarde hechten aan iets wat zo ontzettend nietszeggend en onbelangrijk is. Konden we maar wat meer tevreden zijn. Misschien moeten we elkaar een beetje helpen door niet zo negatief over onszelf te praten. Te stoppen met zaniken. Zou dat een plan zijn? En Carice, wil jij misschien het voortouw nemen?