Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Linda Vriesen met haar man en zoontjes Sven en Melle
Foto: Eigen beeld
Verhalen achter het nieuws

Linda was in totaal 6 jaar bezig met IVF:
Sommigen sloegen dicht

Jolien van de Griendt

L

Linda Vriesen (38) uit Arnhem is in totaal zo’n 6 jaar bezig is geweest met IVF-behandelingen, maar inmiddels moeder van Sven (5) en Melle (2) is: "Pas bij de veertiende terugplaatsing was het raak."

"Ik was 29 toen mijn man Nick en ik begonnen met proberen, maar het wilde maar niet lukken", vertelt Linda. "We hadden allebei het gevoel dat er wat mis was. In het ziekenhuis kwamen we erachter dat de zaadkwaliteit van Nick niet goed genoeg was."

Veertiende terugplaatsing

Al snel bleek dat er eigenlijk maar een optie was: een ICSI-behandeling. Dat is een vorm van IVF waarbij een zaadcel direct in een eicel geprikt wordt. Linda: "Het is zowel medisch als mentaal heel heftig. Ik moest elke keer opnieuw veel hormonen spuiten. En als er dan genoeg eicellen waren gegroeid, moest ik een punctie laten doen."

Voor haar eerste zwangerschap onderging Linda zes puncties. Als de bevruchting lukt en er een embryo is ontstaan, wordt die teruggeplaatst in de baarmoeder. "Dan moet je twee weken wachten tot je een zwangerschapstest kunt doen om te weten of het is gelukt. Dat waren elke keer weer de langste twee weken van mijn leven." Bij Linda en Nick was het pas bij de veertiende terugplaatsing raak.

Begrip

Linda en Nick merkten dat het voor veel mensen moeilijk is om zich voor te stellen hoe zwaar zo’n traject ook mentaal is. "Ik was op een leeftijd waarop vriendinnen wel zwanger werden en zag dat het bij sommigen heel makkelijk ging, terwijl het bij mij maar niet lukte" herinnert Linda zich.

Zij en Nick zijn altijd heel open geweest over hun traject, al was dat soms niet makkelijk. "We merkten dat sommigen schrokken of dichtsloegen." Naarmate het langer duurde, stopten steeds meer mensen met informeren. "Terwijl het juist heel fijn was als mensen bleven vragen hoe het met ons ging als het wéér niet was gelukt."

LYNN Vriesen Fotografie

Niet opgeven

Linda en Nick hadden geen moment in gedachten waarop ze zouden zeggen: 'Hier houdt het op'. "We waren nog niet door het aantal behandelingen dat vergoed zou worden heen. Dan voelt het eigenlijk alsof je nog niet kan stoppen." 

Ze merkten ook dat toen ze eenmaal in zo’n traject zaten, hun grenzen steeds opschoven. "In het begin dachten we nog dat een eicel- of zaadceldonor absoluut geen optie zou zijn, maar op een gegeven moment gingen we daar toch over nadenken."

Lotgenoten

Ondanks het feit dat het eerste traject heftig was, besloten Linda en Nick na de geboorte van Sven om er nog een keer voor te gaan. "Ik geloof dat zwangerschap het mooiste is dat er is. Bij Melle was het al binnen twee behandelingen raak", zegt Linda. "Dat duurde ongeveer 1,5 jaar. Voor veel mensen klinkt dat lang, maar voor ons was dat dus eigenlijk heel snel."

Linda wil vrouwen die nog in een behandelingstraject zitten graag een hart onder de riem steken. "Houd hoop. Soms kan het zo uitzichtloos zijn en dan is het makkelijk om de moed te verliezen. Probeer er open over te zijn, want dan hoor je opeens hoeveel mensen in je omgeving ook moeite hebben gehad. Je verhaal bespreken met lotgenoten, daar haal je het meeste steun uit!"

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een mooi (zwangerschaps)verhaal en wil je dat delen?

Vertel het dan hier!