Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Marilyn met haar eerste man
Verhalen achter het nieuws

'Mijn man werd
voor mijn ogen doodgestoken'

journaliste

Eline Doldersum

W

Wat begint als een gezellige avond, eindigt in een nachtmerrie voor Marilyn Schouten (59) als haar man plotseling voor haar ogen wordt doodgestoken. “Had ik maar iets voor hem gedaan.”

“Het was een warme zomeravond in augustus. We waren op pad met ons 3-jarige zoontje en wilden nog een frietje halen voordat we naar huis zouden gaan. Om de tijd te doden gooide ons zoontje wat kwartjes in de speelautomaat. Daar ging het al snel helemaal mis. Er ontstond een woordenwisseling tussen mijn partner en een wildvreemde man, die vond dat hij recht had om te spelen. Hij was enorm opgefokt. Uit het niets gaf hij mijn man een klap waarbij hij het been van mijn zoontje raakte. Wat er daarna gebeurde, zal ik nooit meer vergeten…”

 

De man haalt een mes tevoorschijn en steekt 18 keer in op Marilyns man. Zij ziet het voor haar ogen gebeuren. “Ik had het gevoel alsof het allemaal niet echt was, alsof het een film was waar maar geen einde aan kwam. Ondanks de shock heb ik wel meteen mijn zoontje weggetrokken. Hij mocht dit niet zien gebeuren. Ingrijpen kon ik op dat moment niet. Ik stond aan de grond genageld, net als alle andere mensen in de snackbar. Dat heb ik mezelf heel lang kwalijk genomen, want wat als ik wel iets had gedaan... Had hij dan nog geleefd?”

Uit het leven gerukt

Met haar zoontje op haar arm, vlucht Marilyn de snackbar uit. "Ik was compleet in paniek. Helemaal toen ik zag dat mijn broek doorweekt was. Mijn man en ik hadden nét ontdekt dat ik zes weken in verwachting was. Ik was zo bang dat ik ons tweede kindje verloren was. Al snel bleek dat ik uit angst alles had laten lopen. Ik had geen idee wat ik moest doen. Verward ben ik naar mijn schoonouders gereden om hulp te halen, maar wat er daarna precies is gebeurd, weet ik niet meer. Het enige wat ik mij herinner, is de sirene van de ambulance.”

In het ziekenhuis blijkt al snel dat de man van Marilyn de talloze messteken niet heeft overleefd. “Wat er dan door je heengaat, is niet te beschrijven. Ze konden mij, vanwege mijn zwangerschap, geen rustgevende medicatie geven. Ik heb de rest van de avond alleen maar heen en weer gelopen in de gang van het ziekenhuis. Ik kon het gewoon niet geloven. Hoe kon dit in hemelsnaam gebeuren? Mijn lieve man, de vader van mijn kind: zomaar ineens uit het leven gerukt door een wildvreemde. En waarom? Door onenigheid over een speelautomaat!”

De twee kinderen van Marilyn

Wanhopig

Marilyn heeft na de dood van haar man geen idee hoe ze verder moet met haar leven. “Ik was kapot van verdriet, wilde het liefst de hele dag in m’n bed blijven liggen. Er zijn weken geweest dat ik geen douche heb gezien en de deur niet uitkwam, weken waarin ik alleen opstond om mijn zoontje te verzorgen. Ik kón gewoon niet meer en wist me totaal geen raad met mijn verdriet. Om de pijn te verdoven, zocht ik mijn heil in drank en drugs. Dat ging van kwaad tot erger. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg, dat ik mijn kinderen meenam naar de coffeeshop."

Drie jaar lang brengt Marilyn door in deze duistere wereld. “Mijn kinderen hadden mij harder nodig dan ooit ,maar toch kon ik ze op dat moment niet geven wat ze nodig hadden. Ik was alleen maar met mezelf bezig. Daar heb ik mij als moeder heel lang schuldig over gevoeld. Welke moeder doet nou zoiets? Ze waren niet alleen hun vader, maar ook hun moeder kwijt. Ik weet dat ik mijn kinderen enorm tekort heb gedaan. Dat heb ik natuurlijk nooit bewust gedaan, maar op dat moment was ik zo bezig met mijn eigen verdriet, dat ik geen andere uitweg zag.”

Marilyn met haar nieuwe liefde Wim

Nieuwe liefde

Pas na drie jaar weet Marilyn te ontsnappen. “Door verschillende vrienden, die mij zagen afdwalen, werd ik in contact gebracht met het katholieke geloof. In eerste instantie moest ik er niets van weten, omdat ik totaal niet gelovig ben opgevoed. Toch vond ik na een aantal kerkbezoeken ineens zoveel rust. Rust om alles te laten bezinken en echt verdrietig te zijn over de dood van mijn man. Het geloof is uiteindelijk mijn redding geweest. Heel langzaam krabbelde ik op. Ik kon weer genieten van het leven en van mijn twee prachtige kinderen.”

Via de geloofsgemeenschap ontmoet Marilyn, 5 jaar na de dood van haar man, een nieuwe partner. “Ik had nooit gedacht dat ik ooit weer gelukkig zou kunnen zijn, maar met Wim ging alles vanzelf. Alsof het zo heeft moeten zijn. Het is een ontzettend lieve man die begrip heeft voor de situatie. We hebben samen nog een zoon gekregen, maar hij heeft mijn eerste twee kinderen in zijn armen gesloten alsof het zijn eigen kinderen zijn. Daar ben ik zo dankbaar voor. Omdat mijn kinderen nog heel jong waren toen hun biologische vader overleed, is Wim voor hen ook echt een vader.”

Geweldige vader

Inmiddels is Marilyn alweer 25 jaar getrouwd met Wim, maar vergeten zal ze haar eerste liefde nooit. “We praten nog vaak over hem, hebben warm contact met zijn familie en hij is en blijft natuurlijk de vader van mijn twee kinderen. Mijn dochter heeft haar vader helaas nooit gekend, maar mijn zoon mist hem nog steeds. Ik heb altijd geprobeerd om hem in leven te houden, om mijn kinderen te vertellen wie hij was, als man en als vader. Hij was een geweldige vader en onze kinderen waren zijn grootste trots."

Heb jij ook een bijzonder levensverhaal en wil je dat vertellen? Deel het met VROUW.

Jij op VROUW