Dit veld is verplicht

Dit veld is verplicht

Nee bedankt

Susan Smit
Verhalen achter het nieuws

Susan Smit: Ik weet hoe het voelt
als je keel wordt dicht geknepen

Kiki van der Meijden

S

Susan Smit (43) heeft dit voorjaar letterlijk en figuurlijk een boekje opengedaan over haar gewelddadige relatie tien jaar geleden. De schrijfster - inmiddels twee kinderen rijker en verliefd - wil zo andere vrouwen motiveren om zichzelf te bevrijden. "Ik weet hoe het voelt om tegen de grond gewerkt te worden, dat mijn keel wordt dichtgeknepen, dat ik me op moet sluiten in een kamer om veilig te zijn."​

Susan Smit schreef in haar meest recente boek Hotel Hartzeer de volgende passage:

Ik heb lang geleden in deze situatie gezeten met een dominante en narcistische man. In het begin van de relatie zette hij me op een huizenhoog voetstuk om me er daarna vakkundig vanaf te trappen. Zijn emotionele uitbarstingen en bezitsdrang maakten dat ik mezelf geleidelijk aan leerde om aan de hand van de kleinste stembuigingen precies te bepalen hoe ik me moest gedragen om een drama te voorkomen. Het duurde bijna een jaar voor de betovering was gebroken en ik inzag dat ik mezelf beschadigde als ik bij hem bleef.

Toen ik genoeg moed had verzameld om het uit te maken, maar nog geen eigen huis had gevonden, gebeurde waar ik altijd bang voor was geweest en wat altijd in de lucht had gehangen: geweld. Ik weet hoe het voelt om tegen de grond gewerkt te worden, dat mijn keel wordt dichtgeknepen, dat ik me op moet sluiten in een kamer om veilig te zijn. Ik weet hoe het is om altijd met een huissleutel en telefoon in je zak te lopen en je gympen aan, klaar om weg te kunnen rennen.

Ik ken de teleurstelling in jezelf omdat je niet terugvecht omdat je bang bent nieuwe agressie op te wekken. Ik ken ook het medelijden dat je kunt voelen als hij je berouwvol om vergeving vraagt en de verwarring als hij zegt dat hij juist gewelddadig wordt omdat hij zoveel van je houdt. Ik ken de schaamte als je over straat loopt met een zonnebril op en lange mouwen om blauwe plekken te verbergen.

Ik was degene die het uitmaakte, maar in werkelijkheid had hij dat allang met mij gedaan. Ik redde mezelf. Als jij hetzelfde hebt gedaan (omdat de verhoudingen scheef zaten, of er nu fysiek of verbaal geweld is gebruikt of niet), dan juichen we je toe en geven je een dikke berenknuffel.

Schaamte en schuld

Het was de eerste keer dat Susan de mishandelingen wereldkundig maakte. Op 5 september deed ze het op Twitter en in haar Happinez-column nog een keer dunnetjes over en bij navraag legt ze uit: "Het is alweer bijna tien jaar geleden dat ik die betreffende relatie verbrak maar nog geen ander huis had gevonden."

"Tijdens het schrijven van Hotel Hartzeer wilde ik ook dat duistere aspect van de liefde ter sprake brengen omdat er, gek genoeg, juist bij de slachtoffers, zoveel schaamte en schuld zit. Maar het kan iedereen overkomen. En er openlijk over schrijven helpt hopelijk andere vrouwen die zich thuis onveilig voelen om het naar het daglicht te brengen en zichzelf te bevrijden."

Herkenning

Eerder schreef collega Elien over Irmgard, die vertelde over haar man die haar en haar kinderen mishandelde en kleineerde. Ze vluchtten voor hem en werden opgevangen in een Blijf van m’n Lijf.

Op Facebook staken de lezeressen Irmgard een hart onder de riem. "Wat knap dat je je verhaal vertelt", reageerde Janita. Voor Debby en Dana was het zelfs heel herkenbaar. Tineke, die ook aan collega Elien haar verhaal deed, was blij dat vrouwen hun verhaal vertellen.

"Wat goed dat jij ook je verhaal hebt verteld; hoe meer vrouwen naar buiten komen met hun verhaal, hoe eerder er begrip zal ontstaan voor de ernst van geweld", reageerde zij op het artikel over Irmgard.

Begrip

Dat bekende mensen hier openlijk over vertellen is volgens Shirley Coffi van Veilig Thuis (advies- en meldpunt huiselijk geweld en kindermishandeling) een goede ontwikkeling. Shirley: "Bekende Nederlanders kunnen een rolmodel zijn. Als zij vertellen over huiselijk geweld, dan denken mensen misschien 'Oh, het kan dus iedereen overkomen'. Die openheid zorgt ervoor dat deze problematiek uit de taboesfeer komt."

Volgens Veilig Thuis zijn schaamte en angst de grootste struikelblokken om huiselijk geweld te melden. Soms vrezen mensen ook dat er direct wordt ingegrepen. Wat ook meespeelt is dat mensen zichzelf wijs maken dat als ze er niet over praten, het vanzelf overgaat. Maar dat is volgens Shirley nooit het geval: "Het is echt het beste als mensen erover kunnen praten. Het gaat niet vanzelf weg. Met ons kun je anoniem sparren."

Wil je iemand helpen die in zo’n situatie zit? Dan kun je volgens Shirley het best een luisterend oor bieden. "Neem een neutrale houding aan en maak die persoon geen verwijten. Begrip tonen is erg belangrijk."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een verhaal dat je wilt vertellen? Over huiselijk geweld of over iets anders?

Dan kan dat hier...