Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Verhalen achter het nieuws

Stephanie: Mijn ouders stemden
niet in met puberteitsremmers

journaliste

Hester Zitvast

S

Stephanie Postma (24) is geboren als jongen. Uiteraard leest zij ook de berichten over de 11-jarige Shiloh, dochter van Brad Pitt en Angelina Jolie, die hormonen zou krijgen om een jongen te worden. 'Dat zullen nog geen hormonen zijn, maar puberteitsremmers. Zoals deze ouders het doen, hoort het.'

Ik kon het niet plaatsen

De support die Shiloh krijgt, heeft Stephanie helaas moeten missen. "Mijn thuissituatie was niet denderend. Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik dertien was en voor mijn gevoel was er geen plek."

"Ik zal een jaar of zeven zijn geweest toen ik doorkreeg dat ik anders was. Ik speelde vooral met meisjes en vroeg voor mijn verjaardag Barbies. Die kreeg ik overigens niet; ik kreeg een Action Man en werd daar heel boos om. Ik heb als kind ook wel aangegeven dat 'dat ding' er af moest, maar dat ging bij mijn ouders het ene oor in en het andere oor uit. Wat mij mankeerde wist ik niet. Ik kon het niet plaatsen."

Fascinerend

Pas op de middelbare school valt het kwartje. "Ik kwam op m'n twaalfde uit de kast en via wat vrienden in de gayscene terecht. Twee jaar later werd ik op een verjaardag voorgesteld aan een jongen die zich regelmatig als dragqueen verkleedt. Dat vond ik heel erg fascinerend. Hij vroeg of ik een keer met hem mee uitging. Ademloos keek ik toe hoe hij zich opmaakte. Dat wilde ik ook. Ik heb hem gevraagd mij ook een make-over tot vrouw te geven. Twee uur lang is hij met mij bezig geweest en toen ik uiteindelijk in de spiegel keek, viel alles op z'n plek. Dat was het; ik zat in het verkeerde lichaam. Ik was geen jongen!"

Vrouwenkleding kopen

Stephanie is dan pas veertien jaar, heel jong nog. "Weer terug in Leeuwarden, waar ik woon, begon ik vrouwenkleding te kopen. Ik woonde op dat moment bij mijn vader, en die ontdekte wat ik deed. Hij werd woest. Dat ik gay was, kon hij nog wel accepteren, zei hij. Maar ik moest niet zo verwijfd gaan doen. Ik durfde niet te zeggen dat ik liever een meisje wilde zijn. Ik bleef stiekem vrouwenkleding kopen."

"Toen mijn vader bij zijn nieuwe vriendin introk, zei hij tegen mij dat ik het maar moest bekijken. Bij mijn moeder wonen was op dat moment door veel problemen geen optie, dus werd ik overgeleverd aan Jeugdhulp, Jeugdzorg, de crisisopvang en hulp van kennissen. Het was een heftige tijd, maar toch zou ik het zo overdoen. Dit was blijkbaar mijn weg naar geluk."

Zoektocht

Het is Stephanies zus die uiteindelijk de eerste echte stap zet. Als Stephanie haar vertelt dat haar eigen lichaam niet goed aanvoelt, stelt ze voor een switch naar meisje te maken. "Vanaf dat moment ben ik me als vrouw gaan kleden en opmaken. Dat was nog een hele zoektocht. Ik had geen idee hoe je make-up moest dragen. Ik had nog kort haar, dus ik droeg of een pruik of een haarstuk."

"Ik zag eruit als een travestiet, mede door mijn keuze voor bijvoorbeeld tijgerprintjes. Ik moest er echt mijn weg in vinden. Ik zat op dat moment ook nog op school. Mijn vriendinnen waren heel lief, zij accepteerden mij. Maar ik heb ook heel veel ellende over me heen gekregen. Ik had altijd het gevoel dat ik over mijn schouder moest kijken; ik ben wat uitgescholden."

Stephanie, 14 jaar, de dag dat ze voor het eerst als vrouw werd opgemaakt | Eigen foto

Puberteitremmers

Stephanie meldt zich aan bij het genderteam van het VU Amsterdam. "Mijn woonsituatie was op dat moment nog steeds instabiel. Ik had bij de ouders van een vriend gewoond, maar ook door hen werd ik op straat gezet. Na een maand in de daklozenopvang, regelde mijn coach dat ik op kamertraining kon. Eindelijk had ik een plek voor mezelf, in Leeuwarden."

"In die tijd, ik was toen 17,5, kreeg ik ook bericht van het ziekenhuis dat ik kon langskomen voor puberteitsremmers, de medicijnen die het kind van Brad en Angelina dus nu al krijgt. Maar mijn ouders stemden daar niet mee in. Ik vond dat heel erg, maar wist ook wel dat ze alleen maar het onvermijdelijke uitstelden. Ik zou het traject écht in gaan. Hun zoon was allang een dochter."

Hoofdstuk afsluiten

Uiteindelijk gaat het traject in het ziekenhuis toch nog heel snel, want de artsen zien hoe overtuigd Stephanie, ondanks alle tegenwerking, als vrouw leeft.

Als ze 19,5 is, ondergaat ze als afsluiting een geslachtsveranderende operatie. "Ik ben nu 24 en echt super gelukkig. Ik heb mijn eigen stijl gevonden en weet me nu goed te kleden en op te maken. Het enige wat ik nu nog wil, is grotere borsten. Ik heb door de hormonen een heel kleine B-cup, wat niet past bij mijn gevoel en lichaam. Een borstvergroting wordt nog niet vergoed, vanaf volgend jaar waarschijnlijk wel. Als ik ook die operatie heb gehad, kan ik het hoofdstuk sluiten."

Veilige haven

Stephanie wordt kwaad als ze mensen hoort beweren dat kinderen met soortgelijke problemen last hebben van 'een bevlieging'. "Dat voelt als een klap in mijn gezicht. Zo'n kind weet vaak heel goed wat er speelt. Geef het een veilige haven. Die support heb ik zo gemist. Ik voel me echt helemaal vrouw nu. Niemand kijkt nog om als ze mij zien lopen. Het enige waar je iets aan merkt, is mijn stem, die is nog vrij laag."

"Als ik uit ben en een leuke man ontmoet, vertel ik wel vrij snel dat ik geboren ben als jongen. Bij dat echte face to face contact lopen mensen dan niet snel weg. Online, op Tinder bijvoorbeeld, vinden mannen eerder een reden om af te haken. Tja, het is ook niet iets waar je makkelijk mee bij je vrienden aankomt, denk ik. Ik ben momenteel single, maar heb twee relaties van ruim twee jaar achter de rug."

Gaat niet over transgenders

Het gedoe over genderneutraliteit vindt Stephanie overdreven. "Althans, ik vind dat wij transgenders er buiten moeten worden gelaten. Ik vind het juist wel fijn nu eindelijk gewoon naar een damestoilet te kunnen en te worden aangesproken met mevrouw. Maar goed, als het bij het damestoilet druk is, ga ik nog net zo makkelijk naar de heren hoor."

Met haar vader heeft Stephanie geen contact meer, maar met haar moeder wel. "Wij hebben veel gepraat de laatste tijd en ook wel flink tegen elkaar geschreeuwd. Alles is gezegd en het is goed zo. Ik ben blij dat het contact er weer is. Het was een heftig pad dat ik heb gelopen, maar ik ben heel blij met waar ik nu sta."

Jij op VROUW.nl

Is jouw leven ook niet gelopen zoals jouw ouders hadden gehoopt? En wil je daarover vertellen? Of ben je misschien zelf zo'n ouder?

Vertel je verhaal hier!