Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Geertje sprak niet over haar miskramen
'Daar heb ik spijt van'

journaliste

Hester Zitvast

G

Geertje Boekhouder (32), schreef naar aanleiding van een item over miskramen bij Editie NL gisteren op lifesabout.nl een blog over haar eigen stille verdriet. "Ik hield mijn miskramen voor mezelf en sprak er alleen met mijn partner over. Dat zou ik nu anders doen. We moeten van het taboe op dit onderwerp af, want het leidt nergens toe."

Aansteller

"In 2010 raakte ik voor de eerste keer zwanger. Mijn partner Giorgio (39) en ik waren heel blij, ik begon direct met fantaseren over onze toekomst met kind, ik kocht vitamines en maakte en afspraak bij de verloskundige. Ons geluk duurde anderhalve week, toen verloor ik steeds meer bloed en bevestigde de huisarts dat de zwangerschap was afgebroken. 'Je weet in elk geval dat je zwanger kunt worden', zei hij nog. Dat was vast goed bedoeld, maar het deed niet af aan mijn verdriet. Het leek wel alsof hij er niet goed mee om wist te gaan. Ik was in shock en verbouwereerd door wat er gebeurd was. Ik voelde me ergens ook een aansteller. Ik was 'pas' zes weken zwanger!"

Gereserveerd

"Ik vond van mezelf dat het verdriet er niet mocht zijn, ik schaamde me er ook voor. Het kon veel erger, toch? Er zijn vrouwen die met 12, 13, 14 weken een miskraam krijgen. Dat zag ik als veel heftiger. Ik sprak er met niemand over, alleen met Giorgio. Ik voelde een drempel, was bang voor reacties, bovendien wist niemand dat we bezig waren met zwanger worden. We zouden het wel vertellen als het gelukt was. Een klein jaar later was ik opnieuw zwanger. Dat is geheel volgens de gemiddelden, las ik, maar als je het zo graag wilt duurt het heel lang. Ik durfde dit keer niet blij te zijn. Hoewel ik wist dat de kans klein was dat het opnieuw mis zou gaan, was ik gereserveerd en Giorgio ook."

Lief en begripvol

"Opnieuw verloor ik met zes weken bloed. Ik werd zo bang en stak mijn kop in het zand. Ik durfde niet naar de huisarts, uit angst dat ik te horen zou krijgen dat ik misschien geen kinderen kon krijgen. Ik wilde dat niet weten. Ook Giorgio blokkeerde de pijn en het verdriet. We hielden het voor onszelf. Om ons heen raakten vriendinnen zwanger en vroegen mensen mij ook of we al bezig waren. Ik lachte dat een beetje weg, maar die vragen steken je natuurlijk wel.

Ik vond het ook steeds moeilijker worden om zwangere vrouwen en baby's in kinderwagens te zien. Ik wilde het ook zo graag. Kort voor ons huwelijk in 2012 was ik opnieuw zwanger. Toen ook dit na zes weken weer eindigde in een miskraam, raakte ik in paniek. Zou het ooit lukken? Ik stortte in en moest het mijn omgeving wel vertellen. Mijn ouders schrokken enorm. 'Waarom heb je het niet gezegd', vroegen ze. Ze waren heel lief en begripvol."

Hoopvol

"Ik wist dat ik dit keer wel echt naar de huisarts moest en liet me doorverwijzen naar een gynaecoloog. Daar bleek al snel uit een bloedtest dat ik door een auto-immuunziekte een verhoogde kans had op trombose. De vruchtjes stierven iedere keer door een slechte doorbloeding en met bloedverdunners zou de kans groot zijn dat het wel zou lukken. Ik was hoopvol. In 2013 raakte ik voor de vierde keer zwanger en meteen begon ik met het injecteren en slikken van bloedverdunnende medicijnen. De zwangerschap verliep goed, maar pas rond de twintigste week durfde ik er voorzichtig van te genieten. De angst zat er inmiddels zo sterk in."

Eigen foto, Geertje, Giorgio en hun dochtertje Sarah

Heel erg ziek

"Ik kreeg trombose in mijn vingers, wat pijnlijk was, mijn bloeddruk werd gevaarlijk hoog tegen het einde en met 37 weken is Sarah met een spoedkeizersnede gehaald omdat haar CTG slechter werd. Ze is geboren terwijl ik onder algehele narcose was, dat moest vanwege de medicijnen. Ik heb haar geboorte gemist, wat ik heel erg vind. En een week later werd ik heel ziek. Ik kreeg trombose in mijn lever en aan de onderrand van mijn hart, kreeg een leverinfarct en hartinfarcten, had een galblaasontsteking en mijn longblaasjes vulden zich met vocht. Ik kwam op de intensive care terecht en moest aan de beademing. Pas een maand na Sarahs geboorte was ik goed genoeg om naar huis te mogen."

PTSS

"Ik was de eerste periode thuis vooral bezig met opknappen. Ik liep met een rollator, terwijl ik zo goed mogelijk voor Sarah probeerde te zorgen. Daarna kwam de klap. Ik kreeg nachtmerries en kon niet aan die eerste tijd na de bevalling denken. Ik werkte in het ziekenhuis waar ik had gelegen en vond het steeds moeilijker om daar te komen. Uiteindelijk stelde een psycholoog een post traumatisch stress syndroom bij mij vast. Met behulp van EMDR-therapie ben ik er bovenop gekomen."

Taboe

"Ik ben inmiddels afgekeurd omdat ik lichamelijk niet hersteld ben. Mijn arts heeft er een heel slecht gevoel bij dat ik nog een keer zwanger zou worden en ik ook. Dat geeft natuurlijk het nodige verdriet: ik heb het idee aan de eettafel met een groot gezin moeten loslaten. Ik heb mijn toekomstbeeld bijgesteld en het krijgt gelukkig steeds meer een plekje. Het gaat heel goed met Sarah die inmiddels ruim drie is. Mijn PTSS heeft het verdriet over de miskramen overschaduwd, maar ik heb wel spijt dat ik er destijds niet opener over geweest ben. Er over zwijgen, het geheim houden; het leidt tot niets. Je komt jezelf uiteindelijk echt wel tegen en op deze manier blijft het een taboe. Ik hoop dat ik door mijn verhaal te doen, vrouwen kan bewegen er over te spreken. Als ik alles opnieuw mocht doen, had ik dat zeker gedaan!"