Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Foto Audrey Soekhradj
Verhalen achter het nieuws

Audrey: Mijn huwelijksdag viel in het water
(en mijn huwelijk uiteindelijk ook)

Lisette de Ronde

E

Een zonovergoten huwelijksdag: dat is waar ieder stel met trouwplannen op hoopt. Maar in Nederland kun je daar niet altijd vanuit gaat. Dat ondervond ook Audrey Soekhradj. Haar bruiloft viel letterlijk in het water. 'Ik heb nooit gedacht dat het barre weer een slecht voorteken was.'

“De eerste keer dat ik trouwde was op 28 mei 1998. We hadden samen een zoon en we hadden een huis gekocht. Ineens moesten er allerlei financiële zaken geregeld worden en dat zou een stuk makkelijker gaan als we trouwden. Met kleding uit de verhuisdozen, ongeschoren benen en een getuige uit het gemeentehuis hebben we elkaar het ja-woord gegeven.”

“Maar dat wilden we nog een keer officieel doen voor familie en vrienden. We hadden bedacht dat dit een kerkelijk huwelijk moest worden, precies twee jaar na ons eerste huwelijk. Dat 28 mei 2000 op een zondag viel, had ik mij niet gerealiseerd.”

De eerste tegenvaller

“Toen we bij de kerk in ons dorp om goedkeuring vroegen, kwam een stokoud mannetje van de parochie met ons praten. Op zondag zou om 10 uur al een dienst zijn. Nog een dienst op dezelfde dag zou te druk worden voor de koster. Dat was de eerste tegenvaller...”

“We moesten op zoek naar een andere kerk en kwamen uit in Bloemendaal. Toen we bij het kerkje gingen kijken, was het zonnig. De zon scheen zo mooi door de ramen. Dit moest 'm wel worden!”

Een jurk, pak en paraplu..

“Er werd van alles en nog wat geregeld. We hadden een hotel geboekt voor onze huwelijksnacht. En ik had een lijstje gemaakt: een jurk, een pak, maar ook een paraplu. Geen idee waarom, maar die paraplu stond er echt op.”

“De dag voor onze bruiloft, 27 mei, was het de hele dag bewolkt. Ik weet nog dat we tegen elkaar zeiden dat dit prima weer was. Het hoefde ook weer niet bloedheet te worden.”

“Maar toen ik de volgende dag, na een zenuwachtige en onrustige nacht, wakker werd, was het aan het stortregenen. Gelukkig begon onze dienst pas om 3 uur ’s middags, waardoor wij rustig de tijd hadden om in Bloemendaal te komen."

"Onze familie zou vanuit alle delen van het land naar het huwelijk komen. Maar door de barre weersomstandigheden heeft een groot deel het niet gered. Wij hebben daar niks van meegekregen. We zaten binnen in de kerk en waren natuurlijk op van de zenuwen.”

helemaal doorweekt 

“Pas toen we de kerk uitliepen, kregen we in de gaten wat voor weer het echt was. Mijn kersverse man, onze zoon en ik renden naar de auto toe. Mijn man heeft nog zoveel mogelijk geprobeerd de schade te beperken, maar we waren helemaal doorweekt.”

“Op naar het feest in Santpoort, waar we buiten in een mooie tuin foto’s zouden maken en onder een tentdak zouden feesten. Maar het weer was zo slecht geworden dat de tent niet eens opgezet kon worden. En de foto’s konden niet in de tuin gemaakt worden. We hebben dus eigenlijk maar weinig foto’s.”  

“Later bleek dat het de eerste zomerstorm van de eeuw was. Er werd windkracht 10 gemeten. Bomen waren omgewaaid en de wegen lagen vol takken en bladeren.”

“Dat het barre weer een slecht voorteken was, heb ik nooit gedacht. Als we dit hebben gehad, kan de rest alleen maar mooier worden, dacht ik. Toch ben ik in 2011 gescheiden van mijn man, op een heel respectvolle manier. We hebben 26 jaar lief en leed gedeeld. Het was een dierbaar huwelijk. We wilden dat ook op een goede manier beëindigen.”

heelhuids thuis

“De regen heeft mijn trouwdag niet verpest. Het enige waar ik mij aan het einde van de dag nog zorgen over maakte, was of de gasten wel heelhuids thuis zouden komen.”