Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Enig kind en moe van vooroordelen:
‘Nee, ik ben niet verwend’

Marjolein Geels

V

Vorige week plaatsten wij het verhaal van Charlotte Evans- Meijer over enig kind zijn. Zij stoort zich aan de vraag wanneer hun zoontje Ifan een broertje of zusje krijgt. VROUW sprak drie vrouwen die allemaal enig kind zijn, want hoe ervaren enig kinderen het eigenlijk zelf?

Yvonne (22) heeft het nooit als probleem ervaren dat ze geen broers of zussen heeft. Sterker nog: ze vindt het eigenlijk wel prima. “Dat ik enig kind ben, heb ik nooit als saai ervaren. Ik vermaakte me altijd met vriendjes en vriendinnetjes,” zegt Yvonne.

Broertje

“Toen ik een jaar of vijf was, werd mijn buurmeisje grote zus van haar pasgeboren broertje. Ik dacht toen dat iedereen een broertje kreeg, dus riep ik dat ik dat ook wilde.”

Neefjes en nichtjes van haar eigen leeftijd heeft Yvonne ook nooit gehad: “Mijn moeder is aan haar kant de enige die een kind heeft gekregen. Aan mijn vaders kant heb ik wel neven en nichten, maar die zijn de veertig al gepasseerd en daar heb ik geen contact mee.”

Extra zakcentje

“Wat ik altijd irritant heb gevonden, is dat mensen denken dat ik een verwend kind ben. Niet om hoe ik doe, maar puur omdat ik enig kind ben. Toen ik in de pubertijd zat, zocht ik gewoon een baan om een extra zakcentje te verdienen. Ik heb nooit geld toegestopt gekregen van mijn ouders om leuke dingen te kunnen doen.”

Hoeveel kinderen Yvonne zelf wil? “Daar heb ik eigenlijk nog nooit over nagedacht. Ik denk een of twee, maar dat heb je natuurlijk nooit helemaal zelf voor het zeggen.”

Yvonne | Eigen foto

Moetje

Voor Carla (48) ligt dat toch anders, zij heeft er namelijk wel moeite mee dat ze enig kind is. Het huwelijk van haar ouders was een moetje, ze waren toen net de 20 jaar gepasseerd. Na een jaar strandde het huwelijk en trok Carla's moeder met haar dochter in bij haar grootouders. “Ik denk dat ik in die tijd veel steun had gehad aan een broer of zus.”

“Ik ben mijn hele leven wijsgemaakt dat mijn vader mij niet wilde. Toen ik 28 jaar was, kreeg ik een serieuze relatie en merkte ik dat ik, naast een broer of zus, ook mijn vader miste. Ik besloot naar hem op zoek te gaan.”

Halfbroer

En die zoektocht was een succes. Ze vond haar vader en ook hij stond open voor contact. “Mijn vader bleek hertrouwd te zijn en nog een zoon te hebben gekregen. Had ik opeens toch nog een halfbroer!”

Toch was het moeilijk voor Carla om met haar halfbroer een band op te bouwen. “Hij is negen jaar jonger dan ik. Toen ik hem leerde kennen, was het voor ons eigenlijk te laat om een echte broer-zus band op te bouwen. We spreken elkaar wel, maar we leven beiden zo’n ander leven, dat het niet echt wil vlotten.”

Vier kinderen

Dat Carla als enig kind is opgegroeid, heeft haar aan het denken gezet. “Ik wilde niet dat mijn kinderen zich net zo eenzaam zouden voelen als ik,” zegt Carla. “Ik heb nu samen met mijn man een prachtig gezin met vier kinderen. Het is natuurlijk niet altijd koek en ei bij ons thuis, want onze kinderen hebben ook wel eens mot met elkaar. Ze roepen dan dat ze hadden gewild dat ze ook enig kind waren, maar gelukkig vinden ze elkaar altijd weer.”

Carla | Eigen foto

Pijnlijke momenten

Ook Sylvia (48) groeide op als enig kind. Haar ouders hadden helaas niet de keuze om een tweede kindje te krijgen. Voor haar is een broer of zus altijd een gemis geweest. “Ik ben opgegroeid in Maastricht en daar is familie heel belangrijk. Het waren pijnlijke momenten als ik er als kind bij stilstond dat ik geen broertjes of zusjes had. Iedereen om mij heen had dit wel.”

Gastvrij en loyaal

Desalniettemin heeft Sylvia wel een heel goede band met haar ouders. “Mijn ouders waren er altijd voor mij. We deden vaak leuke dingen met zijn drieën. Als ik terugkijk op mijn jeugd was ik altijd een royaal en gastvrij kind. Dat komt denk ik omdat ik nooit hoefde te delen met broers en zussen.”

“Ik had altijd genoeg vriendjes en vriendinnetjes om mij heen waarmee ik kon spelen, maar ik ben er van overtuigd dat je, vooral als je ouder wordt, veel hebt aan broers en zussen.”

Aandacht verdelen

Zelf heeft Sylvia nu drie kinderen. “Nu ik moeder ben, merk ik pas hoe moeilijk het is om ze allemaal evenveel aandacht te geven. Mijn kinderen moeten soms vechten voor aandacht, dat heb ik nooit hoeven doen als enig kind."

Sylvia | Eigen foto

Heb jij een bijzonder (levens)verhaal dat je wilt delen? Stuur het naar VROUW.

Jij op VROUW.nl